18 juni 2008

Hoilen

Gister heb ik voor het eerst bijna gehuild in college. Ik voelde echt de tranen al opwellen, en de violen aanzwellen. En er zat ineens nogal veel snot in mijn neus, en mijn stem klonk iel en bibberig. Nu is huilen an sich geen nieuwe ervaring, maar ik doe dat het liefst onder mijn dekbed terwijl ik mijn moeder bel, of met mijn hoofd in de hals van B., terwijl ik mijn neus in zijn T- shirt snuit. Ik doe dat liever niet in college.
Gisteren was het dus bijna zo, wat iets zegt over mijn emotionele gesteldheid. Ik ben moe, ik wil zomer en zon en in het park liggen en de hele tijd fluttijdschriften lezen en foto's van prins Maurits uitknippen, ofzo. Mijn teennagels lakken. Uit het raam staren naar de zwervers die door mijn straat sjokken. En vooral: slapen. Slapen en tot diep in de ochtend in mijn rufterige bed blijven liggen en er alleen uitkomen om te plassen of om een klein dansje te maken vanwege het feit dat ik vakantie heb en niks hoef.

Tot dan huil ik, maar dat hoeft niet lang te duren.

(En oh ja, er is ook leuk nieuws, maar dat vertel ik u later!) (En nee, ik ben niet zwanger)

5 reacties:

Anonymous RalphP zei...

Iets leuks?
Is Italië dan toch uitgeschakeld?

3:43 p.m.  
Anonymous Anoniem zei...

Moet dat nou?? Weer zo'n cliffhanger van jewelste??

4:11 p.m.  
Anonymous Aukje zei...

Waarom denken mensen altijd dat als je nieuws hebt, je zwanger bent??

9:05 p.m.  
Anonymous Ell zei...

Ik huil eerder tijdens contacturen met medestudenten. Hoe zij hun werk voorbereiden en vervolgens míjn werk jatten, is om te huilen.
Nog eventjes meid, dan hebben we vakantie!

8:30 a.m.  
Anonymous jolien zei...

Mijn gok van het blijde nieuws: jij wordt komende maand een viva-blogger. (en terecht hoor)

Daarnaast wilde ik vooral even zeggen dat dit stukje een feest (nou ja) van herkenning is. Ik ben de laatste dagen/weken ook al zo'n bizar emotioneel wrak en moet mijn tranen al verwoed wegslikken als Derek Meredith in de herhaling niet de aandacht geeft die ze verdiend. Ik bedoel maar. Ik denk dat het komt door die verrotte master (frappant he, hoe shocking veel zwaarder dat jaar is in vergelijking met die drie voorgaande jaren die je zo fluitend hebt doorlopen) en de scriptie die zo dreigend op me wacht. Ik sta op het punt het studentenleven in te ruilen voor een nomadenleven en met een verweerd busje naar roemenie te rijden om daar een poppentheater te beginnen en een hond met drie poten als huisdier te nemen. Moet ik alleen eerst mijn rijbewijs halen, -zul je altijd zien. Zucht.

10:39 a.m.  

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

Links naar dit bericht:

Een link maken

<< Homepage