In de categorie: Oh, Heere, waarom toch altijd: Koninginnenacht en -dag.

Van alle dagen in het doorgaans zo lange jaar haat ik koninginnenacht het meest. Wat OP AARDE heeft de mensch gedacht toen het besloot dat de avond voorafgaand aan de verjaardag van onze dode koningin óók een feestavond diende te zijn, en het liefst een feestavond met oude rotzooi, kleffe patat en de alomvertegenwoordigde welriekende geur van pies, kots en bier?
Wie heeft dat bedacht? Geef me zijn of haar naam en ik zal diegene een welverdiende draai om de oren geven, want PULIES! Wat een wálgelijke avond is het toch. In Utrecht althans, waar je sjokkend door de straten in je kruis gegrepen wordt door dronken mannen en waar iedereen een soort van krampachtige gezelligheid tracht op te wekken, wat vaak resulteert in tragisch kleine polonaises met louter lelijke, geschminkte mensen.
En om al die lelijkheid toch aan te kunnen, drink je meer bier dan wenselijk en begin je koninginnedag, die an sich nog best leuk kan zijn, met bonkende hoofdpijn en de geur van dode bever in je mond. Bovendien heeft men de kindervrijmarkt in mijn straat gesitueerd, waardoor ik altijd ruw uit mijn slaap wordt gewekt door een meisje met een altsaxofoon en een repertoire dat alleen nog 'Oh when the saints' behelst. En dat 'Oh when the saints' kan ze altijd lang volhouden hoor.
U hoort het: wat betreft koninginnenacht en -dag ben ik een zeikend oud wijf. Maar láát me. De overige feestdagen doe ik altijd enthousiast mee. En gelukkig heb ik lieve vrienden die ook niet van polonaises vol lelijke mensen houden, en derhalve met mij wel een filmavondje willen houden. Fieuw.

Bejaarden 2.0

Als je zegt dat je in een bejaardentehuis werkt klinkt dat nooit erg seksie. Bij een bejaardentehuis denken de meeste mensen toch aan treurige lange gangen met daaraan kleine bedompte kamertjes waarin door alzheimer bevangen mensen zitten te wachten totdat ze eens de pijp aan Maarten kunnen overhandigen. Veel depressiviteit, de alomvertegenwoordigde geur van dunne poep en gemalen voedsel, het geringe verschil tussen de aanblik van dunne poep en die van gemalen voedsel, etc.
Niks geen shiny happy people, dus.
En voor een deel klopt die voorstelling van zaken ook. Er zijn mensen die potgrond eten, of die huilend om hun moeder vragen. Alleen in het bejaardentehuis kan ik nog geanimeerde gesprekken over prinses Juliana voeren, waarbij we gewoon doen alsof ze nog koningin is. En alleen hier word ik versierd door mannen van tachtig die in hun hoofd gewoon negentien zijn gebleven.
Maar er zijn ook andere bejaarden. Leuke, spontane bejaarden, die het nieuws kijken en boeken lezen en oprecht geïnteresseerd zijn in de wereld om hen heen, en in het liefdesleven van een parttime portier. Deze mensen maken het werken in een bejaardentehuis het allerleukst, omdat je zoveel kunt leren van deze oude, wijze mannen en vrouwen.
Twee van die oude, wijze mensen kunt u aanstaande maandag zien, op Nederland 1 om 22.50 uur. Frans Bromet maakte een fan-tas-tische documentaire over de liefde tussen Meneer Vermeulen en Mevrouw Battes, inmiddels allebei al overleden. Het eerste deel van de documentaire kunt u hier bekijken. Kijk en begrijp waarom Mevrouw Battes een van mijn lievelings was, en waarom zij met haar humor en zinvolle opmerkingen node gemist wordt door mij, en veel van mijn collegae.

Hoe Lost toch een goede serie voor mij bleek te zijn.

B. en ik zijn net begonnen met het volgen van het eerste seizoen van de hitserie Lost. Ik dacht dat het niets voor mij was. Ik ben namelijk een meisje, en houd derhalve ook het meest van meisjesseries; series met veel knappe acteurs en actrices erin, en liefdesperikelen over en weer. En ik dacht dat Lost dat niet was. Dat leek me toch meer een soort Groundhog Day- achtige serie waarin men elke aflevering een vlot in elkaar knutselde, waardoor de kijker iets leerde over paalsteken, samenwerken, en het feit dat een vlot gemaakt van samsonitekoffers en flosdraad het niet goed doet op open water.
Zoiets.
Maar K., van wie wij de DVD's leenden, was enthousiast. En K. is ook een Grey's Anatomy- adept. En in Grey's Anatomy komen nooit vlotten voor, maar wel massa's liefdesintriges en bijbehorende cliffhangers.
We zijn nu bij aflevering zeven, en omg wat zat ik er naast. In alle zeven afleveringen is er nog geen één vlot langs komen drijven! En wat nog het mooiste is: het gaat dus eigenlijk helemaal niet over veertig hysterische mensen op een onbewoond eiland. Neen. Dat is maar een klein themaatje dat in de schaduw staat van dat ene grote thema des levens: Seks. Het gaat gewoon, net zoals bij alle TV- series, over wie het met wie gaat doen. Of eigenlijk: wie gaat het met de voortvluchtige crimineel Kate doen? Wordt het dokter Jack (vast) of toch de Irakees Sayid (hij kan wel zenders bouwen, dus een beetje aanpappen kan vast geen kwaad Kate!) of tóch die ene ruige gast die heel gemeen doet, maar eigenlijk helemaal niet zo gemeen is (zeg ik)/ en echt ook heel gemeen is (zegt B.). En ook belangrijk: wanneer springt de neger op de chinees? Want dat zien we allemaal ook al vier afleveringen lang aankomen.
Jullie weten dat natuurlijk allang, want jullie hebben die serie natuurlijk al helemaal gekeken, maar ik nog niet, dus verklap a.u.b. niets en laat mij nog een tijdje wentelen in het gekonkelevoos en de veelbetekende blikken.

Be-scha-mend, BE-SCHA-MEND!

Hoi, daar ben ik weer. Hevig blozend en excuses stamelend. Want wat een be-scha-men-de mediastilte! Ik maakte jullie blij met een thans al in ontbindende fase verkerende mus.
Maar ik heb een verklaring. Nou ja, niet voor het weekend, want toen verzaakte ik als een gek en vulde ik de dagen met boodschappen doen met mijn moeder, en detectives kijken en franse kaasjes eten.
Maar nu heb ik thuis mijn laptop geformatteerd, maar nu doet het internet het niet goed. De verbinding is heel zwak. En ik weet niet waar het aan ligt. (Heeft iemand tips?) Ik zit dus even zonder internet, wat mij wel in de gelegenheid stelt om eens een stofzuiger door de kamer te halen en mijn tijdschriften in tijdschriftencassette's te proppen, maar mijn contact met u, lieve lezer, lijdt hier wel onder.
Ik hoop dus op beterschap.
Tot snel en voor ondertussen: ik denk veel aan jullie, hoor. En voel jullie hijgende adem in mijn nek.

Trouwens:

Ik resideer het komende weekend bij mijn ouders te G., dus dan ga ik wel weer eens fatsoenlijk loggen. Want te G. kun je óf kijken hoe het gras in de achtertuin groeit óf op de begraafplaats nieuwe dode mensen checken. Maar dat laatste is dan ook wel weer het hoogtepunt van G. Dus kan ik net zo goed even een logje voor jullie in elkaar draaien.

Beste dag OOIT!

Ik had een mondeling tentamen, en het was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Vandaar dat u even niets van mij hoorde; ik zat in de bieb honderd jaar eenzaamheid literatuur in mijn kop te stampen. Ik kan jullie nu alles vertellen over de alternatieve, postmodernistische leeswijze die je moet loslaten op de romans van Willem Brakman, of over Hyperspace en Cognitive Mapping. Mensen die iets willen weten het Socialismedebat, Raster I, Raster II of de biografie van Gerrit Achterberg, mogen ook bellen.
Maar, hoezee, ik heb godzijdank mijn mondeling gehaald.
!!!!!!!
Ik ben studiegewijs denk ik nog nooit zo blij geweest.
!!!!!!
En toen scheen de zon ook nog volop. Ik ben expres verdwaald in Lunetten (maar serieus: ik verdwaal daar altijd) om nog maar wat langer zonder jas (jeuj!) te fietsen.
En vanavond is het Rauw in Tivoli, en LeLe komt, en Tom moet ook draaien, dus u hoeft me morgenochtend niet te vroeg te bellen om dingen te weten te komen over Willem Brakman.

Ik Ben Columnist

Voor De Moanne. In het Nederlands, dus gans het land kan het lezen.
En dus niet alleen op internet, maar ook in een kekke papieren versie.
Ik ben best trots.

De avonturen van een dikke vette papzak, eigenlijk part drie.

Han en ik zaten weer eens op de fiets in die ándere sportschool.

Ik ben overigens nog eenmaal in die ene sportschool geweest, maar toen viel ik tijdens de bodyshapeles bijna van mijn stepje af. Er moest echt iemand bijkomen omdat ik het stepje verkeerd in elkaar had gezet. Alweer heel genant dus. En derhalve een teken van de Lieve Heer dat ik gewoon nooit meer naar die andere sportschool moet gaan. Dus ik ga niet meer naar die sportschool, want hell no dat ik tegen de wil van de Lieve Heer in ga.

Han had veel te vertellen, waar ik weer heel hysterisch enthousiast op moest reageren. Want het was Groot Nieuws. Oh boy. Ik reageerde geheel conform de Nynke- norm, dus met veel nééééééééééééééééh!!!!!!! en jéééééééééééééj!!!! en ooooooooooooooooooooh myyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy gawd!!!!! Etceteraaaaaaaaaaaah!!!
En ondertussen zaten we dus op de fiets. Hanneke praatte en ik gilde en wapperde met mijn handen. Zoals alleen wij dat kunnen.
Een man aan de overkant van de zaal, ook op een fiets, keek naar ons. Hij keek met minachting. Met dedain, zoals de Fransen zeggen. Hij keek zelfs minachtend toen ik mijn Heinrich Himmler- imitatie deed (oftwel: toen ik aan Han vertelde hoe ik voorheen altijd tegen mijn feestcommissiegenoten sprak). En ik heb best wel een goede Heinrich Himmler- imitatie in huis, dus ik begreep de minachting niet helemaal.
Ik dacht alleen: jij, licht zwetende man van middelbare leeftijd op een fitnessfietsje met een aanstellerig handdoekje in je nek gedrapeerd, kijkt minachtend naar mij?
En toen zag ik wie het was.
Het blijkt dat Arthur Japin niet zo'n grote Heinrich Himmler- fan is.