Het EK Strakke Speedo

Dat EK Lingerie hè, dat snap ik dus niet. Ik vind het nogal krom dat mannen tijdens EK- wedstrijden al twee keer drie kwartier hun lievelingstevee te zien krijgen, en dan in de rust óók nog eens lievelingstevee krijgen! Mannen horen in de rust van een voetbalwedstrijd even een poepje te leggen, of een nieuw vaatje aan te sluiten op de beertender. De rust zou het terrein van de vrouwen moeten zijn, zodat we even kunnen checken of er nog Shownieuws wordt uitgezonden op SBS.
Daarom pleit ik voor iets nieuws, iets wat die domme wijven in hun rare lingerietjes en hun belabberde balgevoel van de buis kan jagen: het EK Strakke Speedo. Want normaal ben ik nóóit een female chauvinist pig, maar sorry: nu wel. Ik wil knappe mannen in strakke speedo's die penalty's nemen. Ik wil Wehkamp- ondergoedmodellen die het tegen elkaar opnemen in belachelijk kleine stukjes textiel. En beter dat ze dan allemaal op Sawyer uit Lost lijken o.i.d.
Maar ach, komt het er niet van? Geen nood. Over enkele weken beginnen de Olympische Spelen weer, en anders ga ik dan wel hele middagen mannenzwemmen kijken. Nog beter.

Nynke de Jong geeft Mastervoorlichting

Nou, ik heb in het afgelopen jaar meer geleerd dan in drie jaar bachelor.
En meer tijd aan mijn studie besteed dan in drie jaar bachelor.
Meer uren in de bieb gezeten dan in drie jaar bachelor.
Ik ben in een jaar Master meer vrienden uit het oog verloren dan in drie jaar bachelor.
En meer gejankt om mijn studie dan in drie jaar bachelor.
En ik ben in één jaar meer kilo's aangekomen dan in drie jaar bachelor.
En ik heb in één jaar master vaker weifelend bij een spoorwegovergang gestaan dan in drie jaar bachelor.
Of op het dak van de IBB- flat.
Ik heb in dit ene masterjaar ook vaker met de voordeelverpakking paracetamol in mijn hand gestaan dan in drie jaar bachelor.
Ik ben in dit ene jaar ook vaker badend in het zweet, rollend in mijn eigen kots wakker geworden dan in drie jaar bachelor.
Kortom, het gaat significant slechter met me dan na die drie jaar bachelor.

Maar het is het waard hoor. Denk ik.

Monologue intérieur de l'homme

- Sja liefje, ik zou echt niet meer zonder je kunnen. Maar serieus: wat zou ik nou in godsnaam zonder je moeten doen?!
(kijkt nadenkend)
- Nou ja, er is natuurlijk het EK voetbal…
(gezicht betrekt)
- Maar dat houdt op een gegeven moment op…
(gezicht klaart weer op)
- Maar dan kan ik natuurlijk lekker de Tour kijken!
(gezicht betrekt weer)
- Maar ook dat duurt niet voor altijd…
(gezicht klaart opnieuw op)
- De Olympische Spelen! Natuurlijk! En dan is intussen het nieuwe voetbalseizoen weer begonnen!
(lacht vrolijk tijdens fade out)

Hoilen

Gister heb ik voor het eerst bijna gehuild in college. Ik voelde echt de tranen al opwellen, en de violen aanzwellen. En er zat ineens nogal veel snot in mijn neus, en mijn stem klonk iel en bibberig. Nu is huilen an sich geen nieuwe ervaring, maar ik doe dat het liefst onder mijn dekbed terwijl ik mijn moeder bel, of met mijn hoofd in de hals van B., terwijl ik mijn neus in zijn T- shirt snuit. Ik doe dat liever niet in college.
Gisteren was het dus bijna zo, wat iets zegt over mijn emotionele gesteldheid. Ik ben moe, ik wil zomer en zon en in het park liggen en de hele tijd fluttijdschriften lezen en foto's van prins Maurits uitknippen, ofzo. Mijn teennagels lakken. Uit het raam staren naar de zwervers die door mijn straat sjokken. En vooral: slapen. Slapen en tot diep in de ochtend in mijn rufterige bed blijven liggen en er alleen uitkomen om te plassen of om een klein dansje te maken vanwege het feit dat ik vakantie heb en niks hoef.

Tot dan huil ik, maar dat hoeft niet lang te duren.

(En oh ja, er is ook leuk nieuws, maar dat vertel ik u later!) (En nee, ik ben niet zwanger)

Marcel van Roosmalen is een koning

Ik ben dus wél een voetbalfan hè, wat er ook beweerd wordt bij de comments. Ik weet ook best veel van het spelletje af. Maar echt.

Ralph noemde het al in de comments, maar leescht allen het stuk in de Vara- gids van deze week van Marcel van Roosmalen, over oranje- supporters. Marcel van Roosmalen is mijns inziens veel te onbekend, want van alle journalisten schrijft hij het allerleukste over voetbal en al haar bijzaken. De mensen die Je hebt het niet van mij, zijn verslag van een jaar Vitesse, nog niet hebben gelezen: doen. Ook als je niet van voetbal houdt. Van Roosmalen ziet het absurde in dingen die wij allang normaal vinden, maar doordat hij er de aandacht op vestigt zie je ineens in hoe belachelijk sommige dingen zijn. Volwassen mannen met uit piepschuin gehouwen stukken kaas op hun hoofd bijvoorbeeld.

Drie maal hoera voor Marcel van R.

Dan ga ik nu even mijn hoofd onder de kraan houden, want ik ben net de keuken te lijf gegaan met al het chemische dat ons keukenkastje in zich had, en ik ben, serieus, een beetje duizelig. Maar het ruikt weer lekker in de keuken.

De vrouwelijke Bert Maalderink

Heel Nederland gelooft weer dat Oranje Europees Kampioen gaat worden. En dat na één gewonnen wedstrijd. En ik weet heus wel dat dat een imponerende overwinning was, want ik heb het zelf gezien, maar laten we niet teveel op de zaken vooruitlopen. Laten we koesteren wat we nu al hebben: Bert Maalderink.
Voor de niet- insiders, de outsiders: Bert Maalderink is die onwijze roddelkont van de NOS die ons bericht over de kalknagels van André Ooijer, de wijkende haarlijn van Arjen Robben en de rek & strekoefeningen tijdens de training. Ik bedoel: ik kan úren over niets praten, maar Bert verdient er zijn geld mee, en daarom heb ik er respect voor. En ben ik jaloers. Want ik wil ook wel naar de trainingen van Oranje, en dan met de camera inzoomen op het neuspeuteren van Van der Vaart. Ik zou best met licht cynische toon kunnen zeggen: "Lausanne, woensdagochtend. Het weer is goed, de zon schijnt. En één voor één komen de spelers van Oranje het trainingsveld opgelopen. Sneijder. Van der Vaart. Kuijt zwaait naar zijn vrouw. Nigel de Jong strikt zijn veters, en Robben en Van Nistelrooy hebben een binnenpretje. En daar is de trainer. Hij zegt iets tegen Van't Schip. Hoe hij daar op reageert kunnen we niet zien, want er staat een boom voor. Een doodnormale training van het Nederlands Elftal, zo lijkt het. Maar schijn bedriegt, want waar is Edwin van der Sar.....?"
En dat houd ik met gemak drie kwartier vol hoor. Met GEMAK!
Dus, lieve NOS, laat me ook een keertje. Want tot op heden oefen in op de mensen in mijn straat, maar daar zitten weinig mensen op te wachten: "Ledig Erf, Utrecht. De zon schijnt, een man op het terras leest een krant. Een vrouw rijdt op een bakfiets voorbij. Een zwerver in een rolstoel piest op straat. Een doodgewone dag in Utrecht. Maar schijn bedriegt..."

Voetbal kijken met vrouwen en homo's

"Welke kant spelen we op?"
"Heee.... ze zijn op onze helft!"
"Heee.... nu zijn ze weer op de andere helft!"
"Het lijkt wel alsof er meer blauwen op het veld staan!"
"Wie is dat?"
"Hee, de Nederlanders hebben óók strakke shirtjes!"
"Naah, ik dacht dat alleen de Italianen zo strak in het pak zaten..."

Na twee keer 45 minuten, bier, chips en gejuich:

"Hee pfft, er staat op dat bord achter Sneijder 'Austria- Switzerland'. Hebben ze zeker na een vorige wedstrijd laten staan "

"Nee, het EK is in Oostenrijk en Zwitserland."

"Ja, jezus, hoe moet ik dat nou weten?"

Echte problemen.

Hee mensen, ik weet dat iedereen in Nederland tegenwoordig full- time met het EK bezig is, en geef ons allen eens ongelijk, maar ik zit met een probleem, en volgens mij ben ik de enige.
Want wat is er gebeurd met de bussen?
Ja, ik weet dat de buschauffeurs staken, maar dat duurt nu alweer een tijdje, en krijg een beetje de indruk dat ik potdikkeme de enige ben die zich daar nog enigzins druk over maakt. Want waar zijn de zweterige vakbondsmensen, die de hele dag opgesloten zitten in een kantoortje zonder airco en dan rond etenstijd aan de toegestroomde pers moeten vertellen "dat ze wel nader tot elkaar zijn gekomen, maar dat er van een nieuwe cao nog geen sprake is, maar dat... oh, daar is Rita met de broodjes kroket, dus ik ga weer naar binnen om even te eten en daarna gaan we weer een stevig robbertje onderhandelen, dus dikke doei en check je later, mensen van de pers."
Ik struin wanhopig de nieuwsuitzendingen af om te zien of er nog ergens van die mannetjes in een kantoor zitten te zwoegen, met van die half losgetrokken stropdassen, en van die zweetplekken in hun slechtzittende overhemden, maar het lijkt erop dat die mensen niet meer bestaan.
Die vakbondsmensen denken zeker dat er in tijden van EK geen bussen hoeven te rijden, omdat heel Nederland toch de hele dag in zijn brulshirt voor de TV zit. Nou, zo werkt dat dus niet. Want ik sjok nu al minstens anderhalve week door Leiden, met al mijn zware tassen, en van B. zijn huis naar Leiden Centraal is een flink eind. En daar heb ik het een beetje mee gehad. Want nu zit ik telkens met van die zweetplekken in de trein; zweetplekken die bedoeld zijn voor vakbondsleiders die een CAO in elkaar knutselen.
Ik denk dat we gewoon collectief moeten vergeten dat er ooit zoiets bestond als een 'bus'. Dat we onze kleinkinderen mee kunnen nemen naar een Arriva- museum, waar een vergeelde strippenkaart in een vitrinekast ligt, en waar een wassen beeld in Connexxion- uniform klaar zit om je strippen af te stempelen.
Ik denk serieus dat het zover gaat komen.
Dus, stomme buschauffeurs: ga weer eens wat doen. Jullie hoeven niet meteen in jullie bussen te kruipen, maar geef me in ieder geval hoopgevende beelden van vergaderende mensen. Want ik vrees voor het leven van de knorrige buschauffeur die vanuit zijn grote stadsbus gezellig zwaait naar alle collega's die hij tegekomt.

Biebhomez

Dit zijn Cor en ik. We zitten nu al wéken in de bieb, samen met Marieke. Het is heel gezellig hoor, daar niet van, maar we zaten toch liever de hele dag aan het bier, dan aan de automatenkoffie. Dat roepen we ook de hele tijd naar elkaar. Dat we bier gaan drinken, of er nu wel eentje zouden lusten.
Maar dat mag niet, nog niet. Toen vriendin D. maandag een kater had was ik bijna een beetje jaloers. Ik wil ook weer een kater. Nou ja, ik wil kunnen zuipen alsof er geen morgen is, en staande op de dansvloer niet de hele tijd denken aan Kant en Schlegel en Sartre en de autonomie van de kunstenaar.
Het zit er nu nog niet in. Nu zitten we nog de hele dag in de bibliotheek. Maar gelukkig zijn Cor en Marieke er, want als je in de bieb zit moet je biebhomez hebben. En zij zijn ook nog eens mijn studiehomez, en daar ben ik ze nog veel dankbaarder voor. Want in dit jaar van steeds maar keihard leren, en dan nog niet alles halen, en huilen, en docenten die hun bedenkingen over je uispreken, en huilen, en helemaal nooit meer in jezelf geloven, heb je mensen nodig zoals Cor en Marieke. Die het herkennen en roepen dat we ze eens een poepie laten ruiken. En dat nu.nl/achterklap ook belangrijk is voor je opvoeding. Dat het heus niet raar is dat wij niet 24/7 met literatuur bezig zijn. En dat we uiteindelijk allemaal afstuderen. Heus. En dat we dan helemaal nooit meer iets over Kant hoeven lezen.
Daarom ben ik zo blij met ze, mijn biebhomez.

Hoe-hoi

Ik lééf!
Maar ik moet donderdag een take- home tentamen inleveren, ik was afgelopen weekend in Brussel en ik houd ondertussen allerhande bordjes in de lucht.
En mijn blog-bordje was even gevallen.
Sorry.
Ik kom terug.

Tot die tijd: kussen etc.