Nynke lapt het aan haar nieuwe laarzen

Enorme nalatigheid

2008-09-16T15:11:00.000+02:00

Want heeeee! Ik heb de webstrijd gewonnen! Veel dank voor alle mensen die op me gestemd hebben, of mij geprostitueerd hebben (zoals Ralph). Smileyfaces voor jullie!

Maar, ik log hier dus niet meer. Wel hier. Dus verander dat even bij jullie favorieten!

Deze site blijft wel gewoon in de lucht, vanwege het rijke archief alhier. Maar het komende jaar zie ik jullie op viva.nl, hoop ik.

Veel kussen etc.
Nynke

Tijdelijke 'doei'

2008-07-05T13:31:00.000+02:00

Lieve lezers,

Zoals jullie misschien al hadden gezien ben ik -samen met vijf anderen- uit 300 loggers gekozen om mogelijk de nieuwe weblogster voor Viva.nl te worden. Vandaar dat ik vanaf nu een maand lang zal loggen op Viva.nl, onder het kopje 'webstrijd'. Na 1 augustus kom ik hier weer terug, want dan mogen jullie een week lang op jullie favoriete logster stemmen. En wie weet ben ik dan vanaf 15 augustus een broodschrijfster. En anders ben ik gewoon weer hier te vinden.

Wens me succes; ik zal het nodig hebben.

Voor nu: dikke doei lieve lieverds, ik hoop jullie op viva.nl te zien. Want ik kan niet zonder jullie vakkundig commentaar hoor!

Kom me hier bekijken.

PS: In de Viva van deze week, met Mei Li Vos op de cover, staat ook een stuk over de webstrijd. Verder staat er een interessant interviewtje met Arriën van Room Eleven in, over hoe hij met vrouwen omgaat. Arriën ken ik nog van een aantal jaar geleden, toen wij regelmatig onder één dak sliepen omdat hij verkeerde met mijn huisgenote. Toen was hij nog niemand, nu staat hij in de Viva. Het kan verkeren...

Leuke en minder leuke dingen op de vrijdag:

2008-07-04T11:19:00.000+02:00

Leuke dingen:

Schoonzus A., van Broer 2, is jarig! Hoera!
Koop vandaag de Viva of houd Viva.nl in de gaten om te zien wat mijn goede nieuws is...
Ik heb nog altijd vakantie en vul mijn dagen met spideren op de computeren (ik hoop dat jullie allemaal denken dat ik een grap maak).

Minder leuke dingen:

Gister hebben B. en ik de laatste twee afleveringen van het derde seizoen van Lost gekeken, en onze Lost- leverancier kan ons niet meteen seizoen vier geven. En laat de cliffhanger van seizoen drie nou net bloedstollend en uit-de-slaap-houdend zijn. Wie helpt?
B. is net naar Italië vertrokken, om een week te gaan fietsen met zijn vrienden uit L. Ik slaap dus 8 nachtjes alleen in een groot bed. Als ik het zo opschrijf lijkt het een leuk iets, maar zo voel ik dat niet, hoor.

Binnenkort meer, véél meer!

Ik ben geen Jackie

2008-07-01T15:23:00.001+02:00

Bij de Jackie, de ultieme rijkemeidenglossy, staan altijd dingen die ik, als arme student, nooit kan betalen. Hermes- sjalen van honderden euro's. Weekendjes weg naar Saint Tropez om aldaar als veredeld animeermeisje op de boeg van een jacht te gaan liggen, bij voorkeur het jacht van een vroegrijke oliesjeikzoon uit Dubai. Kaftans van zeldzame spinrag waar de wind keihard doorheen waait, maar die toch duurder zijn dan een jaar kamerhuur. Jackie- meisjes hebben dat blijkbaar nodig, en ik dank God op mijn blote knibbeltsjes dat ik niet zo verwend Jackie- meisje ben. Maar ondanks is het heel vermakelijk om te lezen over zaken waar ik me geen zorgen over hoef te maken. Bijvoorbeeld hun jaarlijkse bachelorslijst: de vijftig knapste/ succesvolste jonge vrijgezelle mannen van Nederland; doorgaans van die natte winden met plakkerige matjes in hun nek en een of ander peperduur breil- horloge om hun gebruinde polsje waarop ze jouw menstruatiecyclus bij kunnen houden. Bij deze mannen staat nooit of ze eigenlijk wel aardig zijn. Want dáár gaat het natuurlijk ook niet om. Het gaat om je vermogen, en om het feit dat hij -gekke jongen dattie is- soms gewoon een dagje op en neer naar Milaan vliegt om lekker te shoppen. Dat vinden Jackie- vrouwen te prijzen in een man. Ik denk alleen maar: wat doet deze Jackie- man als hij verdrietig is? Snuit hij dan zijn neus in een Hermes- sjaal? Wat doet de Jackie- man als het verlies te groot is, door dood of iets anders ergs, wanneer de wanhoop hem dwingt om in foetushouding op de grond van zijn keuken te gaan liggen? Wat koopt hij dan? Waar vliegt hij dan naartoe? Hoe droogt hij zijn tranen dan? Wat koop je daar tegen?
De oppervlakkigheid spat van de pagina's van de Jackie. Maar echt.

En wat nog erger was: deze maand zit er een Jackie Junior bij de Jackie, met interessante zaken voor moeders. En dat, lieve mensen, is het ergste boekje wat ik ooit heb gelezen. Maar daar morgen meer over.

(Vrijdag trouwens een update over mijn leuke nieuws...)

Het EK Strakke Speedo

2008-06-25T10:45:00.000+02:00

Dat EK Lingerie hè, dat snap ik dus niet. Ik vind het nogal krom dat mannen tijdens EK- wedstrijden al twee keer drie kwartier hun lievelingstevee te zien krijgen, en dan in de rust óók nog eens lievelingstevee krijgen! Mannen horen in de rust van een voetbalwedstrijd even een poepje te leggen, of een nieuw vaatje aan te sluiten op de beertender. De rust zou het terrein van de vrouwen moeten zijn, zodat we even kunnen checken of er nog Shownieuws wordt uitgezonden op SBS.
Daarom pleit ik voor iets nieuws, iets wat die domme wijven in hun rare lingerietjes en hun belabberde balgevoel van de buis kan jagen: het EK Strakke Speedo. Want normaal ben ik nóóit een female chauvinist pig, maar sorry: nu wel. Ik wil knappe mannen in strakke speedo's die penalty's nemen. Ik wil Wehkamp- ondergoedmodellen die het tegen elkaar opnemen in belachelijk kleine stukjes textiel. En beter dat ze dan allemaal op Sawyer uit Lost lijken o.i.d.
Maar ach, komt het er niet van? Geen nood. Over enkele weken beginnen de Olympische Spelen weer, en anders ga ik dan wel hele middagen mannenzwemmen kijken. Nog beter.

Nynke de Jong geeft Mastervoorlichting

2008-06-19T14:18:00.001+02:00

Nou, ik heb in het afgelopen jaar meer geleerd dan in drie jaar bachelor.
En meer tijd aan mijn studie besteed dan in drie jaar bachelor.
Meer uren in de bieb gezeten dan in drie jaar bachelor.
Ik ben in een jaar Master meer vrienden uit het oog verloren dan in drie jaar bachelor.
En meer gejankt om mijn studie dan in drie jaar bachelor.
En ik ben in één jaar meer kilo's aangekomen dan in drie jaar bachelor.
En ik heb in één jaar master vaker weifelend bij een spoorwegovergang gestaan dan in drie jaar bachelor.
Of op het dak van de IBB- flat.
Ik heb in dit ene masterjaar ook vaker met de voordeelverpakking paracetamol in mijn hand gestaan dan in drie jaar bachelor.
Ik ben in dit ene jaar ook vaker badend in het zweet, rollend in mijn eigen kots wakker geworden dan in drie jaar bachelor.
Kortom, het gaat significant slechter met me dan na die drie jaar bachelor.

Maar het is het waard hoor. Denk ik.

Monologue intérieur de l'homme

2008-06-18T22:10:00.000+02:00

- Sja liefje, ik zou echt niet meer zonder je kunnen. Maar serieus: wat zou ik nou in godsnaam zonder je moeten doen?!
(kijkt nadenkend)
- Nou ja, er is natuurlijk het EK voetbal…
(gezicht betrekt)
- Maar dat houdt op een gegeven moment op…
(gezicht klaart weer op)
- Maar dan kan ik natuurlijk lekker de Tour kijken!
(gezicht betrekt weer)
- Maar ook dat duurt niet voor altijd…
(gezicht klaart opnieuw op)
- De Olympische Spelen! Natuurlijk! En dan is intussen het nieuwe voetbalseizoen weer begonnen!
(lacht vrolijk tijdens fade out)

Hoilen

2008-06-18T14:16:00.000+02:00

Gister heb ik voor het eerst bijna gehuild in college. Ik voelde echt de tranen al opwellen, en de violen aanzwellen. En er zat ineens nogal veel snot in mijn neus, en mijn stem klonk iel en bibberig. Nu is huilen an sich geen nieuwe ervaring, maar ik doe dat het liefst onder mijn dekbed terwijl ik mijn moeder bel, of met mijn hoofd in de hals van B., terwijl ik mijn neus in zijn T- shirt snuit. Ik doe dat liever niet in college.
Gisteren was het dus bijna zo, wat iets zegt over mijn emotionele gesteldheid. Ik ben moe, ik wil zomer en zon en in het park liggen en de hele tijd fluttijdschriften lezen en foto's van prins Maurits uitknippen, ofzo. Mijn teennagels lakken. Uit het raam staren naar de zwervers die door mijn straat sjokken. En vooral: slapen. Slapen en tot diep in de ochtend in mijn rufterige bed blijven liggen en er alleen uitkomen om te plassen of om een klein dansje te maken vanwege het feit dat ik vakantie heb en niks hoef.

Tot dan huil ik, maar dat hoeft niet lang te duren.

(En oh ja, er is ook leuk nieuws, maar dat vertel ik u later!) (En nee, ik ben niet zwanger)

Marcel van Roosmalen is een koning

2008-06-13T13:39:00.000+02:00

Ik ben dus wél een voetbalfan hè, wat er ook beweerd wordt bij de comments. Ik weet ook best veel van het spelletje af. Maar echt.

Ralph noemde het al in de comments, maar leescht allen het stuk in de Vara- gids van deze week van Marcel van Roosmalen, over oranje- supporters. Marcel van Roosmalen is mijns inziens veel te onbekend, want van alle journalisten schrijft hij het allerleukste over voetbal en al haar bijzaken. De mensen die Je hebt het niet van mij, zijn verslag van een jaar Vitesse, nog niet hebben gelezen: doen. Ook als je niet van voetbal houdt. Van Roosmalen ziet het absurde in dingen die wij allang normaal vinden, maar doordat hij er de aandacht op vestigt zie je ineens in hoe belachelijk sommige dingen zijn. Volwassen mannen met uit piepschuin gehouwen stukken kaas op hun hoofd bijvoorbeeld.

Drie maal hoera voor Marcel van R.

Dan ga ik nu even mijn hoofd onder de kraan houden, want ik ben net de keuken te lijf gegaan met al het chemische dat ons keukenkastje in zich had, en ik ben, serieus, een beetje duizelig. Maar het ruikt weer lekker in de keuken.

De vrouwelijke Bert Maalderink

2008-06-11T11:46:00.001+02:00

Heel Nederland gelooft weer dat Oranje Europees Kampioen gaat worden. En dat na één gewonnen wedstrijd. En ik weet heus wel dat dat een imponerende overwinning was, want ik heb het zelf gezien, maar laten we niet teveel op de zaken vooruitlopen. Laten we koesteren wat we nu al hebben: Bert Maalderink.
Voor de niet- insiders, de outsiders: Bert Maalderink is die onwijze roddelkont van de NOS die ons bericht over de kalknagels van André Ooijer, de wijkende haarlijn van Arjen Robben en de rek & strekoefeningen tijdens de training. Ik bedoel: ik kan úren over niets praten, maar Bert verdient er zijn geld mee, en daarom heb ik er respect voor. En ben ik jaloers. Want ik wil ook wel naar de trainingen van Oranje, en dan met de camera inzoomen op het neuspeuteren van Van der Vaart. Ik zou best met licht cynische toon kunnen zeggen: "Lausanne, woensdagochtend. Het weer is goed, de zon schijnt. En één voor één komen de spelers van Oranje het trainingsveld opgelopen. Sneijder. Van der Vaart. Kuijt zwaait naar zijn vrouw. Nigel de Jong strikt zijn veters, en Robben en Van Nistelrooy hebben een binnenpretje. En daar is de trainer. Hij zegt iets tegen Van't Schip. Hoe hij daar op reageert kunnen we niet zien, want er staat een boom voor. Een doodnormale training van het Nederlands Elftal, zo lijkt het. Maar schijn bedriegt, want waar is Edwin van der Sar.....?"
En dat houd ik met gemak drie kwartier vol hoor. Met GEMAK!
Dus, lieve NOS, laat me ook een keertje. Want tot op heden oefen in op de mensen in mijn straat, maar daar zitten weinig mensen op te wachten: "Ledig Erf, Utrecht. De zon schijnt, een man op het terras leest een krant. Een vrouw rijdt op een bakfiets voorbij. Een zwerver in een rolstoel piest op straat. Een doodgewone dag in Utrecht. Maar schijn bedriegt..."

Voetbal kijken met vrouwen en homo's

2008-06-10T10:08:00.002+02:00

"Welke kant spelen we op?"
"Heee.... ze zijn op onze helft!"
"Heee.... nu zijn ze weer op de andere helft!"
"Het lijkt wel alsof er meer blauwen op het veld staan!"
"Wie is dat?"
"Hee, de Nederlanders hebben óók strakke shirtjes!"
"Naah, ik dacht dat alleen de Italianen zo strak in het pak zaten..."

Na twee keer 45 minuten, bier, chips en gejuich:

"Hee pfft, er staat op dat bord achter Sneijder 'Austria- Switzerland'. Hebben ze zeker na een vorige wedstrijd laten staan "

"Nee, het EK is in Oostenrijk en Zwitserland."

"Ja, jezus, hoe moet ik dat nou weten?"

Echte problemen.

2008-06-09T10:52:00.001+02:00

Hee mensen, ik weet dat iedereen in Nederland tegenwoordig full- time met het EK bezig is, en geef ons allen eens ongelijk, maar ik zit met een probleem, en volgens mij ben ik de enige.
Want wat is er gebeurd met de bussen?
Ja, ik weet dat de buschauffeurs staken, maar dat duurt nu alweer een tijdje, en krijg een beetje de indruk dat ik potdikkeme de enige ben die zich daar nog enigzins druk over maakt. Want waar zijn de zweterige vakbondsmensen, die de hele dag opgesloten zitten in een kantoortje zonder airco en dan rond etenstijd aan de toegestroomde pers moeten vertellen "dat ze wel nader tot elkaar zijn gekomen, maar dat er van een nieuwe cao nog geen sprake is, maar dat... oh, daar is Rita met de broodjes kroket, dus ik ga weer naar binnen om even te eten en daarna gaan we weer een stevig robbertje onderhandelen, dus dikke doei en check je later, mensen van de pers."
Ik struin wanhopig de nieuwsuitzendingen af om te zien of er nog ergens van die mannetjes in een kantoor zitten te zwoegen, met van die half losgetrokken stropdassen, en van die zweetplekken in hun slechtzittende overhemden, maar het lijkt erop dat die mensen niet meer bestaan.
Die vakbondsmensen denken zeker dat er in tijden van EK geen bussen hoeven te rijden, omdat heel Nederland toch de hele dag in zijn brulshirt voor de TV zit. Nou, zo werkt dat dus niet. Want ik sjok nu al minstens anderhalve week door Leiden, met al mijn zware tassen, en van B. zijn huis naar Leiden Centraal is een flink eind. En daar heb ik het een beetje mee gehad. Want nu zit ik telkens met van die zweetplekken in de trein; zweetplekken die bedoeld zijn voor vakbondsleiders die een CAO in elkaar knutselen.
Ik denk dat we gewoon collectief moeten vergeten dat er ooit zoiets bestond als een 'bus'. Dat we onze kleinkinderen mee kunnen nemen naar een Arriva- museum, waar een vergeelde strippenkaart in een vitrinekast ligt, en waar een wassen beeld in Connexxion- uniform klaar zit om je strippen af te stempelen.
Ik denk serieus dat het zover gaat komen.
Dus, stomme buschauffeurs: ga weer eens wat doen. Jullie hoeven niet meteen in jullie bussen te kruipen, maar geef me in ieder geval hoopgevende beelden van vergaderende mensen. Want ik vrees voor het leven van de knorrige buschauffeur die vanuit zijn grote stadsbus gezellig zwaait naar alle collega's die hij tegekomt.

Biebhomez

2008-06-04T23:51:00.000+02:00

Dit zijn Cor en ik. We zitten nu al wéken in de bieb, samen met Marieke. Het is heel gezellig hoor, daar niet van, maar we zaten toch liever de hele dag aan het bier, dan aan de automatenkoffie. Dat roepen we ook de hele tijd naar elkaar. Dat we bier gaan drinken, of er nu wel eentje zouden lusten.
Maar dat mag niet, nog niet. Toen vriendin D. maandag een kater had was ik bijna een beetje jaloers. Ik wil ook weer een kater. Nou ja, ik wil kunnen zuipen alsof er geen morgen is, en staande op de dansvloer niet de hele tijd denken aan Kant en Schlegel en Sartre en de autonomie van de kunstenaar.
Het zit er nu nog niet in. Nu zitten we nog de hele dag in de bibliotheek. Maar gelukkig zijn Cor en Marieke er, want als je in de bieb zit moet je biebhomez hebben. En zij zijn ook nog eens mijn studiehomez, en daar ben ik ze nog veel dankbaarder voor. Want in dit jaar van steeds maar keihard leren, en dan nog niet alles halen, en huilen, en docenten die hun bedenkingen over je uispreken, en huilen, en helemaal nooit meer in jezelf geloven, heb je mensen nodig zoals Cor en Marieke. Die het herkennen en roepen dat we ze eens een poepie laten ruiken. En dat nu.nl/achterklap ook belangrijk is voor je opvoeding. Dat het heus niet raar is dat wij niet 24/7 met literatuur bezig zijn. En dat we uiteindelijk allemaal afstuderen. Heus. En dat we dan helemaal nooit meer iets over Kant hoeven lezen.
Daarom ben ik zo blij met ze, mijn biebhomez.

Hoe-hoi

2008-06-02T19:23:00.001+02:00

Ik lééf!
Maar ik moet donderdag een take- home tentamen inleveren, ik was afgelopen weekend in Brussel en ik houd ondertussen allerhande bordjes in de lucht.
En mijn blog-bordje was even gevallen.
Sorry.
Ik kom terug.

Tot die tijd: kussen etc.

Espresso voor gevorderden.

2008-05-18T11:04:00.000+02:00

Ik heb een espresso-apparaat. En de trouwe lezers van dit log weten dat het hebben van een espresso-apparaat je volwassen maakt. Althans, dat vind ik. Als je honderden euro's gespendeerd hebt aan een glimmend chromen Italiaans koffiemonster dat grommend kleine kopjes koffie ophoest, dan ben je volwassen. Ik steek dat geld liever in een kaartje voor Sziget.
Afijn, ik dacht dus ook dat ik definitief de oversteek van adolescent naar volwassene had gemaakt. Ook al was ik niet helemaal rechtmatig aan mijn volwassenheid gekomen; ik had het espresso-apparaat gekregen van Broer 2 (en dus niet gekocht, dus eigenlijk telt het niet) die ging samenwonen en derhalve een apparaat over had. Ik speelde mijn Senseo- apparaat door aan Broer 3, die op kamers ging, en ziehier: iedereen in de familie De Jong gelukkig & van cafeïne voorzien.
Volwassenheid, at last. Het werd tijd voor een imagoverandering, zo dacht ik. Ik mijmerde over weekendjes op waddeneilanden met bevriende stellen (want dat doen volwassenen), uitvaartpolissen, twee ons groenten en twee stuks fruit, labradors met boerenzakdoeken omgeknoopt en succesvol in elkaar gerolde sushi.
Ik had het mijmeren beter achterwege kunnen laten, want het botert niet erg tussen het espresso- apparaat en mijzelve. Sterker nog: ik denk dat het apparaat mij haat. Ik koop dure Illy- espresso voor hem, maak hem zo nu en dan schoon en aai hem elke dag wel even over de bol, en toch heb ik er tot op heden nog geen fatsoenlijk espressootje uit kunnen krijgen.
Als ik em aanzet begint ie gevaarlijk te sissen, stoom uit te blazen en alvast heel incontinent koffie te druppelen. Wat nog niet mag, want hij is alleen nog maar aan het opwarmen. Als ie dan eindelijk opgewarmd is en ik er vrolijk één van mijn nieuwe espressokopjes onder zet, spuwt ie met een agressie en kracht als ware het een IJslandse geiser de koffie uit, zo ver het oog reikt. De espresso zit daarna overal -op de waterkoker, op de stekkerdoos, op het kastje en de muur- maar nooit in mijn kopje.
Het lijkt wel alsof het espresso-apparaat mij iets wil vertellen. Dat ik mij niet zoveel moet inbeelden. Dat ik veins volwassen te zijn, maar dat bij lange na nog niet ben. "Ga jij maar weer terug naar dat koffiezetapparaat voor mongolen, die Senseo, want jij bent nog láng niet klaar voor mij.", sist het apparaat mij toe.
Ruilen? Iemand?

Berisping van God

2008-05-17T19:12:00.000+02:00

Hoi, ik ben aan het werk. Ik moest Jos aflossen, huisgenoot en collega. "Er is vanavond een concert in de Grote Zaal", zei Jos, "dus hoera voor jou." Ik zuchtte. Als er een concert is mag je de hele avond hetzelfde riedeltje afsteken: de af te leggen route naar de Grote Zaal. "Als u hier de trap of de lift neemt naar de eerste verdieping, loopt u eigenlijk meteen tegen de zaal aan."
En dat honderd keer. Niet overdreven.
"Oh hmpfr", zei ik tegen Jos. "Ik zwaai dan altijd met gebalde vuisten richting hemel en roep 'oh God, waarom nou toch? Waaaaaaaroooooom!!!!!"
"En weet je wat God dan tegen jou zegt, Nynke?", zei Jos, "dikke lul drie bier, Nynke de Jong, je red je er maar mee. Denk je dat het leven altijd een pretje hoort te zijn? Voor Jezus, mijn zoon, was het leven ook lang niet altijd een pretje! Die kwam ook genoeg zeikerige mensen tegen die de weg niet konden vinden. En die stond ze ook altijd allemaal vriendelijk te woord. Dus dikke lul voor jou, Nynke. Jammer de bammer. Hier kan Ik even niets aan doen. Jij staat die ouwe hippies in hun gebatikte jurken en met hun 'Wees Wijs met de Waddenzee'- tassen maar vriendelijk te woord. En nou niet meer zeuren, De Jong."
"Ja, meestal krijg ik die reactie dan, van God", beaamde ik.
Dus nu zet ik mijn vriendelijkste gezicht op voor alle hippies die naar het operaconcert komen luisteren.

Going to the chapel, gonna get etc. etc.

2008-05-16T10:20:00.000+02:00

Ik hoorde ooit van een bruiloft waarop de gasten een hartige taart mee moesten nemen naar de receptie. Een soort American Party- wedding. Er werd bij die bruiloft ook aan de gasten gevraagd of ze na afloop mee wilden helpen met opruimen. Gelukkig kreeg iedereen de drank in plastic bekertjes, dus dat ruimde lekker makkelijk op.
Het was waarschijnlijk de bruiloft van mensen die heel graag seks wilden, en daarom maar op een achternamiddag in het huwelijk traden, en daarna een glamoureusloos feest gaven met Euroshopper-borrelnoten, om daarna als de wiedeweerga de gasten de deur uit te jagen om tenslotte éindelijk seks te hebben in de bezemkast van de bar- dancing waar het feest gehouden werd.
En dan zie je maar weer waar té enthousiast geloven in de Here toe leidt: een sneue, cheap-ass, naar Finkenbrau-bier stinkende bruiloft, met een bruidsjurk gemaakt van oude vitrage.
Maar dan mag je wél seksen. En dan zal dat wel weer enorm tegenvallen hè.

Gelukkig was ik woensdag op een bruiloft zonder hartige taarten. Het was een bruiloft met een prachtige bruidegom en een zo mogelijk nog mooiere bruid. Het was een bruiloft met een Ambtenaar van de Burgerlijke Stand die grapjes van Herman Finkers vertelde, met bellenblaas, met ouders in prachtige pakjes, met een Bigband en een Band die godzijdank 'Blame it on the Boogie' speelde.

De bruiloft van Broer 1 en Schoonzus 1 was de leukste bruiloft ooit. Mede door het dansen van mijn oom H., die iedereen eruit danste. En door het liedje van mijn ooms en tantes.
Maar vooral doordat het bruidspaar zo'n leuk stel is.

Ik ben niet dood hoor.

2008-05-12T14:17:00.000+02:00

Nee, echt niet. Niet aangevroten door een herdershond in een parkje voor dood achtergelaten door drie dikke zwervers die hun plakkerige lusten op mijn hebben botgevierd.
Ik heb gewoon genoten van de zon, en dat doe ik nog steeds. En ondertussen lees ik dingen over Kant (de filosoof, niet de textielversiering, red.), en daar snap ik tot op heden maar bar weinig van.
Bovendien gaat woensdag mijn Broer 1 trouwen (OMFG TDK SA90, mijn Broer gaat trouwen!), en het denken aan de jurk van O., de tranen van mijn Mem en alle dansjes die we die avond gaan doen houd mij al dagen uit de slaap.
Dus ooit schrijf ik wel weer eens wat fatsoenlijks, maar nu heb ik jammergenoeg even andere dingen aan mijn hoofd.
Oh ja, en vannacht was ik om vier uur al van bed om Dirts en B. naar Bolsward te brengen, want die zijn de Elfstedentocht aan het fietsen. (En als u nu kritisch vraagt: "En waarom jij niet?", kan ik daar alleen maar een zuchtend "JAHAAAAAAAAAAAAAAA!" op antwoorden. Ooit fiets ik em. Ooit. Denk ik.)

So long, vrinden. Ik ga de zon weer in.

Iets wat ik me laatst zomaar afvroeg.

2008-05-01T14:48:00.004+02:00

Ooit was ze een baby, eentje die naar Zwitsal rook als je je neus in haar haartjes stak. Eentje die lachte op commando wanneer oudtantes met zweetsnorren gekke bekken trokken boven de wieg. Een baby die van hand tot hand ging op familiefeestjes. Leek ze nou op haar vader of op haar moeder? Als ze sliep draaide ze zich misschien wel om in haar kinderbedje. Ze kon spuugbellen blazen, en de hele boel onderpiesen wanneer haar moeder haar verschoonde. Haar moeder, die aan haar toekomst dacht, en daarbij visioenen kreeg van haar dochter als danseres. Of misschien als kleuterjuf. Kunstenares. Marathonschaatster. Wat dan ook.
Maar voor eerst was de baby gewoon een zacht, mollig ding dat rook naar Zwitsal en babypoep, en waar de toekomst nog niet voor uitgestippeld was.

En dan vraag ik me af: hoe kan zo'n lieve baby in maar een paar jaar tijd veranderen in een dik, volgevreten, zelfgenoegzaam, arrogant, ontevreden kijkend corpswijf?
HOE?

In de categorie: Oh, Heere, waarom toch altijd: Koninginnenacht en -dag.

2008-04-27T17:09:00.000+02:00

Van alle dagen in het doorgaans zo lange jaar haat ik koninginnenacht het meest. Wat OP AARDE heeft de mensch gedacht toen het besloot dat de avond voorafgaand aan de verjaardag van onze dode koningin óók een feestavond diende te zijn, en het liefst een feestavond met oude rotzooi, kleffe patat en de alomvertegenwoordigde welriekende geur van pies, kots en bier?
Wie heeft dat bedacht? Geef me zijn of haar naam en ik zal diegene een welverdiende draai om de oren geven, want PULIES! Wat een wálgelijke avond is het toch. In Utrecht althans, waar je sjokkend door de straten in je kruis gegrepen wordt door dronken mannen en waar iedereen een soort van krampachtige gezelligheid tracht op te wekken, wat vaak resulteert in tragisch kleine polonaises met louter lelijke, geschminkte mensen.
En om al die lelijkheid toch aan te kunnen, drink je meer bier dan wenselijk en begin je koninginnedag, die an sich nog best leuk kan zijn, met bonkende hoofdpijn en de geur van dode bever in je mond. Bovendien heeft men de kindervrijmarkt in mijn straat gesitueerd, waardoor ik altijd ruw uit mijn slaap wordt gewekt door een meisje met een altsaxofoon en een repertoire dat alleen nog 'Oh when the saints' behelst. En dat 'Oh when the saints' kan ze altijd lang volhouden hoor.
U hoort het: wat betreft koninginnenacht en -dag ben ik een zeikend oud wijf. Maar láát me. De overige feestdagen doe ik altijd enthousiast mee. En gelukkig heb ik lieve vrienden die ook niet van polonaises vol lelijke mensen houden, en derhalve met mij wel een filmavondje willen houden. Fieuw.

Bejaarden 2.0

2008-04-20T11:22:00.001+02:00

Als je zegt dat je in een bejaardentehuis werkt klinkt dat nooit erg seksie. Bij een bejaardentehuis denken de meeste mensen toch aan treurige lange gangen met daaraan kleine bedompte kamertjes waarin door alzheimer bevangen mensen zitten te wachten totdat ze eens de pijp aan Maarten kunnen overhandigen. Veel depressiviteit, de alomvertegenwoordigde geur van dunne poep en gemalen voedsel, het geringe verschil tussen de aanblik van dunne poep en die van gemalen voedsel, etc.
Niks geen shiny happy people, dus.
En voor een deel klopt die voorstelling van zaken ook. Er zijn mensen die potgrond eten, of die huilend om hun moeder vragen. Alleen in het bejaardentehuis kan ik nog geanimeerde gesprekken over prinses Juliana voeren, waarbij we gewoon doen alsof ze nog koningin is. En alleen hier word ik versierd door mannen van tachtig die in hun hoofd gewoon negentien zijn gebleven.
Maar er zijn ook andere bejaarden. Leuke, spontane bejaarden, die het nieuws kijken en boeken lezen en oprecht geïnteresseerd zijn in de wereld om hen heen, en in het liefdesleven van een parttime portier. Deze mensen maken het werken in een bejaardentehuis het allerleukst, omdat je zoveel kunt leren van deze oude, wijze mannen en vrouwen.
Twee van die oude, wijze mensen kunt u aanstaande maandag zien, op Nederland 1 om 22.50 uur. Frans Bromet maakte een fan-tas-tische documentaire over de liefde tussen Meneer Vermeulen en Mevrouw Battes, inmiddels allebei al overleden. Het eerste deel van de documentaire kunt u hier bekijken. Kijk en begrijp waarom Mevrouw Battes een van mijn lievelings was, en waarom zij met haar humor en zinvolle opmerkingen node gemist wordt door mij, en veel van mijn collegae.

Hoe Lost toch een goede serie voor mij bleek te zijn.

2008-04-19T12:02:00.000+02:00

B. en ik zijn net begonnen met het volgen van het eerste seizoen van de hitserie Lost. Ik dacht dat het niets voor mij was. Ik ben namelijk een meisje, en houd derhalve ook het meest van meisjesseries; series met veel knappe acteurs en actrices erin, en liefdesperikelen over en weer. En ik dacht dat Lost dat niet was. Dat leek me toch meer een soort Groundhog Day- achtige serie waarin men elke aflevering een vlot in elkaar knutselde, waardoor de kijker iets leerde over paalsteken, samenwerken, en het feit dat een vlot gemaakt van samsonitekoffers en flosdraad het niet goed doet op open water.
Zoiets.
Maar K., van wie wij de DVD's leenden, was enthousiast. En K. is ook een Grey's Anatomy- adept. En in Grey's Anatomy komen nooit vlotten voor, maar wel massa's liefdesintriges en bijbehorende cliffhangers.
We zijn nu bij aflevering zeven, en omg wat zat ik er naast. In alle zeven afleveringen is er nog geen één vlot langs komen drijven! En wat nog het mooiste is: het gaat dus eigenlijk helemaal niet over veertig hysterische mensen op een onbewoond eiland. Neen. Dat is maar een klein themaatje dat in de schaduw staat van dat ene grote thema des levens: Seks. Het gaat gewoon, net zoals bij alle TV- series, over wie het met wie gaat doen. Of eigenlijk: wie gaat het met de voortvluchtige crimineel Kate doen? Wordt het dokter Jack (vast) of toch de Irakees Sayid (hij kan wel zenders bouwen, dus een beetje aanpappen kan vast geen kwaad Kate!) of tóch die ene ruige gast die heel gemeen doet, maar eigenlijk helemaal niet zo gemeen is (zeg ik)/ en echt ook heel gemeen is (zegt B.). En ook belangrijk: wanneer springt de neger op de chinees? Want dat zien we allemaal ook al vier afleveringen lang aankomen.
Jullie weten dat natuurlijk allang, want jullie hebben die serie natuurlijk al helemaal gekeken, maar ik nog niet, dus verklap a.u.b. niets en laat mij nog een tijdje wentelen in het gekonkelevoos en de veelbetekende blikken.

Be-scha-mend, BE-SCHA-MEND!

2008-04-18T10:14:00.000+02:00

Hoi, daar ben ik weer. Hevig blozend en excuses stamelend. Want wat een be-scha-men-de mediastilte! Ik maakte jullie blij met een thans al in ontbindende fase verkerende mus.
Maar ik heb een verklaring. Nou ja, niet voor het weekend, want toen verzaakte ik als een gek en vulde ik de dagen met boodschappen doen met mijn moeder, en detectives kijken en franse kaasjes eten.
Maar nu heb ik thuis mijn laptop geformatteerd, maar nu doet het internet het niet goed. De verbinding is heel zwak. En ik weet niet waar het aan ligt. (Heeft iemand tips?) Ik zit dus even zonder internet, wat mij wel in de gelegenheid stelt om eens een stofzuiger door de kamer te halen en mijn tijdschriften in tijdschriftencassette's te proppen, maar mijn contact met u, lieve lezer, lijdt hier wel onder.
Ik hoop dus op beterschap.
Tot snel en voor ondertussen: ik denk veel aan jullie, hoor. En voel jullie hijgende adem in mijn nek.

Trouwens:

2008-04-10T20:09:00.000+02:00

Ik resideer het komende weekend bij mijn ouders te G., dus dan ga ik wel weer eens fatsoenlijk loggen. Want te G. kun je óf kijken hoe het gras in de achtertuin groeit óf op de begraafplaats nieuwe dode mensen checken. Maar dat laatste is dan ook wel weer het hoogtepunt van G. Dus kan ik net zo goed even een logje voor jullie in elkaar draaien.

Beste dag OOIT!

2008-04-10T19:36:00.000+02:00

Ik had een mondeling tentamen, en het was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Vandaar dat u even niets van mij hoorde; ik zat in de bieb honderd jaar ~~eenzaamheid~~ literatuur in mijn kop te stampen. Ik kan jullie nu alles vertellen over de alternatieve, postmodernistische leeswijze die je moet loslaten op de romans van Willem Brakman, of over Hyperspace en Cognitive Mapping. Mensen die iets willen weten het Socialismedebat, Raster I, Raster II of de biografie van Gerrit Achterberg, mogen ook bellen.
Maar, hoezee, ik heb godzijdank mijn mondeling gehaald.
!!!!!!!
Ik ben studiegewijs denk ik nog nooit zo blij geweest.
!!!!!!
En toen scheen de zon ook nog volop. Ik ben expres verdwaald in Lunetten (maar serieus: ik verdwaal daar altijd) om nog maar wat langer zonder jas (jeuj!) te fietsen.
En vanavond is het Rauw in Tivoli, en LeLe komt, en Tom moet ook draaien, dus u hoeft me morgenochtend niet te vroeg te bellen om dingen te weten te komen over Willem Brakman.

Ik Ben Columnist

2008-04-03T15:26:00.000+02:00

Voor De Moanne. In het Nederlands, dus gans het land kan het lezen.
En dus niet alleen op internet, maar ook in een kekke papieren versie.
Ik ben best trots.

De avonturen van een dikke vette papzak, eigenlijk part drie.

2008-04-01T19:52:00.000+02:00

Han en ik zaten weer eens op de fiets in die ándere sportschool.

Ik ben overigens nog eenmaal in die ene sportschool geweest, maar toen viel ik tijdens de bodyshapeles bijna van mijn stepje af. Er moest echt iemand bijkomen omdat ik het stepje verkeerd in elkaar had gezet. Alweer heel genant dus. En derhalve een teken van de Lieve Heer dat ik gewoon nooit meer naar die andere sportschool moet gaan. Dus ik ga niet meer naar die sportschool, want hell no dat ik tegen de wil van de Lieve Heer in ga.

Han had veel te vertellen, waar ik weer heel hysterisch enthousiast op moest reageren. Want het was Groot Nieuws. Oh boy. Ik reageerde geheel conform de Nynke- norm, dus met veel nééééééééééééééééh!!!!!!! en jéééééééééééééj!!!! en ooooooooooooooooooooh myyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy gawd!!!!! Etceteraaaaaaaaaaaah!!!
En ondertussen zaten we dus op de fiets. Hanneke praatte en ik gilde en wapperde met mijn handen. Zoals alleen wij dat kunnen.
Een man aan de overkant van de zaal, ook op een fiets, keek naar ons. Hij keek met minachting. Met dedain, zoals de Fransen zeggen. Hij keek zelfs minachtend toen ik mijn Heinrich Himmler- imitatie deed (oftwel: toen ik aan Han vertelde hoe ik voorheen altijd tegen mijn feestcommissiegenoten sprak). En ik heb best wel een goede Heinrich Himmler- imitatie in huis, dus ik begreep de minachting niet helemaal.
Ik dacht alleen: jij, licht zwetende man van middelbare leeftijd op een fitnessfietsje met een aanstellerig handdoekje in je nek gedrapeerd, kijkt minachtend naar mij?
En toen zag ik wie het was.
Het blijkt dat Arthur Japin niet zo'n grote Heinrich Himmler- fan is.

Marten Hoepla is boos, y'all.

2008-03-29T21:41:00.001+01:00

Marten is kwaad omdat hij niet uitgenodigd was voor mijn verjaardagsfeest. Nu waren er wel meer belangrijke mensen uit mijn leven niet uitgenodigd -mijn ouders, mijn broers, Ted Danson- dus Marten verkeerde in goed gezelschap. De reden waarom ik Marten niet had uitgenodigd was simpel: Marten zei mij de laatste keer dat wij elkaar troffen dat hij nooit in Utrecht kwam, dus dat ik maar moest bellen als ik weer naar Amsterdam treinde, want dan konden we wel weer eens afspreken. Deze grootstedelijke arrogantie zorgt bij mij doorgaans voor cartoonesque stoom uit mijn oren. Ik houd er niet van. Ik vind het een poepexcuus om niet te willen reizen.
Deze uitspraak galmde nog na in mijn oren toen ik me ging bedenken wie ik graag op mijn verjaardag zou zien. Ik dacht: als ik nou alleen mensen uit Utrecht uitnodig, dan krijgt niemand problemen met de NS, met slaapplaatsen of met hun passievolle Utrecht- haat (zie: Marten). Vandaar dat ik een intiem feestje hield met louter leuke collega's/ vrienden of leuke mensen met wie ik in de Bastaard biertjes drink.

En nu is Marten kwaad, en reageert hij op een manier die ik enkel bij Jack uit Will & Grace vind passen.
Ik, als volwassen vrouw met waardigheid en zelfbeheersing, reageer wijselijk niet.

Nynke's genante fitnessverhaal

2008-03-26T22:57:00.001+01:00

Ik stond op de crosstrainer, met Dree. Zij op de één en ik op de ander. We renden hard en ondertussen praatten we over de liefde, het leven, de toekomst en het heden, zoals we eigenlijk altijd doen. En ja: wij kunnen rennen en praten tegelijk. Daarna stonden we nog een beetje ad-hoc aan wat apparaten te rukken en deden we nog een rondje op de crosstrainer.
We waren trots op onzelf.
We hadden natuurlijk ook met een kilozak paaseitjes praliné op de bank kunnen hangen, daarbij genoeglijk over onze spekrolletjes wrijvend. Dat was eigenlijk veel logischer geweest.
Maar neen: wij stonden in de Fitness Factory mooi een potje te crosstrainen.
Jeuj voor Dree en voor mij.
Om onszelf te belonen gingen we na het douchen nog even de sauna in. Daar vertelde Dree mij haar workoutgeheim. Dree is namelijk nogal wat afgevallen in het afgelopen jaar, en daar heb ik ook wel oren naar. Nu blijkt haar geheim 'zeven weken op Cuba alleen maar rijst met bonen eten' te zijn, en ik weet niet helemaal hoe ik dát ga regelen, maar ja. Dree laat zien dat het kan, dus geloof ik ook weer een beetje in de maakbaarheid van een strak lichaam.
Enfin, wij uit de sauna, even onder de koude douche, en toen.
Ik wilde gewoon het douchehok uitstappen.
In de kleedkamer stonden twintig vrouwen die net spinningles hadden gehad.
-Ik spring nu even naar de tegenwoordige tijd, want dat is beter voor de suspense-
Ik stap uit de douche.
Ik voel mijn rechterbeen wegglijden.
Ik voel mijn linkerbeen wegglijden.
-Dit alles in slowmotion hè.-
Ik houd mij krampachtig vast aan de deurklink.
De twintig dames schrikken en groupe en maken een "ooooooh!" geluidje.
Ik lig op de grond, met mijn handdoekje kunstig om mij heen gedrapeerd.
-Dat dan weer wel-
Dree moet als enige keihard lachen en roept "Och vrouwke, och vrouwke toch!"
-Dree werkt ook met bejaarden, ziet u-
Ik probeer zo charmant mogelijk op te staan en stamel dat het geen pijn doet.
Wat ik bedoelde: het doet qua spieren geen pijn. Of qua botten.
Want qua imago deed het namelijk ónwijs pijn.
Sindsdien ben ik niet meer in die desbetreffende sportschool geweest.
Ik ga maar weer naar die andere.
Dat is beter voor mijn imago.

Sorry voor de ellenlange cliffhanger

2008-03-21T11:51:00.000+01:00

Maar ik ga nu een lang weekend weg.
Dus ik schrijf jullie dinsdag weer.
Want nu moet ik mijn trein halen.

Sorry etc.,veel groeten en fijne paasdagen voor jullie allen!

Hoera voor mij

2008-03-17T21:12:00.001+01:00

Ik wil jullie graag alles vertellen over mijn genante sportmoment, maar eerst wil ik even de notulen geven van mijn verjaardag. Ik was gister namelijk jarig. Ik ben 23 geworden. Tevens waren B. en ik precies één jaar Hyves- vrienden. Donderdagavond 15 maart 2007 voegde hij mij toe en stuurde ik hem om vier uur 's nachts een dronken krabbeltje, compleet met spelfouten door het nuttigen van teveel rosé en kriekbiertjes. Niemand had toen nog kunnen bedenken dat we een jaar later mijn verjaardag samen zouden vieren.
Een paar minuten voor dat bewuste eerste krabbeltje stond ik nog op de Oude Gracht, Ik gilde naar iedereen die het maar wilde horen dat ik jarig was en dat ik daarom gekust wilde worden. Zo geschiedde. Ik hoef denk ik niet te zeggen dat ik 16 maart 2007 heb overgegeven. Op mijn eigen verjaardag; een klein dieptepunt in mijn bescheiden levenscarrière.
Dit jaar ging het beter: op zaterdagavond at en dronk ik met goede Utrecht- vrienden en deden wij nog een beschaafd dansje in Het Gras Van De Buren. Ik kreeg louter lieve, originele, bij Nynke- passende cadeaus en voelde me dankbaar en blij met zoveel liefs. Op mijn eigen verjaardag verkeerde ik met B.; we gingen koffie drinken en door de stad lopen in Utrecht. We aten bij onze vaste Italiaan (wij hebben een vaste Italiaan, ik vind dat een teken van volwassenheid) in Leiden en gingen naar de Sneak. En ondertussen kletsten we heel veel. En kreeg ik telefoontjes en smsjes en werd mijn voicemail volgezongen.
Ik ben héél gelukkig mijn nieuwe jaar ingegaan. Als de rest van het jaar net zo goed wordt zal ik in mijn handjes mogen knijpen.
Oh, en B. heeft mij een weekendje Brussel cadeau gedaan. Woeh! Wat! Een! Goed! Cadeau!

Later meer over mijn sportleven. Echt.

De avonturen van een dikke vette papzak, part one.

2008-03-11T19:42:00.000+01:00

U dacht waarschijnlijk: ze schrijft nooit meer over de sportschool, dus ze zal er wel nooit meer komen.
En, weet je, dat was ook zo.
Want je weet hoe het met sporten gaat: als je in de flow zit sta je lachend drie keer per week op de crosstrainer. Daar hoef je dan niet eens over na te denken; je staat gewoon automatisch drie keer per week je in het zweet te werken. Hoe je toch altijd weer op die crosstrainer terecht komt? Je weet het niet. Het is een soort trance die je automatisch richting sportschool leidt.
Maar zodra je ook maar éven uit die drie-keer-in-de-week- flow bent lijkt het wel alsof die flow hillegaar helemaal nooit bestaan heeft. Nou, dat had ik dus. Meer dan een half jaar lang. Maar ondertussen raakte ik maar niet uit de flow die 'maniakaal zakken doritos naar binnen werken o.i.d.' heette. En dat, lieve mensen, valt lastig met elkaar te rijmen. Vandaar dat ik de afgelopen tijd bij het achteruit lopen steevast "peep peep peep" hoorde. Ik werd, zoals men dat in de volksmond zegt, een beetje een dikke vette papzak.
Ik moest mijzelf dus weer de crosstrainer op slepen, en riep daarbij de hulp in van Han. Han en ik gingen vroeger, in 2004, ook nog wel eens samen sporten. Dat was niet zo'n succes: we deden van die cardiofitnesslessen die alleen bijgewoond werden door intens strak in hun Paul Frank- sportshirtjes zittende moeders die nooit zweetten. En de instructrice zweette ook niet. Han en ik daarentegen na elke les van die 'paddles' (ik ken alleen de ER- term) nodig om elkaar weer tot leven te wekken ("clear the bed, charge to threehunderd... kleng!") en aten na elke les steevast veel te veel en te vet, waardoor we dat hele vernederende sportuurtje wel over hadden kunnen slaan.
Nu, vier jaar later, durven we weer. Allebei wijzer, en dikker. Dit keer gaan we niet naar onze oude sportschool, maar naar eentje op de Oude Gracht waar ze, hou je vast, TV- schermen in de fitnessapparaten hebben! TV's!!!! In de Fitness!!! Apparaten!!!
Alles dikke prima dus. Helaas kon ik maandagmiddag (onze vaste fitnessmiddag, hebben we besloten) niet omdat ik moest werken, en ging ik daarom 's avonds vreemd door met Dree naar wéér een andere sportschool te gaan, de sportschool waar ik vorig jaar veel kwam. En dát had ik beter niet kunnen doen. Waarom niet? Dat hoort u de volgende keer.

(Hier een cliffhangert van jewelste)

Sitcomesque gesprekken

2008-03-07T18:25:00.000+01:00

Over een dikke week word ik alweer 23. B. en ik hadden er een gesprek over.

B: Wat wil je dan doen op je verjaardag?

N: Ik weet het nog niet, maar het liefst iets leuks met jou. Verzin jij wat?

B: Ooooh! Dan weet ik wel wat leuks!

N: Als je nu 'samen naar een wedstrijd van Ajax gaan' zegt, dan maak ik het uit.

B: Nou jaaaaaaa zeg! Hoe zit het met jouw clubliefde?

N: Jij wilt gewoon geen wedstrijd van Ajax missen, en daarom moet ik met jou en je zus naar Ajax.

B: Nou ja. Dan niet. Maar moet ik ook een cadeau voor je kopen?

N: Ja, natuurlijk. Ik heb jou op je verjaardag toch ook een cadeau gegeven?

B: Maar wat wíl je dan?

N: Vraag maar aan Kelta, die weet wel wat ik wil. Iets glimmends.

B: Ik heb Kelta helemaal niet nodig; ik weet zelf héél goed wat jij wilt!

N: Okee....

(Stilte)

B: Hou je eigenlijk van lego?

De jas! Of: waarom B. mijn lievelings 4- life is.

2008-03-06T13:35:00.002+01:00

Jaaaaah! De JAS! Door vriend B. van het web afgeplukt. Die B. van mij wéét hoe hij zijn vriendinnetje gelukkig kan maken :)

FF lekker resumeren met z'n allen.

2008-03-06T11:45:00.000+01:00

Boer Zoekt Vrouw is weer teneinde, wat betekent dat we vanaf nu weer gewoon op zondag álle voetbalsamenvattingen kunnen kijken, en niet panisch op de klok hoeven kijken of het al twintig over acht is.
Maar hé, even resumerend: een magere oogst, dit jaar (graag een kaboem- tsjing geluidje voor mijn Boer & oogst grapje). Dat alleen Jurre en Agnes aan elkaar zijn blijven plakken vind ik nogal een magere score. Want ik vind dat als je als man mag kiezen uit meer dan honderd vrouwen, en er géén één fatsoenlijke deerne uit weet te plukken, je gedoemd bent tot eenzaamheid 4- life en je moeder die custardpudding maakt. Net goed.
Wat wel positief is, is het nieuws over de single van Boer Frans. Al ben ik bang dat hij nu een soort van Jop, uit De Bus wordt (herkennen jullie deze nog nog nog), met zo'n treurig feestnummer waarmee hij allerhande schimmige bar- dancings af moet. En Frans kan beter. Dat weet ik. Ik hoop voor Frans dat hij in ieder geval de komende tijd als een malle in het rond gaat lopen seksen. Want ik neem aan dat heel vrouwelijk Twente voor hem in katzwijm ligt, en ik hoop dat hij daar schaamteloos misbruik van gaat maken.
Dan nog een laatste puntje: hoe zou het met de jas van boer Gerard zijn? Zijn zwarte Nike- jas, met de groene en rode accenten, die hij de hele tijd aanhad. Dat onooglijke dekbed- ding? Ik zoek een foto ter illustratie, maar ben die tot op heden niet tegengekomen. Die jas is volgens mij érg belangrijk voor Gerard, want hij week niet van zijn tractorseksuele lichaam. We zagen Gerard & De Jas op de boerderij, in de dierentuin, in Granada, bij het boerenweerzien afgelopen zondag en op talloze andere momenten waarbij Gerard olijk door het beeld liep.
Ik pleit daarom voor een spin- off: De Avonturen van de Gerard- Jas. Want oh, als die jas zou kunnen praten, hoeveel mooie anekdotes over Gerard, Leonie, de geur van biggen en het rijden op een quad hij zou vertellen. Hij zou er met gemak vier miljoen kijkers mee genereren.

De krokusvakantie OF DOOM

2008-02-29T20:18:00.000+01:00

De krokusvakantie: wat een kutvakantie. En dat zeg ik niet omdat ik zelf de afgelopen week geen vakantie had. Dat zeg ik omdat deze week wel weer gebleken is dat kinderen gewoon nooit een hele week vakantie moeten hebben, mits ouders hun kinderen een hele week in het fietsenschuurtje op willen sluiten.
Want mèèèn: het leek deze week wel alsof de kinderen de hele wereld hadden overgenomen. Bijvoorbeeld in de trein, waar ik een jongetje een kwartier lang "zijnweeralzijnweeralzijnweeralzijnweeralzijnweeral" hoorde schreeuwen. En die ouders maar lachen hè. Sowieso, kinderen in de trein: ik vind het geen goed idee. Je ziet ouders met kinderen in de trein ook altijd veranderen in van die chinese circusmannetjes, met van die bordjes op stokjes. Ze moeten honderd dingen doen: naar de vieze trein- WC met een kind, pakjes fristi uitdelen, honderd keer beamen dat er een koe in het weiland staat, of dat er een auto op de weg naast het spoor rijdt, honderd keer vertellen hoe lang men nog in de trein moet zitten, uitleggen dat er nu niet gepoept kan worden, sultana's uitdelen, heimlichgrepen uitoefenen op kinderen die in hun mentos trachten te stikken, fristi met een papieren zakdoekje van de grond opvegen, want "ik zei nog zo dat je er NIET in mocht knijpen". Etc.
Wat ook erg is: kinderen in winkelstraten. Nu heb je in Utrecht de Oude Gracht, wat op normale dagen al een highway to hell is, omdat iedereen midden op straat loopt terwijl je op bepaalde plekken gewoon mag fietsen. Meestal doe ik dan mijn eigen kamikaze-actie: handen voor de ogen en gewoon maar keihard doorfietsen. Gáán. Roekeloos gáán. Aan het einde van de Oude Gracht doe ik dan mijn ogen weer open en zie wat er zoal aan mijn fiets is blijven hangen. De laatste buit was 1 rollator, 1 tasje van de Blokker gevuld met schuursponsjes en één verschrikte zwerver op mijn baggagedrager.
Normaal lopen er op de Oude Gracht niet verontrustend veel kinderen, maar vandaag was het echt verschrikkelijk kinderrijk, en het was ook nog eens vrijdag. En jullie weten allemaal wat de laatste dag van de vakantie betekent: dan ben je als kind moe, hangerig, dreinerig, jengelig en loopt er vaak theatraal snot uit je neus, omdat je de hele week al van hot naar her bent gesleurd door je ouders die van gekkigheid niet weten wat ze een hele week met je aanmoeten. Wij, de De Jongen, kregen op zo'n moment altijd een pak spliterwten en een steelpannetje van onze moeder, zodat we in de voorkamer konden kamperen. Of we speelden gewoon 'disco' op onze slaapkamer, waarbij één iemand het licht op epileptische snelheid aan- en uit liet floepen, en de rest danste op het bandje met Smash Hits die Broer 1 ooit bij een tienerrekening van de Rabobank had gekregen. Mooie tijden waren dat.
Maar ik dwaal af. Want de kinderen van tegenwoordig moeten op vrijdagmiddag met hun ouders de stad in, waardoor ze met z'n allen hysterisch door de Sissy Boy rennen of midden op de Oude Gracht gaan staan, waardoor argeloos voorbijfietsende meisjes (bijvoorbeeld meisjes van 22 op weg naar de sportschool, want woehoe! Ik ga weer naar de sportschool!) bijna met hun fietsen tegen tere kinderfontanellen opbotsen, met alle gevolgen van dien.
Daarom hierbij een oproep aan alle ouders: hou tijdens de vakanties uw kinderen in het tuinhuisje. Dat scheelt veel frustratie van uw mede- Nederlanders. En als u uw kinderen ook nog een pak spliterwten geeft heeft u de hele week geen kínd aan ze.

Hoe het was

2008-02-26T13:17:00.000+01:00

Het anti- boekenbal was echt verschrikkelijk leuk. En ook een echt boekenbal, want kijk, het had alle boekenbal ingrediënten:
- Het boekenbal werd gehouden in een rokerig bovenzaaltje van een ebsenso rokerig café, waar de herinnering aan verschraald bier levendig werd gehouden door eh... de geur van verschraald bier.
- Bij binnenkomst draaiden de enthousiaste barmannen een skihut-cd.
- De eerste schrijver die ik tegenkwam meldde mij meteen dat hij al verschrikkelijk dronken was.
- Het was half acht 's avonds.
- Deze schrijver kon vervolgens door dronkenschap ook niet uit eigen werk voorlezen, wat handig opgelost werd door eregast Trinus Riemersma, die toen maar heeft voorgelezen. Nobel.
- Er is een dichter halverwege de avond van zijn barkruk afgevallen.
- Iemand liet een luide boer, midden in een gevoelige witregel van een gevoelig gedicht van Remco Kuiper.
- Er was een vrouw met een boa om en een lawaaiig brilmontuur op, en zij danste alsof haar leven er vanaf hing.
- Ik slobberde wijn met pommeranten en schrokte samen met Teake O. van Tresoar een bak pinda's leeg.
- Er werden allerhande beloftes gedaan over stukjes schrijven, samenwerken en de oprichting van een heus vrouwenkoor genaamd "Hout foar de doar".
- Het was heel leuk om eens allemaal mensen te zien die ik voorheen alleen van google kende.

Oh, en er werd om mijn stukjes gelachen, dus mijn avond kon sowieso al niet stuk.

Mijn eerste voorleesoptreden ooit

2008-02-22T23:55:00.000+01:00

Morgen, om acht uur 's avonds, in de bovenzaal van Café De Schamele Ruiter (wat al klinkt als een westernkroeg met van die authentieke klapdeurtjes, dus omg).
In het kader van dit.
Wat een tegenactie is op het officiële boekenbal voor de Friese Boekenweek.
Maar dat had ik niet helemaal door, toen ik 'ja' zei tegen de organisatie.
Maar enfin, nu ben ik dus een enorme anarchist en ga in mijn Ché Guevara- shirt "dood aan de Friese literatuur" scanderen, compleet met gebalde vuist en opruiend geschreeuw.
Nee hoor.
Ik ga gewoon drie stukjes voorlezen over seks. In het Nederlands, goddank.
Is dat niet enig?
Kom vooral allemaal, maar pas op: het wordt druk.

Joe? Tot morgen dan.

Veertig dagen zonder seks vs. je hele teenagertijd zonder seks.

2008-02-18T17:57:00.001+01:00

'Veertig dagen zonder seks', het überhippe paradepaardje van de EO, heeft me dusdanig in de greep dat ik de afgelopen dagen maar met moeite andere gespreksonderwerpen weet aan te snijden in het bijzijn van vrienden, familie en mensen die tegenover me zitten in de trein.
Want mijn hele beeld van de Jeugd van Tegenwoordig, waar ik mijzelf met mijn tweeëntwintig jaar ook dacht bij te kunnen scharen, is voorgoed veranderd, bezoedeld en onherstelbaar verminkt.
Als ik terugdenk aan mijn eigen teenagertijd, zie ik mezelf nog staan, daar in Café Bergsma te Oosterend. Ik, bleu, met mijn brilletje en mijn nog niet geëpileerde wenkbrauwen, stond voorzichtig te dansen op één of andere afgezaagde Top 100- band die een verlepte versie van 'Proud Mary' van Tina Turner ten gehore bracht.
Aan de rand van de feestzaal stonden de jongens tegen de centrale verwarming aangeplakt, zenuwachtig vele biertjes opslurpend om zich zo moed in te drinken om, wanneer de band 'Killing in the name of' van Rage Against The Machine speelde, het lef te hebben in het midden van de zaal te gaan staan om op onritmische wijze tegen vrienden en andere mannen aan te beuken, waarbij menig brilmontuur sneuvelde.
Zenuwachtig bekoekeloerde ik de lange sliert tegen de verwarming aangedrukte jongens, hopende dat er één jongen mijn blik zou vangen. Een jongen die, in tegenstelling tot het gros van de mannen in Café Bergsma, niet een uit stront geboetseerde, met harnekkige acné bezaaide kop zou hebben. Een lieve, knappe, bescheiden jedoch humoristische man die mij aan het eind van de avond zou kussen in de inmiddels door TL- buizen verlichte zaal. Daarna zouden er vele dates volgen, waarna wij automatisch zouden trouwen (met een receptie in Café Bergsma) en ik daarna legio blondgekrulde jongetjes zou baren die later allemaal koning op de PC zouden worden.
Daar dacht ík aan, staande in Café Bergsma, mijn heupen licht wiegend op de klanken van 'Red, red wine' van UB40.
Maar nu blijkt dus dat de rest van de bezoekers van Café Bergsma alleen maar aan neuken dacht! Platte, geile neukseks, bij voorkeur bij je ouders op de wasmachine of op de achterbank van een Opel Manta! En het liefst drie à vier keer per week, met verschillende partners! Daar in Café Bergsma sleurde men elkaar naar buiten, om aldaar de coniferen in te duiken voor een potje rampetampen waar ik mij destijds überhaupt geen voorstelling van kon maken!
En zeg niet dat ik overdrijf, want ik heb soortgelijke praktijken voorbij zien komen in 'Veertig dagen zonder seks'! Dus het is waar!!!!!!
Ik ben geschókt!
Menig zaterdagavond heb ik me in mijn beste stapperskledij uit staan sloven voor een eenvoudige zoen, het liefst met tong, terwijl de seks rondom mij welig tierde! En ik had geen weet hiervan! Geen wéét!
Oh. De seks die ik had kúnnen hebben, als zestienjarige. Ik voel me ernstig bekocht.

Even over Boer Zoekt Vrouw

2008-02-12T12:36:00.000+01:00

Want het beheerst jullie levens, dat weet ik. Het beheerst zelfs de levens van mijn gehele familie, afgezien van mijn vader, want die gaat om twintig over acht altijd een sigaartje roken in zijn werkkamer, en komt pas terug richting woonkamer als hij de gehele Lou de Jong uit heeft gelezen. Meestal is dat zo rond de eindtune van Boer Zoekt Vrouw.
Mijn vader houdt zich dus verre al die agrarisch-erotische escapades, maar de rest van de familie (Mijn moeder, broers 1 t/m 3, schoonzussen A. en O. en zelfs mijn eigen B.) zijn danig in de ban van de kip met de gouden eieren van Yvon Jaspers.
Elke zondagavond begint er na het journaal daarom ook een panisch sms- feuilleton, voornamelijk tussen Broer 2, Broer 3 (vaak ook namens mijn moeder) en mijzelve, waarin op elke slak zout wordt gelegd en ongezouten meningen over en weer vliegen.
Afgelopen zondag was extra speciaal, omdat Broer 2 in de auto zat en dus via mij op de hoogte gehouden moest worden van de keuzemomenten van de boeren. Een kleine bloemlezing:
Allereerst Gerard. Hij zoende in de varkensstal stiekem met Léonie, wat op een dusdanige manier in beeld werd gebracht dat ik bijna dacht dat Alberto Stegeman ook undercover ging in de agrarische wereld. Broer 2 reageerde op het zoen-nieuws met een welgepast 'WTF', wat hij nog eens zou herhalen bij de onthulling van de stiekeme kuswisseling tussen Frans en Ronella, in een walm van verschraald bier en drek, op het verjaardagsfeestje van Frans.
Van Henk hadden wij allemaal wel gedacht dat geen enkele vrouw meer met hem op stap wilde, helemaal na dat debacle van een aantal weken geleden, toen die afschuwelijke vrienden van hem langskwamen op de boerderij. Die ene halfbakken bal- vriend is tegenwoordig één van mijn favoriete imitaties, vooral omdat je bij hem eigenlijk alleen maar iemand anders heel hard op de hartstreek hoeft te slaan en moet roepen "als ik hier de kamer (de huiskamer, niet de hartkamer, red) binnenkom, dan voel ik van alles! Maar jij moet dat ook voelen Henk!" Dan heb je al een vrij natuurgetrouwe imitatie.
En toen Agnes. Wat zeg ik: Klaas. Want als ik ooit nog een Foster Parents- kindje aan ga schaffen, dan wordt dat Klaas. Arme, arme jongen toch. Ik vind: uiterlijk wordt bij Boer Zoekt Vrouw gewoon enorm onderschat. Maar om Klaas te redden ben ik voor een Spin- Off: Klaas Zoekt Meisje. Zodat al die vrouwen die de afgelopen weken de beeldbuis hebben bekwijld bij het zien van deze Zuid Hollandse Casanova op roze papier een heftig geparfumeerde liefdesbrief kunnen schrijven. En dat Klaas dan een vriendin vindt die niet altijd in een overal loopt. Broer 3 en mijn moeder opperden om Klaas te koppelen aan F., bij ons uit de buurt. Zij heeft namelijk een familie met een agrarisch verleden, ze ziet er goed uit en ze is aardig en single. Echt iemand voor Klaas. Een goed idee van het thuisfront. Broer 2 was het in de auto volledig met ons eens.
En zo ziet u maar weer: als de familie De Jong zich ermee bemoeit komt het allemaal wel weer goed. Ook voor Klaas.

Mijn Benny Neyman- herinnering

2008-02-09T11:37:00.000+01:00

Benny Neyman is dood, zoals jullie weten. En wat er altijd gebeurt als er een BN'er dood is, is dat allerhande C- artiesten gaan vertellen wat zij voor kolderieks ooit beleefd hebben met de overledene. Voor mij waren de hoogtepunten van de Benny- Neyman herinneringenparade: Albert Verlinde die zei dat Neyman eigenlijk een "chansonnier' was, wat ik een knap staaltje 'hypocrit warning' vind, of zoals u wilt, een knap staaltje 'over de doden niets dan goed, nee wacht, over de doden meer dan goeds' vind. En, wat ook mooi was: veel beelden van Benny Neyman met zijn beste vriendin Conny Vandenbos, moge zij ruste in vrede. Conny vond ik altijd fascinerend omdat ze zo'n belachelijke, spatieloze achternaam had en dat mijn oom A. altijd fan van haar was. Geloof ik. Of hij was fan van Astrid Nijgh; ik haal die twee altijd door elkaar.
Ik heb zelf ook een Benny Neyman- herinnering. Helaas vraagt SBS Shownieuws mij daar niet naar, dus deel ik em maar met jullie.
Een paar zomers geleden werkte ik in het bejaardentehuis om de gesloten afdeling. Daar zitten doorgaans zes à zeven bejaarden die totaal de weg kwijt zijn. Een troosteloze omgeving. Ik moest vaak werken met collega R., een aardig mens. Maar over één ding werden wij het maar niet eens: de muziekkeuze. Er waren op de gesloten afdeling twee cd's die niet al helemaal grijsgedraaid waren. Mijn favoriet was de cd 'Kun je nog zingen, zing dan mee'. Een positieve titel voor een positieve cd met allerhande ouderwetsche Hollandsche liederen, zoals 'Waar de blanke top der duinen', sfeervol ingezongen door Willem Nijholt en Wieteke van Dort. Ik maakte mij in rap tempo het bejaardenoeurvre eigen, en zong vrolijk mee met 'het karretje dat op de zandweg reed'. Helaas hield R. meer van 'Het beste van Benny Neyman', en zodra ik even mijn hielen gelicht had en met een bejaarde naar de WC ging, propte zij Benny weer in de cd-speler. En ik kan je vertellen: zeven bejaarden verzorgen die hun dagen vullen met het opeten van potgrond of het door de kamer smijten van hun avondeten is al behoorlijk deprimerend, maar als dan ook nog Benny Neyman's 'Hij weet niet hoe' op repeat staat, ligt de suïcidale gedachte op de loer. Het was geestelijke mishandeling hoor. Bejaarden, à la, maar 'Waarom fluister ik je naam nog' maakt dat al je levensvreugd' in rap tempo verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Bedankt Benny, daarvoor.

Doorgehakte knopen

2008-02-07T14:08:00.000+01:00

Ik ging even praten met mijn studietutor Smul. Ik noem hem hier even Smul omdat als ik zijn echte naam gebruik hij zichzelf vast gaat googelen, en ik heb in een ver verleden nogal wat problemen gehad met zichzelf googelende docenten, vandaar. Dat u niet denk dat Smul heel lekker is, want dat valt wel mee als je hem wat langer bekijkt. Wel is hij de knapste docent bij Moderne Letterkunde, maar dat zegt in principe niet zoveel. In het land der blinden is degene zónder doorlopende wenkbrauw koning, zeg maar. Jan Keizer is waarschijnlijk ook de knapste ex- BZNner, maar dat wil nog niet zeggen dat hij op de Pirelli- kalender komt te staan. Dat wil alleen zeggen dat die andere lui nóg lillekere palingkoppen hebben.
Smul dus. Hij vroeg hoe het met me ging. Ik startte de monoloog die ik de nacht daarvoor in bed zorgvuldig had voorbereid:
"Het gaat niet zo goed...ik zit elke week wel een keer huilend met mijn moeder aan de telefoon...terwijl ik voorheen toch een heel senang en goedgemutst wicht was...maar die master eet al mijn tjid op...ik heb geen tijd om te schrijven...om mijn vrienden te zien....ik snauw bejaarden af... ik ben een minder leuk mens aan het worden en dat zint me heel niet."
"Hmmm..." zei Smul.
Ik moest bijna huilen. Terwijl ik me voorgenomen had niet te huilen (terwijl ik weet dat huilen ook in je voordeel kan werken, zie Hillary Clinton bijvoorbeeld). Ik wapperde met mijn handen en begon opzichtig diep in- en uit te ademen. Smul lachtte zenuwachtig. Na anderhalve minuut had ik mijzelf weer in de hand.
"Daarom wil ik nog maar één vak per blok doen, omdat ik dan nog tijd heb voor dingen waar ik veel voldoening uit haal, en die mijns inziens ook goed zijn voor mijn ontwikkeling, zoals het praten met bejaarden. Mijn ouders vinden het goed dat ik wat langer over mijn studie ga doen."
Smul knikte. Ik wapperde maar weer met mijn handen om niet te gaan huilen.
Dus nu studeer ik even half (wat nogsteeds tering veel werk is, maar soit), en heb daarnaast tijd voor dingen die me gelukkig maken. Stukjes voor mijn log schrijven, bijvoorbeeld.
Wordt vervolgd, dus.

Een heerlijk TV- avondje voor het hele gezin.

2008-02-04T17:57:00.000+01:00

Natuurlijk heb ook ik gisteravond Peter R. de Vries zitten kijken. Al was het alleen omdat ik dan een reden had om niet voor die nieuwe Nederlandse comedy op Nederland 1 te kunnen blijven hangen. B. en ik hadden ons helemaal voorbereid op een gezellige TV- avond voor het hele gezin: chillbroek aan, een glas ranja en iets te knabbelen op tafel. Want niets burgerlijks is ons vreemd hè. Het leek bijna op een terugkeer van het Spel Zonder Grenzen; daar zat de hele familie ook voor. In de pyjama, met natgekamde haartjes. Peter R. de Vries; een soort Spel Zonder Grenzen, maar dan met criminelen die hun grenzen niet kennen, en geen enkele bewoner van Kampen of Emmeloord in een wortelpak op een stormbaan.
Wat ik geleerd heb van twee uur Peter R. kijken:

Peter R. is één van de weinige mannen in Nederland die nog oprecht gelooft in de kracht van de witte linnen broek. Ik denk dat dit komt door de Miami Vice- zweem die er gewoontegetrouw rond de drager van een linnen broek hangt. En wie zegt "criminelen, drugs, doden en snelle auto's", zegt behalve 'Miami Vice' natuurlijk ook 'Peter R'. Vandaar de linnen broek. En ik moet zeggen: Peter R. workt em wel, dat doorgaans doorschijnende, kreukgrage stukje textiel.
De verleden tijd van 'zwijgen' is 'zwogen'. Joran heeft naar eigen zeggen in verhoren erg veel 'gezwogen'. Ik neem aan dat we dit in de volgende editie van de Dikke Van Dale even aanpassen.
Ook jongens die qua uiterlijk een kruising zijn tussen Bokito en een mopshondje (die neus! Die neueus!) kunnen vrouwen versieren.
Weliswaar dronken vrouwen, maar toch.
Voor het dumpen van een lijk wordt je niet aangehouden. Ik ga dit onthouden, want je weet nooit wanneer je in een penibele situatie terecht komt waarbij je op een snelle en gemakkelijke manier van een stoffelijk overschot af moet komen. Jullie weten: ik werk in een bejaardentehuis, dus ik kom regelmatig in contact met stoffelijke overschotten. Interessante informatie dus.
Peter R. zit veel in de sportschool en het resultaat van deze spierkwekerij laat hij gaarne zien door strakke shirtjes te dragen, en zie puntje één.
Joran van der Sloot is een verschrikkelijk, misselijkmakend mannetje. Gelukkig is hij niet mijn Broer 4, want ik zou me echt enorm schamen.
Mocht je het afgelopen half jaar een nieuwe beste vriend hebben gekregen, pas dan op: waarschijnlijk zit Peter R. erachter. Ik keek daarom gister ook argwanend naar B., die het afgelopen half jaar een behóórlijk close vriend van mij is geworden. Ik weet niet wat hij aan het bekokstoven is, maar ik beken níks.

(Trouwens: Boer Zoekt Vrouw hè, ik schrijf daar misschien niet over, maar dat betekent niet dat ik het niet kijk. Want ik kijk het dus wel, en ook dit seizoen heeft het weer mijn hart gestolen. Want oh: vele momenten met zwijgende boeren en boerenliefdes, die dan allemaal hun lepeltje in de koffie roeren, waardoor ting-ting-ting het enige is wat je hoort. En natuurlijk een tikkende klok. Het lijkt bijna een soort agrarische 24, met al die tikkende Friese staartklokken. Zelfs Broer 2 kijkt Boer Zoekt Vrouw, en we smssen onder de uitzending. Over Boer Jan bijvoorbeeld. Want dat is me wat hoor. Zo zie je maar weer dat je uiteindelijk maar het beste voor een type 'Anita' kunt kiezen, want die vindt zwijgen helemaal niet erg, en kan een leuk moppie orgel voor je spelen om het zwijgen te verdringen. Nee, die Jan krijgt nog spijt als haren op zijn kleine Friese hoofd dat hij de bescheiden lerares Duits de laan uit heeft gestuurd.)

Dingen die ik deze week geleerd heb

2008-02-02T14:57:00.000+01:00

Het is niet ongewoon dat tijdens een busritje Leeuwarden - Het Dorp Van Mijn Jeugd de deur bijna uit de bus waait.
En dat de man van de buschauffeurencentrale dan aan de buschauffeur vraagt of er ook een passagier is die de deur even dicht wil houden.
MC Hammer is niet dood, het was slechts een gerucht.
Dunya is De Mol. En ik zeg dat al vanaf aflevering 1 hoor.
New Kids On The Block houdt een reünie. Ik weet niet of ik daar blij mee moet zijn. Ik ken sowieso niks van The Kids; begin jaren negentig vulde ik mijn dagen met het playbacken van Grease, danwel Kinderen Voor Kinderen.
Dat Wiegertje als polemist voor NRC Next ook verbluffend goed uit de verf komt.
Dat je de hele maand februari je snor kunt laten staan in het kader van Fight Cancer. Nu is vriend B. een enórme liefhebber van gezichtsbeharing, vooral bij zichzelf, en hij heeft dus deze actie met beide handen aangegrepen om een vieze pornosnor op zijn bovenlip te laten groeien. Mocht u mij deze maand dus tegenkomen met -zo lijkt het- een veroordeelde kinderpornohandelaar de voormalige DDR, dan is het dus B.
En:
Wat ik vooral geleerd heb:
Er zijn mannen die in de kroeg tegen de bar aan piesen. Als ze geen zin hebben om naar de plee te lopen. Of als ze stoer willen doen. Nu heb ik in mijn opstapgaande leven al talloze keren met mannen gepraat die met mij aan de bar stonden; ik vraag me af hoeveel van hen tegelijkertijd over mijn schoenen stonden te piesen.
Ik was, serieus, geschokt.

Geen writersblock

2008-01-28T11:45:00.000+01:00

Ik heb geen wirtersblock hoor. Ik had het gewoon heel druk. Het zit namelijk zo: mijn master slurpt al mijn tijd op. En dan levert het uiteindelijk ook niet altijd het gewenste resultaat op. Ik werk dus heel hard, maar om nou te zeggen dat ik na al die noeste arbeid de achtjes inkop: nou nee. Verre van. Terwijl ik vorig jaar nog lachend door mijn studie huppelde. Dat stemt soms wel eens verdrietig. En dan bedoel ik met soms 'de afgelopen twee weken'. Met grote regelmaat huilde ik en snoot ik mijn neus in B. zijn capuchontrui. Of hing ik huilend met mijn mem aan de telefoon. Want jullie weten dat misschien niet, want ik ben hier nogal vaak van je hiep-hiep-hoera-en-we-gaan-nog-niet-naar-huis, maar ik kan ook heel goed huilen. Vaak de door Oprah beroemd geworden 'ugly cry'.
Pas toen Donnie zei: "Volgens mij ben je een beetje vergeten waar je goed in bent" werd ik weer een beetje senang.
Maar enfin, nu heb ik alles ingeleverd, heb alweer een zeven terug voor een dossier en heb een weekje waarin ik wat romans moet lezen, maar verder vrij ben om mijn nieuwe Pax- kast in te richten en koffie te drinken met mensen die ik verwaarloosd heb.
Dus als u deze week niets van me hoort: ik slaap bij, ik laad op, ik maak schoon en neem caffeïne. Ik heb het nodig, mensen. Gun het me.

Hey, I put my new shoes on and suddenly everything seems right.

2008-01-17T22:42:00.000+01:00

Vrouwen willen altijd nieuwe laarzen. Altijd. Als een miss bij een miss-verkiezing zegt dat ze wereldvrede wenst, of alle honger de wereld uit, bedoelt ze eigenlijk: ik wil nieuwe laarzen. Als je een vrouw een klein juwelendoosje geeft, zégt ze misschien wel "oh wat liiiiiieeeef!", maar ze dénkt: "Oooooh! In dat doosje past nooit een paar nieuwe laarzen!!!" En als wij vrouwen aan het eind van ons leven (grijs en oud dus) in onze sponde liggen zullen we lachend het tijdelijke voor het eeuwige inwisselen, mits we onze nieuwe laarzen aanhebben, want dan kom je in ieder geval gezellig klik-klakkend en op je paasbest aan bij Petrus zijn hemelpoort.
Voor vrouwen is dat héél, ik herhaal, héél belangrijk.
Voor mij was de nood nogal aan de man, want ik had al een hele tijd geen nieuwe laarzen gekocht, en was naarstig op zoek naar een bepaald soort laarzen. Want dat is ook nog eens zo: wij vrouwen hebben altijd al precies in ons hoofd wat voor laarzen we willen. En aan die fata morgana toetsen we dan álle laarzen uit álle winkels. We denken dus niet bij het zien van een paar laarzen: vind ik deze laarzen leuk? Maar denken: lijken deze laarzen exact (niet een beetje, maar exact) op de laarzen die ik laatst zag toen ik een epifanie had?
Ik wilde eigenlijk gewoon de laarzen van A. de vriendin van Broer 2. Maar om die nu brutaal uit haar huis te verdonkerenmanen leek me ook weer zozo. Bovendien moet je dan bij elk familie- uitje je voeten onder tafel houden, en dat geeft ook weer zo'n gedoe bij het naar het toilet gaan.
Ik heb in Utrecht gekeken. In Sneek. Zelfs in Antwerpen, terwijl het uitverkoop was. Maar nérgens die laarzen van mij. Lichtbruine laarzen, zonder hoge hak, die er niet goedkoop uitzagen en goed onder een rokje zouden staan. Niet te tuttig, maar ook geen kaplaarzen. Moeilijk.
Lieve lezers: ik was de wanhoop nabij.
En toen, bij de Fred de la Bretonière (terwijl ik me had voorgenomen pas iets bij Fred te kopen als ik ook een bordercollie en een volvo stationcar met hondenhek zou hebben) vond ik ze. Belachelijk enorm afgeprijsd. Ik moest bijna huilen, maar toen ik dat tegen de verkoper zei had ik niet het gevoel dat hij me begreep.
En nu loop ik al een tijdje op mijn nieuwe laarzen. Trots. Ik klos monter de hele stad door op mijn fantastische laarzen, die ik al eens zag in een droom. En bij de vriendin van Broer 2.

Tips voor vriendjes met een vriendinnetje

2008-01-14T15:15:00.000+01:00

Och, arme jongens. Jullie hebben waarschijnlijk het hele weekend naar de Friese staartklok zitten kijken, die de uren wegtikte. Tik tak. Tik tak. En al die tijd durfden jullie geen vin te veroeren omdat ik jullie nog geen duidelijk had verschaft omtrent het hebben van een vriendin, en hoe je dan te gedragen. Ik hoop niet dat jullie van pure frustratie/ verveling de badmat hebben opgegeten, want hier zijn ze dan. De tips. Nu nog allemaal op zoek naar een leuke vriendin, en dan kan er bekant weinig meer misgaan.

Tips:

Laat geen scheet op een romantisch moment. Dus niet in bed. Of innig gearmd. Of tijdens een huwelijksaanzoek. Wij vrouwen snappen heus wel dat we jullie niet kunnen verbieden nóóit meer een scheet te laten, maar het moment mogen jullie wel zorgvuldig uitkiezen. Vrouwen van Nederland: bedenk dat wanneer een man zijn scheten op moet houden hij altijd een beetje blauw aanloopt en zeurt over krampjes. En een man die zeurt over krampjes is nog véél erger dan een man die er zo nu en dan eentje laat waaien.
Gebruik geen dagcrème. In de oertijd hadden mannen ook geen dagcrème nodig. Toen hadden mannen alleen bizons nodig, om op te jagen. En een steen waar je vuur mee kon maken. Verder was de oerman een uiterst tevreden man, ook zonder dagcrème.
Kook. Koken doet het altijd goed. Dat schreef ik al eens eerder, in dat ene stukje over versiertechnieken, ergens in augustus 2007.
Gun een vrouw haar meidenseries. Je kunt je heel veel ruzies besparen door op maandagavond gewoon even een fikse wandeltocht met de hond te maken, want door onder 'Grey's Anatomy' theatraal met je oogballen te rollen haal je je alleen maar de woede van je vriendin op de hals, en krijg je 's avonds geen seks.
Mocht je gaan samenwonen, zeur dan niet teveel over de frutseltjes die je vriendin in jullie huis wil zetten. Vrouwen hebben namelijk frutsels nodig. Lampenkapjes. Fotolijstjes. Waxinelichtjes. En vooral: kussentjes op de bank. Het is helemaal niet nuttig, dat weten wij ook wel, maar je hebt tenminste iets af te stoffen. En dat is weer heel handig voor wanneer je eigenlijk moet studeren, maar liever iets huishoudelijks doet.
Je mag over poep praten, mits je hier enthousiast over kunt vertellen.
Je mag over je exen praten, mits je hier louter zónder enthousiasme over kunt vertellen.
Je ex is ook altijd dikker dan je huidige vriendin.
Altijd!
Als je ergens balsamico- azijn overheen gooit, ziet het er al gauw heel culinair uit. En zo'n flesje is echt niet duur. Tip: werkt niet bij macaroni.

Wederom meegeschreven? Mooi! Opmerkingen graag bij de comments, behalve als ze van die ene freak zijn die een aantal dagen geleden reageerde, en die op zijn eigen weblog alleen maar over vingers-in-kutjes verhaalde, en ook nog eens dacht dat ik daar op zat te wachten. Dat zat ik dus niet.

Tips voor vriendinnen met een vriend

2008-01-10T23:25:00.000+01:00

Ik heb dus nu een vriend. Al een tijdje. Maar ik ben dus geen geroutineerde vriendjes- hebbert, dus echt waar: elke dag is een complete verrassing. Een nieuwe dag vol onverwachte dingen die een meisje-met-vriend meemaakt. En daardoor kan ik nu een handige checklist maken van dingen die een vriendin doet. Of hoort te doen. Of moet laten. Ik zou zeggen: doe er je voordeel mee. En mannen: niet piepen dat er voor jullie geen leermoment in dit logje zit (terwijl ál mijn logjes toch voor jullie van grote educatieve waarde zijn), want de volgende keer geef ik een checklist met dingen die een vriendje moet doen/ kunnen/ hebben om een goed vriendje te zijn. Dus ophouden met huilen nu.

De checklist.

Een vriendin moet niet letterlijk laten merken dat ze ook een stoelgang heeft. Een vriend zal heus wel wéten dat zijn vriendin een poepend wezen is en niet haar afvalstoffen loost door elke avond drie rondjes rond een oude treurwilg te sjokken en ondertussen een willekeurig liedje van Spandeau Ballet te zingen, maar vriendinnetjes horen niet te praten over poep. Of hoe het ruikt. Of hoe het eruit ziet.
Een vriendin wéét welke stropdas bij welk pak hoort.
Een vriendin ruikt altijd lekker.
Een vriendin gaat niet uitgebreid winkelen met haar vriend omdat zo'n jongen dan op zo'n bankje bij het pashokje moet zitten, omringd door talloze Kruidvat- en Blokker-tasjes, kijkend alsof zijn schoonmoeder naakt voor hem een burlesque dansje doet, en zo'n man ziet er altijd ZO VERSCHRIKKELIJK SNEU UIT.
Je doet het je vriend gewoon niet aan.
En bedenk ook: je bent zo sneu als je vriend eruit ziet als hij naast je loopt. Onthou dat voor het volgende punt.
Je gaat als vriendin niet samen met je vriend op Linedance- les. Of op een close- harmony koortje.
Je vertelt als vriendin zijnde niet enorm enthousiast over je ex(en), want dat zijn natuurlijk sowieso lelijke, ongelukkige, qua leven compleet mislukte mensen.
Je vriend moet je niet te vaak in panty zien, met geen rokje of jurk er over heen. Helemaal niet wanneer je je panty zo hoog ophijst dat hij precies op je BH aansluit.
Kniekousjes: idem.

Ok. Ik geloof dat dit genoeg tips zijn. Heeft iedereen meegeschreven? Mooi.

Een Hyves- probleem.

2008-01-09T14:37:00.000+01:00

Oh Hyves. Laten we het daar even over hebben.
Want wat deed u eigenlijk de hele dag, vroeger, toen Hyves nog niet bestond?
Volgens mij zat ik gewoon héél lang op de WC ofzo. En dat dan minstens drie keer per dag.
Want verder kan ik ook niet verklaren waar ik al die tijd vandaan haal om te hyven. Want serieus: ik hyve veel. Véél! En ik weet daardoor ook veel. Ook over jou, lieve lezer. Over je vrienden, je hobby's of over hoe het was op 'sgool' ("vet gaar", neem ik aan). Ik weet hoe je in 2006 verkleed ging met Carnaval (als Dalton, met piepschuimen nep-kin), ik weet dat de nieuwe puppyhond van je ouders Bob heet en ik weet dat je op basisschool 'De Pikestjelp' hebt gezeten. En dat je in een ver verleden op scouting hebt gezeten, samen met Berry, die jongen die vroeger een nogal moeilijke huid had maar nu verrassend goed is opgedroogd.
En nu niet gaan lopen roepen dat die informatie niet voor mij bestemd is, want dan had je het er niet op moeten zetten.
Want daar hebben ze ook wat op bedacht bij Hyves: de afgeschermde profielen. En dat is stóm! Want dan kun je niets meer zien! Is er dan helemaal niemand die een beetje de belangen behartigt van de notoire hyves- gluurders?
Dus nu komt het steeds vaker voor dat door al die beschermde profielen er weinig meer te hyven valt. Of je moet met iedereen vrienden worden. En daar pas ik voor. Want de mooiste hyves- pagina's zijn toch de pagina's van de mensen van de middelbare school waar je altijd een intense teringhekel aan had. En dan maar hopen dat ze in de tussentijd heel dik, lelijk en ongelukkig zijn geworden. Of dat ze met een tergend lelijke man zijn getrouwd, en de trouwfoto's, inclusief tandpastablauwe trouwjurk met pofmouwen, online hebben gezet. Het bekijken van dat soort foto's is mijn raison d'etre! Geef mij lelijke trouwfoto's van lelijke, stomme, ingekakte mensen! Lief Hyves, houd ze niet voor mij achter!
Ook mooi: mensen die hele lelijke baby's hebben gekregen. Of foto's van terracottakleurige interieurs. Of van vaders in carnavalskostuums.
Want het allerleukste is nog: de foto's die je op hyves zet zijn meestal je allervoordeligste foto's. Dus de foto van de vrouw met het lelijke kapsel, de Miss Etam- outfit, in de bij de Gamma bij elkaar gekochte bielzentuin, met de lelijke dikke kwijlende baby op schoot, is de allerleukste foto die er van deze mevrouw bestaat! In het dagelijks leven ziet zij er 99 van de 100 keer nóg stommer uit! Woeh! Daar alleen al aan dénken geeft mij veel levensvreugd.
Ik zou niet weten hoe ik de dag door zou moeten komen zónder deze plaatjes. Ik zou dan denk ik weer heel veel moeten gaan poepen.

(Als mensen nu gaan roepen: "nee, jij trekt volle zalen!", dan hebben zij gelijk. Ik trek ook geen volle zalen. Maar het is toch altijd leuk om te kijken hoe mensen zijn geworden. En als dat stomme mensen zijn is het helemaal niet erg om je te verkneukelen wanneer zij heel lelijk zijn opgedroogd.)

Bueno nuevo año bitchez

2008-01-07T10:58:00.000+01:00

Omdat jullie allemaal zo aandringen: een nieuw verhaal. Dat aandringen maakt wel dat ik me heel gewild voel e.d., maar ook dat ik -door de druk die er op mijn schouders rust- enorm veel zin heb om onder mijn dekbed te gaan zitten met mijn vingers in mijn oren. Sowieso heb ik daar wel zin in, want net zoals de rest van Nederland voel ik me enorm mwèèh, met snot her en der en allerhande kuchjes en hoestjes.
Maar enfin.
Nog een gelukkig nieuwjaar, lieve lezers! Moge het jullie alle goeds brengen, met veel seks en een slanke lijn. Want dat wil toch iedereen op 1 januari?
Mijn nieuwe jaar begon in Amsterdam, alwaar ik met een bont gezelschap aan gezellige mensen 2008 inluidde met kwartetten en rode wijn. Ja: kwartet. Het Amerikaanse Presidenten Kwartet, nog wel. Enorm leerzaam.
Verder heb ik natuurlijk allerhande goede voornemens die ik niet ga navolgen, zoals 'afvallen' en 'als mensen keihard zitten te telefoneren in de trein er daadwerkelijk iets van zeggen' en 'mijn tred aanpassen zodat ik voortaan niet meer als een bouwvakker loop' (gaat me nooit lukken).
En: nieuwe TV- programma's volgen. Zoals Boer Zoekt Vrouw. Want even: dat is toch wederom weer een niet te versmaden programma? Vooral omdat er ineens een gevaarlijk ogend sujet in zit: Bart, de Canadese boer van Astrid. Deze Bart kijkt als een ontsnapte TBS' er uit zijn ogen, en nu hij niet bij Astrid op de boerderij mag komen logeren denk ik dat hij haar onverwacht nog wel een bezoekje gaat brengen. Met een ronkende kettingzaag. Verder heeft boer Jan de vertederende Anita, wiens hobby's 'orgelspelen' en 'zelf dingen maken' zijn. Ze ziet er uit als de vrouw van Mr. Bean, maar dan zonder bril. Echt wauw.
En 'Wie is de Mol' is weer begonnen. En 'Over mijn lijk' ook, wat ik echt het allerbeste programma van de afgelopen jaren vind. Omdat de deelnemers aan het programma zo sterk en optimistisch zijn, terwijl de kanker in hun lichamen om zich heen grijpt. Als je die mensen ziet hoef je direct niet meer te piepen over je eigen verkoudheid.

Verontschuldigingen en kerst

2007-12-26T09:25:00.000+01:00

Jajajajajajaaaaaaaa
Het kon zo natuurlijk ook niet langer.
Maar weet u: naast het loggen heb ik ook nog een ander leven, net zoals jullie.
En daarom waren mijn afgelopen dagen, net als die van jullie, gevuld met eten, eten, eten, eigen familie, schoonfamilie, de extra dikke Kerst- Libelle, bejaarden en eten.
En dan kun je dus niet loggen.
Maar vandaag mag ik de hele dag de bejaarden bewaken (ja mensen, op tweede kerstdag) en heb dus genoeg tijd om jullie plezieren, en kan ik me en passent ook nog een vaatvernauwing vreten aan al het gebak etc. dat men de oudjes hier voorzet.
Hoe was jullie kerst so far, lieve lezers?
Die van mij leek nog het meest op Een reis rond de wereld in ~~tachtig~~ anderhalve dag. Want wat niemand mij vertelde toen ik pakweg een half jaar geleden een abonnement nam op vriend B. en al zijn gezelligheid, is dat je kerstdagen een stuk lastiger worden als je verkering hebt. Ik wist dat niet. Ik had tot voorkort een ontzettend goed ontwikkeld talent voor 'de kortstondige affaire', waardoor ik nooit in de spagaat belandde die 'kerst met vriend' heet.
Nu is die spagaat bij ons ook nogal wijd, aangezien mijn ouders daar wonen waar de verharde wegen ophouden en men de laatste kilometers op een ezeltje moet afleggen, mits het pontje in de sloot ligt, want anders kun je er helemaal niet komen, terwijl de ouders van B. in het kloppende hart van Nederland wonen, het epicentrum voor hip en happening: Zoetermeer- Oost.
De onderhandelingen konden beginnen.
Nu wil het geval dat de vader van B. heel lekker schijnt te koken. En dat doet hij op eerste kerstdag. En nu houd ik natuurlijk heel erg veel van mijn familie, maar de maag wil ook wat. En als je dan de keuze hebt tussen a) een halve kinderboerderij op het gourmetstel smijten of b) een zevengangendiner met bij elke gang een andere wijn en een bijpassende afwas, nou dan weet ik het wel. En jij ook.
En doordat ik eerste kerstdag al geofferd had, en vandaag dus moet werken, moest B. moreel gezien wel op kerstavond met mij die onverharde wegen af. Hij had geluk: mijn moeder moest in een kerstnachtdienst zingen èn protestants was èn Fries èn meer dan twee uur duurde. Petje af dus voor B.
Enfin.
Kerst is uiteindelijk dus echt heel erg leuk, ook al zit ik nu bij de bejaarden die klagen dat de gebakjes te klein zijn, terwijl het petit-fourtjes zijn. Maar ach. Vrede op aarde en in de mensen een yadayadayada.

Fijne feestdagen, lieve lezers!

Sinterklaas, en hoe het allemaal nog goed kwam.

2007-12-11T12:08:00.000+01:00

Nu had ik ook wel kunnen weten dat, hoewel mijn eigen familie mij Sinterklaasgewijs extreem negeerde, de échte Sinterklaas mij niet in de kou zou laten staan. Want ik ben dit jaar heus wel een brave meid geweest hoor. Keurig mijn diploma gehaald, niet met Manon Thomasesque schandalen in de krant gekomen en getracht elke dag twee stuks fruit te eten.
B. speelde voor Sinterklaas, waaruit blijkt dat hij dus echt de allerleukste jongen allertijden is. Ik zal daarom ook éérst tien kleine blondgekrulde, met balgevoel behepte jongetjes voor hem baren -en een donker jongetje die Stanley zal heten, voor op keep, want anders wordt het natuurlijk niets met dat familie-elftal- voordat ik een kind aan Jeroen Willems zal schenken. Mocht ik dan überhaupt nog de puf hebben om te baren.
Zelfs vriendinnen D. en K. speelden voor Sinterklaas, dus eigenlijk kon mijn Sinterklaasavond niet meer stuk.
En zo ziet men maar weer: familietradities worden schromelijk overschat. Men kan ook best leven zonder familiaire pakjesavond. Wat niet wil zeggen dat ik volgend jaar niet wéér mijn familie met obsessieve passie aan de oren zal trekken om een lootjestrekgebeuren te bewerkstelligen.
Ze moeten niet denken dat ze van me af zijn.

Wat ik dus tegen Jeroen Willems zei:

2007-12-10T17:06:00.000+01:00

"Ik weet dat dit echt heel genant wordt, maar ik moet het toch tegen je zeggen.

Mocht je ooit een kind willen: ik baar het voor je.

Ik meen het.

Ik doe dat voor je."

Jeroen moest lachen. Ik ook. En toen ben ik maar heel hard weggehold, omdat het inderdaad een beetje genant werd.

Was alles maar Konijnen, de boekpresentatie

2007-12-05T22:27:00.000+01:00

Ik was op de boekpresentatie van Renske. Vraag me niet waarom. Ik heb ooit een plaattaart voor haar gebakken en blijkbaar was dat zo'n fantastische plaattaart dat ik daardoor bij haar inner circle hoor. Ik heb me daarom voorgenomen om de rest van mijn leven niet meer te netwerken of te solliciteren; ik neem gewoon een plaattaart mee waarop ik een beetje ingewikkeld met geitenkaas en brokken prei heb lopen stoeien, et voilà: ik kom overal mee weg, krijg alles voor elkaar en ben een gelukkig mens.
Maar enfin mensen: Renske.
Renske zag er heel mooi uit, er was één of ander onduidelijk alcoholisch drankje met konijnen erin en slingers van kaasknabbels. Kasper en ik stonden te muurbloemen en ondertussen te roddelen over de mensen die binnen kwamen. Het waren namelijk allemaal semi- bekende Nederlanders. Zoals Jeroen Nieuwenhuize. En al die semi- bekende Nederlanders zaten elkaar een beetje aan te koekeloeren, zo van: "hèèèèèèh? hmmmm..... ken ik jou ergens van?" Bij mij zag ik iedereen denken: "Wat is Yvon Jaspers dík geworden zeg! Oh neeeee! Het ís Yvon Jaspers helemaal niet!"
Nou, en ondertussen kletste ik een beetje met deze en gene, dronk en tonicje met Cas, waagde een dansje met Marten en bekokstoofde een fantastisch romanplan met Kasper (ons boek gaat zo dik worden als Het Bureau van Voskuil, maar dan met minder opgestoken sigaretten en gesitueerd in een Vinexwijk, en de bijpassende en ook onvermijdelijke bakfiets, en dat je het boek dus van twee kanten kunt lezen. Fokking briljant.)
Het was een práchtige avond, helemaal na wat ik op een gegeven moment tegen Jeroen Willems zei (een terecht bekende Nederlander fo sho).
Maar dát horen jullie morgen!
En dan nu: een cliffhangert!

EN: Koop dat boek! Mensen! Ik vraag eigenlijk nooit iets aan jullie, hè. Maar nu wel. Willen jullie dat boek kopen? Het is namelijk goed voor de volksgezondheid hoor.

Ik voel me een BHV'er

2007-11-27T15:53:00.000+01:00

Vanochtend ging ik maar weer eens naar de fysio. Het was vroeg. Het was vóór negen uur 's ochtends; een tijdstip dat voor studenten technisch gezien eigenlijk helemaal niet bestaat. De wereld begint wat ons betreft pas om negen uur te draaien.
Maar enfin, ik zat daar mooi op mijn fiets, om kwart voor negen.
Aan het einde van de Oudenoord heb je een soort T- splitsing waar fietsers de auto's voorrang moeten geven. Ik, met mijn vooruitziende blik, zag dat ik sowieso een gele bus voorrang moest verlenen.
De Marokkaanse moeke die voor mij fietste zag dat niet. Of: ze zag het wel, maar vertikte het.
Op een soort van Laurel en Hardy- achtige wijze fietste ze met een slapstickeriaans sukkelgangetje tegen de gele bus aan, om daarna met dat zelfde sukkelgangetje tegen het asfalt te smakken.
Ik was snel ter plaatse, ik fietste er namelijk dus achter. De vrouw begon direct een soort van te jammeren. Ik sleepte haar met mijn beste bejaardensjouwtruuks op de stoep, ware het niet dat ze nogal een dikkerdje was. Dan kun je enkel slepen. Omstanders boden aan 112 te bellen. Ik probeerde ondertussen te vragen waar ze pijn had en of ik iemand voor haar moest bellen. Op beide vragen kreeg ik als antwoord datzelfde kermende gejammer.
En wat nou het rare is: binnen de kortste keren stond er zo wat een elftal van marokkaanse vrouwen met haar mee te jammeren. Waar kwamen die vandaan? Liggen die in de bosjes te wachten tot er weer iemand haar total lack of fietsskills toont?
Ondertussen was de vrouw uit de gele bus ook uit haar voertuig geklommen. Van haar had ik graag een foto gemaakt, maar als ik jullie nu zeg dat ze een immens grote panterprinterige jas aanhad en een rode kleurspoeling in het haar met bovenop haar hoofd grijze uitgroei, hebben jullie dan een beetje een beeld?
Ze was erg geschrokken, maar erg blij dat ik er was, omdat ik tenminste kon beamen dat de Marokkaanse duidelijk de schuldige was.
Ambulance en politie waren vliegensvlug ter plaatse. (Nogmaals: liggen die daar ook in de bosjes te wachten ofzo? Naast die Marokkaanse moekes?) De amublancezuster vroeg mij de insinuerende vraag: "Als jij nou met die snelheid tegen een auto aangereden was, en omgeklapt, zou je dan ergens pijn hebben?" Ik zei dat ik het niet echt een bottenbreekmove vond. Ambulancezuster tevreden, want dat dacht ze ook, maar die Marokkaanse moeke verstond niemand en kon daardoor nog steeds alleen maar jammeren.
Ik heb haar jammerend achtergelaten en haastte mij naar de fysio. Ik voelde me een enorme BHV'er, maar dan zonder kek fluoriserend jasje. Maar toch.

Hoeksteen van de samenleving MIJN HOL.

2007-11-26T10:11:00.000+01:00

Mijn familie wil geen Sinterklaas meer vieren.
(Ik geef jullie even een paar witregels de tijd om te beseffen wat dit inhoudt)

Mijn familie wil f#cking h#ll geen Sinterklaas meer vieren!!!!
Terwijl Pakjesavond bij ons altijd zo leuk was! Met stukjes leverworst en banketletter en gedichten waarin we elkaar een beetje afzeken / op de hak namen. En weken van tevoren erachter proberen te komen wie wie heeft. Die spanning. Die sensatie. Die zoektocht naar verhalen over genante momenten die je kunt verwerken in het gedicht dat je moet schrijven.
De broeierige rendez- voutjes in de keuken (lootjes ruilen) of de slaapkamer van mijn ouders (mijn moeder die altijd op het laatste moment nog een gedicht moest schrijven, waar ik haar dan mee mocht helpen). De kritiek op de verlanglijstjes (voornamelijk omdat een bepaald iemand altijd een afdruiprek vroeg). Mijn broers die elkaar afzeken om de grootte van hun boxershorts (die ze ook elk jaar vroegen).
Ik had B. al zover dat hij wel mee wilde doen, mits ik kon regelen dat hij broer 1 zou krijgen.
En nu gaat het dus niet door.
Omdat ik de enige was die enthousiast reageerde op het mailtje van mijn moeder, die er ook wel zin in had.
Geen Sinterklaas voor mij dus.
Compleet gedesillusioneerd sleep ik mezelf door de vijf fasen van rouwverwerking.
En familie, ik ben pas bij 'protest', dus berg je maar. Ik zou vooral niet heel erg uitkijken naar 'depressie', want ik denk dat ik daar zo rond kerst in zit.

Zomaar wat dingen, soms kapselgerelateerd.

2007-11-21T11:31:00.000+01:00

Normaliter houd ik helemaal niet van reclame. Ik gebruik reclames meestal om even een kopje koffie te zetten, een plas te doen of om uit mijn raam te hangen en voorbij fietsende mensen met keiharde, rauwe spruiten te bekogelen (nee hoor). Maar nu! Ik lig dus al sinds ik weet niet hoe lang in een permanente scheur om die nieuwe kpn- reclame. Die van die sproetjes. En die inktvip. Ik wil jullie wel een linkje op youtube geven, maar ik zit in de KB en daar kun je moeilijk copy-pasten, dus doe het lekker zelf maar even!
Na mijn coiffuredebacle -waar ik nu weer overheen ben, want zeg nou zelf: er zijn ergere dingen in het leven. Kanker bijvoorbeeld, of 'Two Girls, One Cup' filmpje- krijg ik vele steunbetuigingen van mensen die me troosten met hun eigen verhalen over coiffure- debacles. Gemene deler van al deze verhalen is iets waar ik nu al een tijdje over na loop te denken: waarom föhnen kappers je haar altijd zo debiel? Waarom blowen ze altijd zoveel air in je hair dat je er eigen altijd uitziet als Carola van BZN? En wat kappers ook altijd doen: je haar zo aanstellerig in je gezicht föhnen. En dan maakt het echt niet uit dat je net hebt gezegd dat je je haar altijd achter je oren zwiept. Dat advies slaan ze altijd in de wind. De wind van hun eigen föhn, geloof ik. Gevolg is wel dat je, na een bezoek aan de kapper, met vliegende vaart richting huis moet begeven om eerst eens lekker met je hoofd onder de kraan te gaan hangen om daarna zelf je haar weer te fatsoeneren. Ik vind het de omgekeerde wereld. En toch ga ik er niet tegen in.
Anyway, ik knutsel elke dag een beetje met mijn haar, smeer er wat onduidelijke goedjes in die de boel een beetje in model moeten houden, en dan durf ik de grote boze wereld wel weer in.
Trouwens, kapsters zien er zelf ook altijd zo verschrikkelijk overdone uit, kwa kapsel. Alsof ze alle nieuwe trends persé eerst op hun eigen hoofd willen uitproberen voordat ze de klant ermee lastig vallen. Een kapster heeft altijd minstens drie verschillende kleuren in haar haar, een matje, een permanent, een watergolf, een duizelingwekkend hoge kuif en drie kruinen die de boel eens lekker in de war stoeien. Ik bedoel: hoeveel goeds valt er te verwachten van iemand die er zelf uitziet als een kruising tussen stinkdier, een Dolly Dot en John de Wolf?
Ok. I've made my point.

Undercover Lover is zo langzamerhand mijn raison d'etre.

2007-11-17T17:39:00.000+01:00

Ik had dus beloofd te schrijven over toeristen, maar na talloze pogingen er een sluitend en werkelijk hi-la-risch verhaal van te maken, waarbij al die pogingen strandden en waardoor ik het geloof ik mijn eigen schrijfkwaliteiten totaal kwijtraakte, bedacht ik me dat ik ook heus wel ergens anders over kan schrijven. Dit weblog is namelijk mijn eigen mini- dictatuur, en daarom zeg ik (vrij naar South Park): "I don't care, I can do whatever I want." En daarom schrijf ik dus over Undercover Lover.

Kijken jullie dat überhaupt?
Is je antwoord nee, dan zou je je toch verschrikkelijk moeten schamen. Want het is nog altijd verschrikkelijk spannend & meeslepend & vulgair & lachwekkend, en de deelnemers zijn allemaal slettenbakkerig & slecht Nederlands-sprekend & onvoorstelbaar naïef. Behalve Frans natuurlijk, die niet vreest voor een mogelijke ontmaskering als Undercover Lover. (Voor de onoplettende lezer: Frans is mijn oude buurjongen en de man met wie ik als geen ander hutten kon bouwen.) As we speak moeten de deelnemers nog twee dagen uitzingen voordat zij in de finale in een bad met gele vla (denk ik) mogen uitvechten wie er de best veinzende vrijgezel is.
Frans doet het fan-tas-tisch. Helaas moest hij, om zijn status als vrijgezel kracht bij te zetten, zoenen met vrijgezel Magali; de helblonde bimbo met de borstvergroting. Maar soit: hij kan er honderdduizend euro mee winnen, dus dan zet je je verstand op nul & je blik op oneindig en draai je met je tong lustloos rondjes in haar mond opdat zij de volgende ochtend aan het ontbijt kan verklappen dat jullie als twee bronstige aalscholvers elkaar oraal verkend hebben en jij als vrijgezel te boek staat.
Zo werkt dat.
Frans weet dat.
Ik ben trots op Frans.
En ik kijk er met een mengeling van fascinatie en dol enthousiasme naar. Voor mijn gevoel word ik er langzamerhand iets té enthousiast over, want toen gister de aflevering van donderdag nog niet online te zien was, was ik not amused. Maar echt stampvoetend, pruilliptrekkend not amused. Gelukkig is het bijna afgelopen en kan ik me dan weer losweken van alle lis & bedrog & onwettelijke geiligheden en mag ik me weer gaan storten op belangrijke dingen.
Begon Sterren Dansen op het IJs niet weer bijna?

Hoehoi, daar ben ik weer.

2007-11-12T20:08:00.000+01:00

En ik ga jullie alles vertellen over mijn midweek Rome. Maar eerst: wat daaraan vooraf ging. Met vandaag: mijn woensdag- ~~gehakt~~ kutdag.

Ik verneukte mijn mondelinge tentamen op een haast groteske wijze. Ik heb niet gehuild, maar moest wel even een paar keer de Nieuwe Gracht affietsen om met veel binnensmonds ge 'kut' mijn woede slash teleurstelling kwijt te raken. Gelukkig had ik een lichtpunt: ik mocht 's middags van mezelf naar de kapper. En dat, lieve mensen, doet een meisje goed. Nu had ik al wel kunnen weten dat dit een enorm debacle zou worden met hysterisch huilende afloop. Want het zit namelijk zo:
Iedere kapper ziet in mij een Martine Hafkamp. Wat ik coiffuretechnisch ook op- of aanmerk; men meet mij altijd een coupe Martine Hafkamp aan. Ik zei tegen de kapper: doe er maar zo'n anderhalve centimeter vanaf, en binnen vijf minuten had ik de moffenhoerenlook al te pakken: nonchalant door elkaar geplaatste lange en korte plukken en een matje dat John de Wolf in de negentiger jaren nog de status van sexsymbool had gegeven, maar wat bij mij toch de vraag opriep van welk bandlid van Duran Duran ik een bastaardkind zou kunnen zijn. De kapper daarentegen vond het natuurlijk ge-wel-dig en stoeide woest met mijn haar, zoals alleen kappers dat kunnen.
"Eh" zei ik, "kunnen die plukken in mijn nek er nog af? Want ik weet nu al dat ik daar helemaal niets mee kan."
De kapper zei dat ik er anders even mee rond moest lopen. Als ik het niet mooi vond knipte hij ze er als nog af. Probleem was dat ik daarna een fotoshoot had voor Nobiles Magazine.
Nu sta ik geregeld slecht op foto's. Zei ik slecht? Ik bedoel: SLEEEEEEECHT!!!!!honderdelf!!! Dus een slechte coiffure kon ik niet hebben, wetende dat ik sowieso altijd op foto's sta met óf mijn ogen dicht of met de blik van een razende psychiatrisch patiënt met constipatie.
Afijn. Foto's gemaakt, neutrale blik opgezet. Terug naar de kapper. Plukken eraf laten knippen. Kapper teleurgesteld. Ik opgelucht.
En toen had ik dus Martine Hafkamp- haar. Nou ja. Met een beetje stylen is het al een beetje een Yvon Jaspers- kapsel, wat mijns inziens toch een verbetering is.
En toen ik bij B. kwam maakte hij een ingewikkelde pasta voor mij en suste me met het idee dat we over een paar nachtjes al in Rome zaten.
En toen, lieve lezers, was alles weer goed.
En toen had ik teveel 'en toen' gebruikt in mijn logje.

Morgen: alles over toeristen, en hoe ik ze het liefst op allerhande verschillende manieren dood wil maken.

Ik zit even een midweekje in Rome, y'all

2007-11-04T23:55:00.000+01:00

Dus even geen logjes. Dus heb jij, lieve lezer, nu de tijd om allerlei dingen te doen waar je anders nooit aan toe komt. De kooi van je zebravinken schoonmaken bijvoorbeeld. Je moeder uit bad halen. Oude vrouwtjes helpen oversteken. Je financiële administratie op orde brengen. Een boek lezen, for crying out loud. Naar de sportschool gaan. Iets afspreken met die leuke jongen van je werk, waar je al een tijdje verleidelijk naar loopt te loensen, maar die je nog nooit aan durfde te spreken. Je keukenkastjes soppen. Een SOA- test doen.

Zomaar een paar tips; doe er je voordeel mee.

Tot volgende week!

Dat cunting Leger Des Heils- Hoofd ook.

2007-10-29T17:37:00.000+01:00

Ik heb jullie al eens verteld over mijn Leger Des Heils- Hoofd. Ik begin er serieus last van te krijgen.
Zoals vandaag: ik heb woensdag een belangrijk tentamen en zit daarom non- stop (yo we rocken non- stop) met mijn neus tussen de boeken. Nou ja, bijna. Soms kijk ik 'La Meglio Gioventu'. Maar verder: bijna non-stop.
Toen ik vanmiddag, na een dag studeren in de KB achter de rug en met een avond in het bejaardentehuis voor de boeg, in de trein zat uit te puffen, vond ik dat ik wel even iets anders mocht doen. De nieuwe Elle lezen, bijvoorbeeld. Even een stukje bezinning in mijn hectische en door naturalistische romans volgepropte leven.
Ik was weer helemaal zen aan het worden.
En toen kwam hij.
Een man van middelbare leeftijd in een groen pak.
"Zo, zit je dag er weer op?"
Ik kon nog net 'ja' zeggen, maar daarna barstte hij los in een spraakwaterval waar wijlen Scatman John nog een spreekwoordelijk puntje aan zou kunnen zuigen.
"Het gaat niet goed met Nederland!"
"Ik weet meer dan alle Tweede Kamer- leden bij elkaar!"
"Ik heb al 1500 rechtszaken gevoerd!"
"Fortuyn, die wist waar het naartoe moest met Nederland!"
"Ik hoor eigenlijk in de Tweede Kamer!"
"Die protestactie, over de stemcomputers, daar zit ik achter!"

Na tien minuten heb ik gezegd dat ik voor mijn studie de Max Havelaar moest lezen, en dus niet verder kon praten. Maar ik heb de Max Havelaar al lang uit. Dus toen moest ik drie kwartier oprechte interesse voor de Max Havelaar veinzen. Want hij zat me de hele tijd te bekoekeloeren. En de Elle brandde in mijn tas.

Kijk, dat Rik Felderhof graag praat met mannen die hun eigen hond hebben opgegeten, hele families die in een omgebouwde Fiat Panda naar de Noordpool willen rijden en oude grijze vrouwtjes die geneeskrachtige kruiden brouwen van uileballen en oude sportsokken, okee. Die man krijgt daar verrekte veel geld voor, zodat hij er een tijdschrift op na kan houden en bovenop een olifant door Afrika kan sjokken. Op zijn gemak. Met een BN' er. En met dat rare bohemiène hoedje van em op.
Maar ik krijg er geen cent voor, en mag toch altijd het zielige gekerm aanhoren van mannen in lelijke groene pakken die teleurgesteld zijn in Nederland, de politiek en het leven im allgemeinz.

Dit is 'em trouwens.

Omg hoe moet het nou met mij?

2007-10-29T11:10:00.000+01:00

Vraagje: als Sarah Jessica Parker al uitgeroepen wordt tot meest onsexy vrouw ter wereld, wat ben ik dan, in godsnaam?
De 'meest op een shovel lijkende vrouw ter wereld'?
De 'als ze haar haar zou verven zou ze best de meest op Carola van BZN lijkende vrouw ter wereld kunnen zijn'?
De 'meest op een kruising tussen een fatboy en Debby Harry lijkende vrouw ter wereld'?
De ''s ochtends als ze uit bed komt ziet ze er een beetje uit alsof met Ter Land, Ter Zee en in De Lucht met glans tegen de schans áán is gevlogen' vrouw ter wereld?

Ik vind dit een zeer verontrustende situatie.

Verder hoorde ik laatst alwéér dat ik, als ik mijn mond open trek, op Brigitte Kaandorp lijk. Terwijl Martha toch zei dat het enige dat wij gemeen hebben is dat we allebei hele goede benen hebben. Wat dat betreft wil ik ook wel op haar lijken hoor.

Maar. Even erbij blijven. Mannen die mijn log lezen, een vraag: Is Sarah Jessica Parker echt onsexy? Want dan kan volgens mij de helft van de wereldbevolking wel inpakken.

Verlammende angsten etc.

2007-10-26T18:12:00.000+02:00

Ik heb er een nieuwe angst bij, en ik weet niet of ik er ooit nog vanaf kom. En nee, het is niet de angst dat Victor Reinier mij ooit uit een raam zal duwen, want dat heeft hij dus niet gedaan. Nee. Het heeft te maken met Mika. De zanger Mika.
Ik mocht Mika wel. Zijn liedjes waren toch altijd wel geschikt om op te dansen, in je blote kont met onderbroek op je hoofd, als je alleen thuis was. En zijn "So I tried a little Freddy...hrrrrrrrrm" uit 'Grace Kelly' was natuurlijk mooi. Vooral de "hrmmmmm". Goedgeplaatste "hrmmmms" trekken mij sowieso vaak over de streep wat betreft het waarderen van een liedje.
Maar dat nieuwe liedje. Dat is géén goed liedje. Voor de leken (lees: mijn moeder) even de uitleg: het liedje heet 'Big Girls' en het is een lofrede op de potige vrouw. De Rubensvrouw. De vrouw met de vrouwelijke vormen en het kloeke operettedecollete.
Heel nobel van Mika natuurlijk. Maar het is wel de aanzwengelaar van mijn nieuwe grote angst:

Dat ik binnenkort eens in een discotheek sta, en de DJ dat liedje draait en dat dan iedereen naar me kijkt en naar me wijst en "Yo go girl!" gilt.
Dat er een ineens een bewijs is dat je een gezellige dikkerd bent.
Nu ben ik helemaal niet dik -maar echt niet- maar vrouwen denken nu eenmaal nogal snel dat ze nog maar één moorkop verwijderd zijn van ontploffende dikheid en de onvermijdelijke helicopter waaronder je moet hangen zodat men je uit je eigen kamer kan takelen.

Ik ben dus bang dat dit me binnenkort overkomt. Geloof me: ik heb er al zeer realistische dromen over gehad, waarna ik steevast wakker werd met een natgehuild kussen en plukken haar op datzelfde kussen die ik waarschijnlijk uit pure frustratie zelf uit mijn hoofd had gerukt. En door die dromen durf ik eigenlijk niet meer naar de dikso. Gevolg: een sociaal isolement. Gevolg van het sociaal isolement: in bed zitten, Gooische Vrouwen kijken en soesjes eten. Gevolg daarvan: een helicopter die spoedig boven ons huis zal hangen om mij uit mijn lijden te verlossen.

Ik voorzie een énorme verlies- verlies situatie.

Met je onderbroek vol borrelnoten.

2007-10-23T11:23:00.000+02:00

Ik ben als mens redelijk in balans. Doe geen hele gekke dingen. Ik eet mijn dagelijkse portie groente en fruit, slaap per nacht een riant aantal uren en draag in de winter een hemd, omdat mijn moeder zegt dat ik anders zo'n koude rug krijg.
Maar zo nu en dan moet je uit de band springen. Zo nu en dan moet je een nachtje met teveel drank achter de kiezen op liedjes van de Party Animals staan dansen. Je moet dat jezelf gewoon gunnen. En dan niet raar opkijken als je de volgende ochtend wakker wordt met een kapsel vol uitgedrukte sigarettenpeuken, je onderbroek vol borrelnoten, je lichaam volgeschreven met onduidelijke kreten (en het liefst met watervaste stift) en het besef dat je die nacht geprobeerd hebt je kussensloop als slaapzak te gebruiken.
Ik heb dit weekend zo'n weekend gehad, en ik kan je vertellen: dat was heel leuk. Het was sowieso al gedoemd tot slagen, want het was een kamp (wat ik zelf had mee-georganiseerd) en het was met allemaal basketballers. En die kunnen allemáál heel goed drinken en dansen op liedjes van de Party Animals.
Enfin: één groot feest. Er waren zelfs sumoworstelpakken. En een dubieus spel dat 'tamponhockey' heet en wonderwel verschrikkelijk leuk bleek te zijn. En in het huis naast onze kampeerboerderij zaten een stel Polen die met zijn tienen precies één volledig gebit bleken te hebben, en maar wát graag tegen ons wilden voetballen.
Het was dus fantastisch.
En dat Mel, Eve en ik zondagmiddag terugreden en al in Leersum moesten stoppen omdat ondergetekende ervoor koos om luid vloekend tussen twee geparkeerde Volvo's over haar nek te gaan, terwijl er talloze dagjesmensen in vlotte parka's met dito honden voorbij liepen en hun hoofd afwendden; sja. Het is een prijs die je moet betalen.

Wulpse verleiding en dergelijke

2007-10-14T12:29:00.000+02:00

Ik heb er misschien wel niet meer over geschreven, maar ik ga er toch stiekem vanuit dat jullie allemaal braaf op donderdagavond aan de buis gekluisterd zitten om mijn buurjongen Frans en zijn liaisons dangereuses op de voet te volgen.
Voor alle mensen die op donderdagavond verplicht naar hun soldeercursus moeten, hier even een kleine puntsgewijze update:

Met Frans gaat het goed. Hij wordt niet verdacht door de dames. Wel zag je hem in voorstukjes vaak in intieme poses met verschillende wulpse vrouwen en zijn tong op plekken waar die normaliter niet zou mogen zitten, maar nu blijkt dat door de nightvisioncamera alle mannen er eigenlijk hetzelfde uitzien.
Vrijgezel Hans blijkt drie kinderen te hebben. De reactie van Malou en Frans leek empatisch, maar leek eigenlijk meer op de reactie die men doorgaans ziet bij mensen die nog niet wisten dat Ron Jeremy zijn eigen piemel in de mond kan nemen. Een soort van schrikreactie, maar ook duidelijk met een kern van bewondering en een "jongen, hoe doe je dat toch?" achtig iets.
Vrijgezel Sanne wordt afgeschilderd als een soort van hele hete, in bikini gestoken, lustig verleidende Jessica Fletcher. We zien haar daarom ook beduidend vaak in gedachten verzonken, met een aantekenboekje op schoot en met de wijsvinger tegen de lip. Alleen de butler zonder alibi en de vele neefjes en nichtjes die altijd om Jessica's hulp roepen ontbreken bij Sanne.
Sanne heeft een pact met Malou, die op de tere lichaampjes van haar familieleden heeft gezworen vrijgezel te zijn.
Haar vriend keek, toen hij dit hoorde, een beetje alsof iemand een tuinslang in zijn anus trachtte te wurmen.
Hans heeft het pact van Malou en Sanne in de smiezen en gaat volgende week proberen om het pact te breken. In de voorstukjes zagen we al een soort van halve aanranding van Malou.
Dat belooft wat!
Malou moest namelijk zelfs huilen.
Undercoverlover Bas ontpopt zich als een, laten we zeggen, MONGOOL, die de hele tijd dronken uit hangmatten dondert en voortdurend zijn hand in zijn broek stopt en zijn kruis loopt betasten. Zijn vriendin: "Tja, zo is Bas".
Ik zeg: kwaliteits- teevee.
Je kunt dit alles ook bekijken op http://www.undercoverlover.nl/
Doen, want echt: dat is kijkgenot hoor.

Het bewijs dat het heeft plaatsgevonden

2007-10-11T13:04:00.000+02:00

Mooi man.

Hiep hiep hoera voor de democratie y'all

2007-10-10T11:18:00.000+02:00

Heel Utrecht, en ik dus ook, mag vandaag stemmen! Voor een burgemeester! Democratie! Driewerf woeh voor de democratie!
We kunnen kiezen tussen a) een zonnebankbruine, gladde drol van de PvdA en b) iemand met een Oosters accent die net in de Tweede Kamer is gekozen, ook van de PvdA.
Nou stem ik sowieso vaak PvdA, maar dan valt er altijd iets te kiezen. Nu kan ik eigenlijk alleen kiezen op uiterlijk of uitstraling. En dat stuit mij tegen de borst.

Sowieso is stemmen een enorm desillusionerende bezigheid. Toen ik voor het eerst mocht stemmen kon ik daar, bij wijze van spreken, nachtenlang niet van slapen. Ik ging deelnemen aan de democratie! Ik zou een verschil maken! Voor het Europees Parlement nog wel!

Met een prettige kriebel in de buikstreek, die ik alleen herkende van mijn gevoelens omtrent de intocht van Sinterklaas, stapte ik richting het stemlokaal.
Ik stemde.
Ik stapte weer naar buiten.
En toen dacht ik dus dat het zou gaan beginnen.
Er zou een enthousiast verslaggeefstertje van het journaal staan, en die zou me dan kordaat een microfoon in de snufferd drukken. En dan zou ik bevlogen vertellen over mijn bewuste keuze, met argumenten die de oren van het verslaggeefstertje zouden laten tuiten. Wanneer ik uitgepreekt zou zijn, zou ik mijn omslagdoek met een ferme zwiep omslaan (voor kordate momenten heb je mijns inziens een omslagdoek nodig die je met een ferme zwiep om kunt slaan; niet dat je er dan in verstrikt raakt en rollebollend met je eigen omslagdoek over de grond rolt.) en daarna zou ik het verslaggeefstertje met open mond achterlaten. Haar cameraman: idem. En de geluidsman met de harige tampon op een stok ook. Ze zouden elkaar verbaasd aankijken. Wat een modelburger! En wat is ze verbaal begaafd! Wat een heldere uiteenzetting aangaande haar stemgedrag! En nog maar negentien jaar oud hè.
Ik zou alle journaals halen, en iedereen zou met mij over mijn stemgedrag gaan discussieren. Een maatschappelijk debat zou ik aanzwengelen. Modelburger!

Maar daar stond ik, op de IBB- laan. Alleen. Niks geen journaalploeg. Het was zo stil dat, als ik mij niet vergis, er zelfs tumbleweed door de straat woei.
Compleet gedesillusioneerd ging ik naar huis en stopte mij vol met kokosmakronen.
Kutdemocratie.

Romuh we komuh

2007-10-09T10:29:00.000+02:00

Ik ga binnekort naar Rome. Met B. Het is de eerste keer dat ik met iemand op vakantie ga die géén familie is en van wie ik ook niet vriendschappelijkerwijs tampons kan lenen (Erwin, ik reken je even niet mee. Maar je weet dat ik dat in het echte leven wel doe hè?). Om het simpeler te zeggen: ik ga voor het eerst op vakantie met iemand die ik 'mijn liefje' noem.
Een stevige mijlpaal in het leven van N. de J. te U., kan ik u melden.
Zondagavond boekten wij, en ik werd er gewoon een beetje sentimenteel van.
"Wij! Op vakantie! Een hele midweek! Samen! Jij! En ik!"
Ik hing verliefd om zijn nek.
"Woeoeoeoeoh! Samen weg! Woeoeoeoeeh! We gáán! We gáán gewoon! Jij! Ik! Jij en ik!"
Ik gaf hem klapzoenen op zijn wang en deed ondertussen iets wat door moest gaan voor een dansje, maar wat eerder leek op woest hoefgetrappel.
"In november! En vallen de blaadjes van de bomen maar is het in Rome nog vet lekker weer. En dan slenteren we heel bohémien door kleine straatjes en ~~roken we gaulloises~~ drinken we espresso en heb ik een grote zonnebril op en en en..."

Met opgetrokken wenkbrauw keek hij me aan.
"Zeg, ga je hier nou sentimentéél over lopen doen?"

En zo houdt hij mij met beide benen op de grond. En dat is maar goed ook.

Even een Jan Terlouw- evaluatie.

2007-10-04T13:48:00.000+02:00

Jan Terlouw wil je gewoon als opa hebben.
Punt.
Het interview ging ook goed, trouwens.
Maar even: Jan Terlouw.
Jan Terlouw blijkt dus gemaakt te zijn van kuikentjes en klaterende bosbeekjes.
Zó aardig!
En hij had een hele mooie, rustige stem, waarmee hij hele mooie, ware dingen zei.
Ik was meteen niet meer zo zenuwachtig.
Want pfoe, 's middags ging het wat minder met de zenuwen.
Ik wist natuurlijk weer niet wat ik aan moest doen.
Ik begin zoetjes aan te denken dat ik nóóit weet wat ik aan moet doen, behalve als ik ga douchen.
Dus op de momenten dat ik niet onder de douche sta, sta ik besluiteloos voor de grote bult in mijn kamer -mijn kledingkast is kapot, vandaar- en hef mijn armen ten hemel en schrei.
Waarna ik uiteindelijk altijd een zwart shirtje aantrek.
Want zo werkt dat: ik heb een ~~kast~~ kamervloer vol kleding waarvan de meeste stukken mij wanhopig aankijken, smachtend wachtend om ooit gedragen te worden. Maar uiteindelijk trek ik dan maar weer een zwart shirtje van mijn wasrek af.
Misschien moet ik Dyanne maar eens bellen.

Maar ENFIN.
Waar waren we?
Jan Terlouw.
Dat was dus een mooie ervaring, lieve mensen.

Jooo! Ik weet dat ik schandalig weinig log, maar:

2007-10-01T15:40:00.000+02:00

Morgenavond mag ik, samen met Maarten, Jan Terlouw interviewen.
Over Koning van Katoren.
En over het nieuwe boek: Zoektocht in Katoren.
En natuurlijk over politiek & samenleving & misstanden.
Ik ben een beetje zenuwachtig, maar ik neem aan dat het gewoonweg fantástisch gaat worden.
Oh, en Jan Terlouw gaat signeren & voorlezen. Woeh!

Komen jullie ook?

Waar: Drift 21 te Utrecht, in de Sweelinckzaal
Tijd: 19.30 tot ongeveer 22.00u
Kosten: slechts 3 euro per kaartje

Ik heet "Willem"

2007-09-25T14:58:00.000+02:00

Ons huis lijkt op een project van Christo. Maar echt. Dit komt doordat er verbouwd wordt. En bij verbouwingen horen bouwvakkers. Nu kreeg ik een mail van onze huisbaas waarin hij melde dat we een opperbouwvakker, de aanvoerder, een don onder de bouwvakkers hadden, bij wie wij met onze klusgerelateerde vragen terecht konden. Deze beste man werd door onze huisbaas consequent "Willem" genoemd; de naam Willem stond telkens tussen aanhalingstekens.
Waarom?
Was "Willem" zijn bouwvakkersnaam?
Heet hij eigenlijk "Katie Melua" maar vindt hij dat zelf geen geschikte bouwvakkersnaam?
Heet "Willem" eigenlijk "Ron Jeremy" maar is hij bang dat wij hem dan uit een andere beroepsgroep zullen herkennen?

Ik heb "Willem" net koffie en een kokosmakroon gebracht en hij stelde zich echt voor als "Willem".
Het zal dus wel zijn bouwvakkersnaam zijn.

Maar hij lijkt, echt waar, wel verdacht veel op Peter R. de Vries....

Hell yeah dat kleine kinderen groot worden.

2007-09-24T13:20:00.000+02:00

Toen ik nog een kleine Nynke was, had ik één beste vriend: F.
F. en ik bouwden samen het liefst hutten, achter in zijn ouderlijke tuin.
Met wasknijpers hingen we dekens aan een parasol. Als zitje gebruikten we het keukentrapje van de ouders van F.
Als de tent klaar was kregen we naturelchips in een koffiefilterzakje die we opaten in de tent. Of bastognekoeken, die hadden bij hem thuis ook altijd.
Verder waren F. en ik vooral goed in blikspuit, slagbal en vooral: in de zandbak spelen.
F. kon namelijk als de beste ondergrondse gangen graven, en maakte ook het liefst ondergrondse parkeergarages in de zandbak.
Ik bewonderde F. voornamelijk om deze skill, en vanwege het feit dat hij een glas melk in één teug op kon drinken.
Nu heb ik al in geen tijden meer een tent gebouwd van dekens en een parasol; op een geven moment ben je daar klaar mee en ga je je richten op zaken die van levensbelang zijn, zoals make- up en discodansen.
F. en ik speelden niet meer samen, want hij hield niet van make-up. Hij werd een vriend van mijn jongere broer, en ik zie F. zo nu en dan, bijvoorbeeld met de dorpsfeesten.
Nu zult u wel denken: hartstikke vertederend allemaal, maar wat is je punt, de Jong?
Nou:
Vanaf donderdag is F. samen met zijn vriendin te bewonderen in het programma Undercover Lover.
Het adagium 'kleine kinderen worden groot' lijkt mij hierop galore van toepassing.
Mijn grote vriend F. op een bountystrand met wulpse, zonnebankbruine breezersletten in te kleine bikini's die hem van zijn vriendin proberen los te peuteren. En zijn vriendin die zich uit de klauwen moet zien te bevrijden van talloze sportschoolhouders met prodentlach en speedozwemslip. En daar doen ze dus vrijwillig aan mee.
Woehoe!
Wat FANTASTISCH!
Ik houd namelijk enórm van dit soort programma's!
Maar echt!
Succes F.!

De bieb: een niche met interessante fauna

2007-09-19T15:31:00.000+02:00

Ah, de bieb. Je dacht waarschijnlijk al: wanneer komt er weer eens zo'n kolderiek, Piet Bambergenesque stukje over de Koninklijke Bieb?
Ik bedien je weer op je wenken. Want zo ben ik.

Een typisch biebfenomeen is de KAN HET HIER OOK STIL ZIJN!!!!- bezoeker. Het kan hierbij gaan om danwel een man, danwel een vrouw die van absolute stilte houdt.
Daar is niets mis mee, in een bieb. Het hoort hier ook een oase van rust te zijn, waarin elk kwinkelerend vogeltje subiet de nek om wordt gedraaid. Waar er met elke verstoring van het mute- gevoel korte metten worden gemaakt.
Mensen die hoesten worden hier ook gewoon geëxecuteerd. Daar doen ze hier helemaal niet moeilijk over. Je mag zelfs kijken, als je wil.
Maar djiez, je kunt het ook overdrijven.
Astma bijvoorbeeld; dat mag dus niet.
Een paar dagen geleden zat er een man achter mij iets te hard te ademen, toen de man tegenover hem begon te gillen: "HET IS HIER EEN STILTERUIMTE!!!!!HONDERDCOCKINGELF!!! U MOET HIER STIL ZIJN EN ANDERS MOET U ERGENS ANDERS GAAN ZITTEN!!!! AAAAAAAAAARGH!!! WAAROM ZIT DE WERELD MIJ ALTIJD ZO DWAAAAAAAAAAAAAAARS!!!!"
Toen hief hij zijn handen ten hemel en klonk er dramatisch Wagner.
Nou ja, in mijn hoofd dan hè.

Toen zei die andere man: "Nou, wie loopt hier nou zo te schreeuwen", wat ik wel fantastisch stoïcijns vond, want ik had waarschijnlijk mijn uitgekauwde stimorol fusion in zijn gezicht gespuugd en was op hoge hakken weggebeend.

Triviaal weetje: ik zit nu te tiepen aan de zgn. 'negertafel': een tafel met alleen negers. En ik. Als ik nou nog Gepke had geheten, had ik het nog begrepen.

En zij dansten de Molly Ringwald en zagen dat het goed was.

2007-09-17T11:56:00.000+02:00

En daar zat ik dan, alleen in mijn portiershok. Een volledige zaterdagavond tot mijn beschikking maar niemand om die vrijheid mee te kunnen delen. Maar soms is het leven een bitch en daar moet je je dan gewoon bij neerleggen. "Het is niet elke dag rijst met rozijnen" zei mijn huisgenoot R. dan altijd, toen ik nog bij hem in huis woonde. En hell yeah dat hij daar gelijk in had.
Maar toen zei Wiegertje dat ze nog geen plannen had en brak de zon door.
En inderdaad, wij waren in de Ekko (mensen houden mij blijkbaar in de gaten, y'all) en het was er fantastisch.Wij waren er, Neeltje was er, mensen van basketball waren er, mensen van mijn basisschool ook. En we belandden in het vrijgezellenfeestje van de broer van Wytse en Douwe- Dirk, van mijn middelbare school. Lieve broers van mij: jullie moeten de groeten hebben, en Jaap, ik moest van ze zeggen dat ik op je lijk.
Uiteindelijk werd het zo'n feestje waarop je non-stop de Kim Wilde (wat eigenlijk de George Michael-met-haarzwiepen is), de Molly Ringwald (wat eigenlijk gewoon de Kim Wilde-bij-ruimtegebrek is) en de Rafaëlla (wat eigenlijk het dansje van Jenaplanschoolmoeders is) staat te dansen. Iedereen lacht en is leuk & lief en je vraagt je af waarom er nog geen collectieve hyve gemaakt is voor deze speciale avond in de Ekko zodat je een poll kunt maken waarin mensen aan kunnen geven hoe fantastisch het was.
Wie gaan er volgende week mee dansen?

Zaterdag zag ik de week die in het water lag

2007-09-15T19:03:00.000+02:00

Nu is het potverdikkeme zaterdagavond en ik weet my God niet wat ik straks moet doen.
Nu weet ik het wel: ik zit nu bij de bejaarden, eet een salade met geitenkaas en overpeins mijn leven.
Ik zou hierna op stap met D., maar zij haakt onverhoopt af.
Wat raar is, want ik ben meestal de afhaker.
Maar juist vandaag heb ik de enorme drang om mijn stoute schoenen aan te trekken, de voeten van de vloer te trekken om zo op ouderwetsche dikso compleet de billen uit mijn string te dansen.
Dus probeer ik nu uit alle macht mijn vrienden te mobiliseren.
Maar G. en E. zitten in Brussel, geloof ik.
En S. heeft een date.
En K. haar boyfwent is jarig.
En A. kan ik niet bereiken.
En Martha zit in Italië.
Ergo dus: dat wordt nog wat.
Ik kan natuurlijk B. bellen, of hij met mij wil dansen, maar ik heb hem de afgelopen twee avonden al gezien en ik wil niet zo'n meisje worden dat alleen operatief van haar vriendje te verwijderen is.
Dus: wie gaat er vanavond mee dansen te U.?
Ik hoor het graag van u.
En anders duik ik vroeg onder de wol, met Fanny van Marcellus Emants.
Fok.

Nalatigheid galore: we moeten het nog over Boer Zoekt Vrouw hebben!!!!elf!!!

2007-09-15T17:51:00.000+02:00

Puntsgewijs dan maar.

Boer Frank is een beetje de kleine, dikke, Brabantse variant op Frank van Putten, het typetje van Koot & Bie.
Boer Frans lijkt een beetje op mijn huisgenoot J., alleen dan met het verkeerde accent. En als vriendin wil hij 'een pittig ding'. En als mijn huisgenoot J. dat ooit zou zeggen zou hij daar bij ons nóóit mee weg komen.
Boer Henk! Boer Henk! Ik tracht frantic vrijgezelle dertigers op te snorren die kunnen schrijven naar Boer Henk! Want omg Henk. Het is dat ik al gruwelijk bezet ben (nog altijd naar volle tevredenheid en gepaard gaande met hysterische verliefdheidsgevoelens, mocht het u interesseren) niet op kaal val, en niet op dertigers, en niet zo van de bloembollen ben, maar ánders! ANDERS! Dus: ben je eind twintig/ begin dertig, houd je van een rustige man met genoeg bloembollen om de Tweede Wereldoorlog mee te kunnen herbeleven? Schrijf Henk!
Ik was dus stante pede enorm fan van Agnes, de vrouwelijke boer waar alle mannen van Nederland voor in de pen mogen kruipen (postzegel = antwoord, zou de good old Popfoto zeggen). Maar nu ik bij haar profiel zie staan dat haar levensmotto luidt: 'Leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen' wil ik haar het liefst die Loesje- scheurkalender uit de eeltige handen slaan. Come ooooooooooooooooooooon! Agnes! Alleen vrouwen die winkelen bij Miss Etam zeggen dit soort dingen! En ik wéét dat jij niet zo bent!
Lezersoproep: wat vinden jullie tegenwoordig van Yvon Jaspers? Ik vind haar de laatste tijd een beetje hysterisch. En dat Brabantse accent wat ze zo nu en dan tevoorschijn tovert. Maar enfin, wat vindt u?

Ik moet niet teveel ruige dingen over de KB vertellen, anders zitten jullie hier binnenkort allemaal. En laat dat niet de bedoeling zijn.

2007-09-14T14:08:00.000+02:00

De Koninklijke Bieb is mijn favoriete plek allertijden. Niet alleen vanwege haar kleurrijk palet aan vreemde mensen -vanochtend zat er een man achter mij die hardop lachend het complete oeuvre van dr. Lou de Jong aan het lezen was, ik bedoel maar- maar ook vanwege haar rust, haar grote werkplekken, haar immense collectie en haar lekkere toiletten.
Vandaag was alles anders dan anders. Toen ik om kwart voor tien het pand kordaat binnenstapte was er in de hal een soort van verjaardagsfeestje aan de gang. Ik dacht tussen de in donkerblauw driedelig gestoken mannen met grijze haren ook Paul Schnabel te ontwaren, waardoor ik hevig verward de garderobe inliep omdat ik Paul Schnabel en Paul Cliteur altijd door elkaar haal.
Wat was er aan de hand?
Want ik mocht ineens ook niet naar mijn favoriete plee.
En ja: als je me dat flikt ga ik verhaal halen.
Met mijn liefste hee-hallo-hoi-glimlach liep ik op de doorbitch af. Heel Wilma Nanningaesque begon ik een beetje te vissen.
Ik: "Soooo... drukke dag hiero..."
Doorbitch: "Ja."
Ik: "Is er iets belangrijks te doen?"
Doorbitch: "Ja."
Ik: "Komen er ook belangrijke mensen?"
Doorbitch: "Ja."
Ik: Je mag zeker niets zeggen?"
Doorbitch: "Ja."
Ik: "Djiez. Kee dan. Lator."
Doorbitch: "Insgelijks."

Ik heb nog met mijn neus tegen het raam aangestaan om te kijken wie er kwam, maar toen dacht ik: als het belangrijk is zie ik het wel op RTL Boulevard. Wel stonden er op een gegeven moment allemaal dikke BMW's voor de ingang, er stond een dikke, ietwat sloom-ogende puber van Antilliaanse afkomst naar de ingang te kijken. Ik zag niet wie er uit de deur kwam stappen, maar de mond van de jongen viel open.
Wat bleek: klik hier.
En inderdaad: Paul Schnabel.

Getverkut: Joop van Zijl op Viola Holt

2007-09-08T14:54:00.000+02:00

Ik neem aan dat jullie dit al op nu.nl/achterklap hadden gelezen, maar omdat je daar tegenwoordig door de dode Pavarotti's het bos niet meer ziet, dacht ik: laat ik jullie nog even met de spreekwoordelijke neus op de dito feiten drukken.
Joop van Zijl, die heb ik hoog zitten. Hóóg. Ter hoogte van Harmen Siezen, zo ongeveer. Hoger dan de rijdende rechter maar lager dan Sean Connery, maar toch. Die ene keer dat hij vermoord werd in de Baantjer- aflevering van Koefnoen was toch echt koprolmakend mooi.
En sowieso: Joop van Zijl was toch altijd een baken van rust op de publieke netten. Een man waarvan je eigenlijk wilde dat hij je oom was, met wie je in de herfstvakantie naar een museum kon gaan, waarna jullie ergens in een bosrijke omgeving op een terrasje chocomel dronken en appeltaart aten. En dat je dan mocht blijven logeren bij ome Joop en zijn vrouw, die waarschijnlijk zou lijken op vrouwtje Theelepel, en dat ze je dan samen instopten en een verhaaltje over trollen en kabouters vertelden.
Maar na deze onthulling van Viola kan ik alleen nog maar stampvoeten en overgeven.
Joop van Zijl, Neerlands nieuwsmastodont, met Viola Holt, Neerlands showbizz-cafard. Helemaal omdat Joop het woord 'minnaars' in de mond neemt.
Ieuw.
Gets.
Kutterdefuk zeg, waarom kunnen mensen niet wat beter op hun imago passen?

Wie 'Boer Trouwt Vrouw' niet heeft gezien, is hell yeah, een mooi avondje misgelopen!

2007-09-07T20:09:00.000+02:00

Boer trouwt Vrouw was afgelopen zondag het lekkermakertje voor de nieuwe serie Boer zoekt Vrouw die vanaf zondag weer te zien is. In deze aflevering trouwde Pros, de sympathiek-verlegen boer uit Raalte met de hardnekkig wijkende haarlijn, met zijn grote liefde Jolanda; iemand uit Gouda met een lelijke stem.
Allereerst: de moeder van Jolanda. De moeder van Jolanda had echt een stem die leek op het geluid dat een spreeuw maakt als hij met zijn vleugels vast komt te zitten tussen de spaken van een fiets.
Dan Jolanda zelf: Bij alles wat Jolanda over hun relatie zei, keek ze Pros aan met een blik die ik voor het laatst heb gezien toen Caroline Tensen nog 'Het Spijt Me' presenteerde. En dan doel ik op haar 'ach wat fijn, het is toch nog goed gekomen' blik. Pros keek de gehele uitzending alsof hij zich verslikte in een kindersurpriseverrassing.
Het allermooiste van alles, allertijden: de leden van de motorclub van Jolanda, die eruit zagen als volbloed Hells Angels, vormde eerst voor de kerk een erehaag voor het bruidspaar, maar transformeerde tijdens de kerkdienst in een heuse evangelische praise- band. Er stond iemand met een gitaar, en de rest stond met de handen ten hemele gericht uitzinnig te zingen over Jezus die aan het kruis heeft gehangen. Ook bleek dat zij op de rug van hun motorjack allemaal een felgeel kruis hadden geborduurd. Beter wordt het toch niet, qua huwelijk etc? Later, tijdens het feest -met een traditionele top 100- band met onvervalste Jan Smit- krakers op het repertoire-, liep de gehele motorclub de polonaise.

Trouwens, Pros en Jolanda verwachten in januari een dochtertje. Ook dat weten we al. Ik tel de nachten en bijt mijn nagels stuk vanwege opgewondenheid over de nieuwe serie Boer Zoekt Vrouw.

Wat ik heb geleerd na een week bijna fulltime in het bejaardentehuis gewerkt te hebben:

2007-09-07T19:42:00.000+02:00

Zonder arrogant over te willen komen...
...maar omg, sommige mensen zijn zo dom.
Maar echt.
En domme mensen denken dat jij, omdat jij nu eenmaal niet fulltime werkt, dommer bent dan zij.
Geen grapje: ik mocht onder begeleiding een brief in een envelop doen.
"Goed zo", zei Ellis.
"Als je nog één keer doet alsof ik zwakzinnig ben gil ik je trommelvliezen uit je oren, Ellis", dacht ik.
Over zwakzinnigen gesproken. Eén tip: ook al is je collega hoogstwaarschijnlijk dediplomeerd debiel, dat wil niet zeggen dat zij niet behoorlijk achterbaks uit de hoek kan komen.
Ik denk daarbij aan M., die zich gedraagd alsof ze hoogstpersoonlijk de zwaartekracht heeft uitgevonden maar nog geeneens de zesentwintig letters van het alfabet in de juiste volgorde kan zetten.
(Ook dit is, serieus, geen grapje)
Maar ze kan het niet nalaten om jouw werk te controleren. Alsof ze potdomme Anna Wintour bij Vogue is.
Tijdens de lunchpauze kregen mijn collega's het voor elkaar om een half uur lang onafgebroken over andermans poep te praten.
Over je eigen poep, okee, maar andermans?
Hoogetepuntje: mijn übersympathieke collega J. zong een liedje wat haar kinderen altijd zingen, en het begon zo: "P.O.E.P. POEP!"
Dat was echt mijn hoogtepunt van de week. Ik meen het.
De postbode lijkt echt enorm op een zeerover.
Collega H. maakt grappen die qua flauwheid Debiteuren/ Crediteuren ontstijgen. Telkens als hij zo'n grap maakt kijkt hij schaterlachend jouw kant op, waardoor je dus gedwongen wordt om mee te lachen. Ik maak dan doorgaans het geluid alsof ereen klein plastic voorwerp, bijvoorbeeld een speelgoedsoldaatje of een kindersurpriseverrassing, vast zit in mjin keel. Ik hoop dat hij denkt dat ik zo lach.
Elke keer als ik te lang in het bejaardentehuis werk krijg ik weer hernieuwde passie voor mijn studie.
Want nooit, maar dan ook nooit, ga ik mijn dagen vullen als brieven-in-enveloppen-stop-meisje.

Lieve lezers van me,

2007-08-31T19:27:00.000+02:00

De ouders van B. waren zeer aangenaam, en ik heb me weten in te houden; ik heb geen scheten gelaten, heb niet van de zenuwen in hun gezichten gekotst en heb getracht mijn harde, satanische lach een beetje in te perken, aangezien ik daar mensen nog wel eens mee afschrik.
Kortom: ik maakte me weer zorgen om niks, naturellement. B. moet zich natuurlijk wel zorgen gaan maken om de ontmoeting met mijn ouders, wetende dat mijn moeder de hele dag al pijprokend Kafka citeert en mijn vader het liefst in zjin carbrio het dorp rondscheurt, met Right Said Fred uit de speakers en mijn buurman met een witte herenslip op het hoofd in de bijrijdersstoel. En dan heb ik B. nog niet eens verteld over de drachtige lama in het fietsenhok en over het feit dat Johan Vlemmix mijn halfbroer is.

Maar!
Vanaf gisteren ben ik officieel gediplomeerd bachelor in de Nederlandse Taal en Cultuur! Trotsheid heeft mij bevangen, kan ik je melden. Eerst dacht ik dat het me niet zoveel zou doen. Immers, het is niet het einde van mijn studie. Maar toen ik gisteren de voorzitter van de examencommissie hoorde zeggen dat dit toch wel een mijlpaal was, klonk ineens dat hele weëige liedje in mijn hoofd: "To everything turn turn turn, there is a season turn turn turn" en op dat moment zag ik mijn carrière als bachelorstudent als een film aan mij voorbij gaan. In sepia nog wel. Belangrijke dingen hoor je altijd in sepia te zien. De tranen prikten mij in de oogkassen toen ik mezelf weer zag zwoegen op die vermaledijde boomstructuren van taalkunde, terwijl ik besefte dat dit alles nu voltooid verleden tijd was en ik nooit, maar dan ook nooit meer Plato's Probleem in hoef te kijken en nooit meer vakken hoef te volgen met eerstejaars.
Enfin, ik heb het papiertje nu en mag over een week aan mijn master Nederlandse Literatuur beginnen. Hoera & Woeh.

En mocht u denken 'nu houdt Nynke zich alleen nog bezig met littewèwe zaken', dan kan ik u melden dat ik gister nog succesvol samen met Renske een achtergrondkoortje van Snap heb staan zingen. Ik verlooch mijn grote passies niet hoor.

PS: Ook de dansjes bij Sold Harmony's I'll be There for You bleek ik nog onder de knie te hebben.

Daft Punk of Helga uit 'Allo Allo'?

2007-08-28T20:18:00.000+02:00

Morgen ga ik voor het eerst de ouders van vriend B. een hand geven. Hij verjaart namelijk morgen, en dat viert hij.
Ik maak me niet veel zorgen over B. zijn verjaardag; ik heb namelijk al een geschikt cadeau, dus hij zal sowieso wel tevreden zijn.
Wat me daarentegen wèl al nachtenlang wakker houdt: wat moet ik aan? Voor alle mogelijke activiteiten heb ik kleding in huis, maar het plankje in mijn kast waar met een labelwriter 'schoonouders ontmoeten' op is gezet, is nog angstvallig leeg.
De vraag is natuurlijk: hoe ga je? Tot nu toe heb ik de volgende opties:

Als clown
Als zwerver
Als hoer
Als maagd
Als poppetje uit Daft Punk's 'Around the World' videoclip.
Als begrafenisonderneemster
Als operettediva
Als vrouw van een piraat
Als Fran Dresher
Als Grandma Yetta uit The Nanny
Als Imelda Marcos
Als Helga uit Allo Allo
Als Boy George
Als Lord of The Rings- figuur
Als Sandy uit Grease
Als vrouwelijke Steve Irwin
Als Dana International
Als Lenny Kühr

Het kan allemaal, en niks lijkt me geschikt. En wie nu zegt: ga toch lekker als jezelf, die moet zijn bek houden, want 'als mezelf' zou in mijn geval betekenen: 'in pyjama', maar dan voel ik me weer zó op mijn gemak dat ik waarschijnlijk in slaap val tijdens het eten en van pure ontspanning mijn plas laat lopen.
Dus kocht ik vandaag nieuwe schoenen, en vroeg met angstige stem aan de verkoopster of ik in deze schoenen niet een enorme travestiet leek. Ze zei van nee, en ik geloof haar maar, omdat ik me aan elke strohalm vastklamp wat betreft het schoonouder-garderobe-dilemma.
Duim voor mij, morgen, en bidt dat ik niet per ongeluk een scheet laat wanneer een gesprek stil dreigt te vallen.

And yet another biebfreak.

2007-08-22T12:46:00.000+02:00

Ik weet niet wat het is, maar als ik in de KB aan het studeren ben weet ik mij altijd omgeven door freaks. Terwijl de meeste mensen er hier behoorlijk normaal en geestelijk in balans uitzien, weet ik altijd een plekje uit te zoeken naast een biebfreak. Hoe het kan? Dunno. Is het mijn geur? Mijn Leger des Heils - hoofd? Of is het een zieke grap van een hogere macht die me zo duidelijk wil maken dat ik niet door rood licht moet fietsen, omdat dit dan mijn straf is?
Herinnert u zich deze nog? De man die naar seks met dieren zat te kijken in de Koninklijke Bieb? Ik dacht: hij is vast een uitzondering. De rest van de mensen zal zich wel normaal gedragen. Niet iederéén zal aan seks denken als hij in de KB zit.
Maar!
Naast wie zit ik vandaag?
Een man met Gilles de la Tourette!
Hij lispelt de hele tijd "hé hoer" en "hmmm nat kutje" als ik hem ook maar even vanuit mijn ooghoeken begluur of even op de klok kijk die achter hem hangt.

Djiez. Ik vraag je: wat is er met de wereld aan de hand, en wat heb ik haar misdaan dat dit alles toch altijd op mijn pad moet komen?

Dixie Tricks

2007-08-20T14:45:00.000+02:00

Zoals ik al zei: er is nog veel te vertellen over Sziget. Een aangezien ik gewoon enorm veel van feuilletons houd, over vingers of knappe dokters of etcetera, maak ik van Sziget ook gewoon een feuilletonnetje.
Het ergste (oh ja, mocht u het nog niet gemerkt hebben: ik houd dus ook erg van zeuren) van zo'n festival zijn de Dixies. Gelukkig sliepen wij in een hostel, waar men wel gewoon riolering had, zodat er toch momenten op de dag waren waarop je een opgelucht "aaaah" kon slaken en het op een piesen, danwel poepen kon zetten.
Maar ja, op het festivalterrein moest je ook wel eens gewoon heel nodig, en dan was er niet altijd iets met riolering in sight.
En dan wist je dat het onvermijdelijke ook daadwerkelijk onvermijdelijk bleek: piesen op een Dixie. Hangend boven zo'n poepton gebeurde het me regelmatig dat ik, vanuit vogelperspectief, mezelf zag hangen. De handen stevig om het handvat in de deur geklemd en ondertussen hardop biddend dat niemand de deur open zou trekken (er waren Dixies zonder slot, ik bedoel: dat kan toch alleen een idee van de duivel zijn geweest?) En ondertussen moest ik ook nog een beetje overgeven in m'n mond omdat het er zo stonk. Ik moest snel beslissen: zou ik éérst gaan kotsen van de stank en daarna mijn plas laten lopen, of zou ik beginnen met het legen van mijn blaas en dáárna pas mijn maag opschonen?
"We bouwen huizen om orkanen te weerstaan, en maken schepen om in elke storm te varen. Er wordt gesleuteld aan een lamp die nooit kapot zal gaan...." zong ik op zo'n moment. Op sommige momenten in mijn leven zingt Ruth Jacott nu eenmaal in mijn hoofd. Daar kan ik ook niets aan doen, zegt de dokter.
Ik stond voor een soort van raadsel, en dat raadsel leek erg op de tekst van Vrede:
De wereld ontwikkelt zich razendsnel. De techniek staat voor niks. We lopen op de maan. Kelly is een omgebouwde man. Men kan jouw hart uit je halen en er een andere hart voor in de plaats zetten. Hepie en Hepie komen weer bij elkaar.
En nog altijd hurk ik beschamend boven een gat, waarin ik nog duidelijk de uitwerpselen van mijn voorganger(s) zie liggen, om zo mijn behoefte te doen.
Dat is echt zó twintigste-eeuws.

Fok hee, er is nog zoveel te vertellen over Sziget.

2007-08-18T11:27:00.000+02:00

We gingen er met zo'n touringcar naartoe. Toen we die boekten leek dat op zich nog niet zo'n onaardige optie, totdat we de brief kregen waarin stond dat we tweeëntwintig uur in dat ding zouden moeten zitten. Heen èn terug. Dat zouden dus vierenveertig uur van mijn leven worden die ik gegarandeerd nooit meer terug zou krijgen, en zou vullen met andermans okselgeur inademen en me misselijk eten aan andermans dropsleutels.
In de bus zittende bleek dat het allerverschrikkelijkste toch was gebeurd: de busleukerd zat recht voor me. Deze busleukerd, laten we hem Hotze noemen, sprak vaak tegen niemand, maar op zo'n luide toon dat de gehele bus wel moést luisteren. Midden in de nacht zette hij een onvervalst 'Oh Dennenboom' in. Ik wilde hem het liefst op dat moment een dennenboom hardhandig in de endeldarm duwen zodat hij uiteindelijk naalden zou braken, maar dat heb ik hem maar niet verteld.
Uiteindelijk is Hotze beneden in de dubbeldekker gaan zitten, bij het volk dat graag de hele nacht op wilde blijven om alvast halve liters bier te drinken en scheten in malkanders gezicht te laten. Wij probeerden te slapen, alhoewel dat in een touringkar nog best lastig is. Het beste kun je je benen in een soort van lotushouding vouwen, maar aangezien ik gezegend ben met de lenigheid van, laten we zeggen, gewapend beton, heb ik mezelf een soort van dubbelgeklapt waardoor ik de rest van de nacht met mijn gezicht gevaarlijk dicht bij mijn kont lag.
Erwin en ik hebben overdag voornamelijk de tijd gedood met het spelen van 'Ipod Karaoke'; Wij hadden allebei een oortje in en zongen mee met een liedje, en de rest moest raden welk liedje het was. Vaak kregen ze er ook nog een leuke hint bij: "En door deze noot vloog Ron uit Idols." (Julien Thomas). Vooral Erwin en ik vonden het een verschrikkelijk amusant spel.

De terugweg was warm. Bovenin de dubbeldekker was het bekant 45 graden. Gelukkig was Hotze zo slim om alvast beneden te gaan zitten. In ruil voor hem kregen we een meisje met een RU Kidding me- visserspetje op. Niks mis mee, want na een week had ik geleerd hippies gewoon te gedogen. Voor deze week Sziget had ik namelijk een teringhekel aan stinkende dreadlocks en het meerstemmig zingen van 'Kum Bah Jah My Lord'; de dingen waar ik hippies altijd mee associeer. Ze las een boek van Ian McEwan, Atonement, waar ik ooit voor mijn studie de vertaling van heb moeten lezen. "Mooi boek hè", begon ik enthousiast, want ik vind dat een vriendelijk praatje met een vreemdeling zo op zijn tijd helemaal geen kwaad kan. "Ik heb de vertaling ooit gelezen". "DE VERTALING?" gilde ze me toe, en ze keek me aan alsof ik net voor haar ogen een foetus naar binnen had lopen schrokken. "Lees jij VERTALINGEN???", blafte ze verder. "Voor mijn studie, ja." Dat vond ze echt belachelijk, want dat kon ik aflezen aan de manier waarop ze haar oogbollen in haar oogkassen liet rollen. Ik dacht: okee, met jou ga ik dus de rest van de reis geen woord meer wisselen, al zou je me een orgaan aanbieden.
Zij dacht daar heel anders over. Te pas en te onpas probeerde ze in te breken in gesprekken die ik met mijn reisgenoten had. "WAAR WOONDE HIJ IN WAGENINGEN?" "MIJN MOEDER BELDE NET OM TE VRAGEN OF WE ER AL WAREN GHE GHEGHE."
Ik negeerde succesvol.

Morgen een stukje waarin ik minder loop te zeuren hoor.

Een bloemlezing van een week Sziget

2007-08-17T17:12:00.000+02:00

Ik moet geloof ik poepen
Weet je waar je lekker kunt poepen?
In de Libresse- tent
Ik heb een beetje honger.
Ik denk dat ik dat ga eten wat jij gister hebt gegeten
Wat was dat?
Dat met die rijst en die doperwten.
Oh dat.
Servisch.
Servisch?
Nah!
Maar misschien neem ik ook wel gewoon een maïskolf.
In had gister maïs in mijn poep.
Hele stukken?
Jep.
Dan moet je ook niet zo schrokken.
Nou moet ik alwéér poepen.
Waar is Dirtzen?
Die loopt daar ergens achteraan.
Als ik terug ben in Nederland ga ik alleen nog maar seks hebben met jongens die ik écht leuk vind.
Weet je wat ik denk: dat Sziget de rest van het jaar een park is.
Gaan we nu naar de Coffee Company?
Ik moet namelijk best wel nodig poepen.
En ik poep toch het liefst bij de Coffee Company.
Heeft er iemand nog papieren zakdoekjes?
Ik heb namelijk snotjes.
Waar gaan we nu naartoe?
IJslandse elekro....
Ah, kijk aan: IJslandse elektro.
Ik wil een blaasvergroting voor mijn verjaardag.
Djiez, het was zo druk bij Manu Chao dat er op een gegeven moment een man met zijn pik bijna in mijn kont stond.
Ieuw, mijn snot lijkt een beetje op eendenpoep.
Heeft iemand Dirtzen gezien?
Ik denk dat Sziget de rest van het jaar gewoon een park is.
Ja, Sziget is de rest van het jaar een park.
Wat een flutwrap, ik voel me afgezet.
Serieus, ik moet echt de héle tijd poepen.
Zit er iemand op de plee?
Is er nog WC- papier?
Oh, ik zou echt een halve kinderboerderij op kunnen eten.
Waar is Nynke?
Zij heeft namelijk mijn neusspray.
Ik heb weer snotjes.
Djiez, hebben jullie SARS ofzo?
Gaat er iemand mee poepen?

Ik ben even naar het Sziget Festival in Boedapest.

2007-08-06T16:39:00.001+02:00

Dus doei!

Ach ja, je weet toch, het curryworstverhaal.

2007-08-03T15:50:00.000+02:00

Dit stukje gaat over pubers en seks, dus mijn meelezende tantes mogen even schaamtevol hun hoofd afwenden. Dank.

Seks, dat was vroeger iets van horen zeggen. Als twaalfjarige kon je alleen maar gissen naar wat het hele begrip inhield. Je had de Fancy, maar daar stonden eigenlijk alleen maar verhalen in over meisjes die curryworsten, viltstiften en bierflesjes bij zichzelf naar binnen hadden geduwd en nu niet wisten wat ze moesten doen. Ik dacht dan: dat meisje zit daar al knap lang mee. Want die brief heeft er vast wel een paar dagen over gedaan om bij Marjolein van 'Vrijen en Jij' terecht te komen. En misschien was Marjolein net een midweekje op vakantie, naar Sporthuiscentrum. En al die tijd zat dat meisje maar op haar slaapkamertje, met een curryworst in haar doos. En haar moeder maar op de deur bonzen en hysterisch huilen omdat ze dacht dat haar kind in een depressie was geschoten. Wat waarschijnlijk tegen die tijd ook wel zo was. Onprettig leek me dat, zeer onprettig.

Dingen over seks vroeg je sowieso natuurlijk niet aan je ouders. Het idee alleen al. Nee, dan liever aan de docente seksuele voorlichting. Bij ons was dat een mevrouw met kort haar en grote rieten oorbellen. Ze heette mevrouw Withaar, wat natuurlijk direct 'Schaamhaar' werd. Maar in de derde klas schaam je je voor alles, maar dan ook alles. Je schaamt je voor je ouders, voor je okselhaar,voor je bril en je danspasjes. Dus mooi niet dat je mevrouw Schaamhaar een vraag stelde.

Je kon maar het beste, als je ouders weg waren, naar het Casema Showkanaal kijken, omdat daar nog wel eens stukjes Filmnet voorbij wilden komen. Op een beeldschermpje met de grootte van een postzegel probeerde je twee zwoegende lijven te onderscheiden. Meestal kwam je er na drie kwartier turen achter dat je in plaats van Filmnet al de hele tijd een judowedstrijd op Eurosport zat te kijken. Het verschil was bijna niet te zien, daar op het showkanaal.

Maar nu! De jeugd van tegenwoordig kan op www.hoehetmoet.nl voor luttele euri allerhande filmpjes bekijken waarop men alles laat zien! Hoe onrechtvaardig! Die weten alles al! Zo hoort het niet! Niets geen onzeker gefriemel in broekjes in de bosjes naast zweterige bar- dancings, zoals dat vroeger ging. Geen jongen die zijn piemel nog in een appeltaart steekt, en meisjes blijven voortaan wel van de curryworsten af. En er zullen zéker geen meisjes meer een ippon op hun vriendje uitvoeren, omdat ze dat op ~~Filmnet~~ Eurosport hebben gezien.

Onrechtvaardig. Hmpfr.
:(

Hayte en Nynke's 'Hoe versier je een meisje' stappenplan.

2007-08-03T00:41:00.000+02:00

Mijn broer en ik drongen onze versiertruuks op aan onze andere broer. Het was nacht op een camping annex bungalowpark op de Utrechtse Heuvelrug. Wij - broer 2, broer 3 en ik- lagen bij elkaar op een kamer. Normaliter proberen wij elkaar dan af te troeven in het laten van scheten, om keer op keer "oh, wat ben JIJ ERG!" te roepen. Maar deze keer dachten broer 2 en ik dat we mijn broer 3 versiertips moesten geven. Ook al was het donker, ik weet zeker dat broer 3 met zijn ogen rolde en "omg, houden ze dan nooit op" dacht. Broer 2 en ik daarentegen sloegen onszelf op de bovenbenen van hilariteit.
Maar ik dacht: het zou egoïstisch zijn om deze fantastische tips binnen de muren van onze vakantiebungalow te houden. Daarom, voor u: Het talloze stappen tellende stappenplan 'Hoe versier ik een chick?' Hierbij gaf ik dus de visie van het versierde meisje, en mijn broer 2 de visie van de versierder. Mocht u twijfelen aan onze expertise: we hebben beide succesvol versierd en wij versierden niet alleen desperate mensen of mensen met een verstandelijke handicap. Zo.

Zorg dat je een eigen studentenkamer hebt. Dan kun je haar eens uitnodigen zonder dat je moeder al bij de voordeur met haar koektrommel staat te schudden. Of, bij mijn moeder: dat ze je date al bij de voordeur haar eierkoeken in het gezicht van het meisje staat te slaan.
Kook voor haar. Jongens die koken verdienen heel veel punten bij meisjes. Ook al komt het allemaal uit een Knorr- pakje en heb je eigenlijk alleen een lente-uitje gesneden en 150 ml water in een pan gegooid. Als je gewoon een casuale kop trekt lijkt het heel wat.
Schenk daar een wijntje bij en doe net alsof je verstand hebt van wijn. Niet heel overdreven snuiven en je wijn uitspugen (in haar glas), maar terloops zeggen "Ah, 1988, een goed jaar." Dat je het daarbij niet over wijn maar over het Nederlandse voetbal hebt, hoeft zij niet te weten.
Speel na het eten een stukje op je gitaar. Speel je geen gitaar: leer dan gitaar spelen, potver. Al speel je 'To be with you' van Mister Big, ze zal zwijmelen. Vooral zeggen dat je maar drie akkoorden kent en het jezelf hebt aangeleerd, want dan zal ze helemaal versteld staan van jouw versie van 'Hello' van Lionel Ritchie.
Zorg dat ze naast je op de bank zit als je aan het gitaarspelen bent.
Zet een muziekje op. Az Yet, bijvoorbeeld. Boyz II Men mag ook.
(Deze heb ik extra toegevoegd) Doe net alsof je gaapt en sla dan, terwijl je je zogenaamd uitrekt van het gapen, je arm om haar heen.
Veeg met je hand een pluk haar uit haar gezicht, en zeg: "Goh, wat heb je mooie ogen! Wat hebben ze voor kleur? Smaragdgroen?"
Zeg: "Mijn huisgenoot neemt heel vaak meisjes mee naar huis. Ik niet, ik wil dat het speciaal is. Dat ik echt een klik heb met een meisje."
Als ze na dit alles nog niet braakt, kun je haar met een gerust hart zoenen.

Succes! Gegarandeerd! Echt! En anders wil mijn moeder, to set the mood, vast wel even langskomen om je date met een pak eierkoeken in het gezicht te slaan.

Daar waar de ski-pulli's vandaan komen.

2007-08-01T14:05:00.000+02:00

Ik weet niet of u ooit de trein van Utrecht naar Leiden neemt, of andersom. Doet u dat, dan komt u automatisch langs Alphen aan den Rijn. Op het industrieterrein van Alphen aan den Rijn (een plek waar je fo sho niet dood gevonden wilt worden) staat het hoofdkantoor van de Zeeman. En dit, beste mensen, is het aller- aller- allerlelijkste gebouw ooit. Het heeft de traditionele Zeeman-kleuren -geel en blauw- en op de zijkant staan Zeeman- vrachtwagens geschilderd. Overal wapperen vlaggen met het vrolijke Gerard Reve-esque zeemannetje erop. Waarschijnlijk kreeg de hoogste baas, die blijkbaar Zeeman heet, een enorme juichend geslacht in zijn broek van het idee grote Zeeman- vrachtwagens op zijn headquarters geschilderd te zien. En in dat gebouw zit nu meneer Zeeman in een grote leunstoel met zijn ijzeren hand zijn angorakat te aaien, en zoekt hij, terwijl hij satanisch lacht, de nieuwe kledingstukken voor seizoen 2008- 2009 uit; felgekleurde shortama's, singlets, pull-overs en ski-pulli's, zoals alleen de Zeeman ze schaamteloos in de schappen kan leggen. En witte briefslips, natuurlijk.
En ik rijd daar met de trein langs, terwijl mijn fantasie op hol slaat bij het zien van zoveel lelijks. En dan heb ik het niet eens over de inwoners van Alphen.

Bij de foto: nog zo'n biljant idee van de man met de ijzeren hand en de angorakat. Of hij hier ook een juichend geslacht van krijgt weet ik niet.

Door vakantie etc. zal er op Nynke's log iets minder frequent gepost worden. Sorry daarvoor.

Ik rijd qua loggen even mijn karretje in de poep, sorry daarvoor.

2007-07-23T19:46:00.000+02:00

Ik krijg een nieuwe kamer in mijn huis. Die ben ik nu aan het schilderen. Gelukkig was mijn vader zo lief om me vandaag te komen helpen. Mijn vader kan namelijk schilderen als een Hollandse meester. Ik daarentegen laat een spoor van verfvernieling na waarbij ik me kan meten met een mislukte G8- demonstrant met een meisjesworp. De verf zit bekant overal, behalve waar het moet zitten. Maar het wordt mooi, en als ik er zit zijn jullie allemaal uitgenodigd voor thee met een kaakje op mijn nieuwe kamer.
Ik kijk de tour.
Ik kijk de tour en kan mijn ogen er niet vanaf houden.
Ook al is het een vlakke etappe en gebeurt er geen fuk.
Dan nog. Dan kijk ik nog.
'Apatisch' is denk ik het goede woord.
Ik gebruik alleen nog maar uitdrukkingen als 'hij staat geparkeerd!', 'dit is Onboogeriaans!' en 'hij rijdt zijn karretje in de poep!'
Ook al was dat alles niet van toepassing op mijn schilderende vader.
Ooit krijgt u weer een proper logje van me.
Echt.
Als de tour is afgelopen en mijn kamer spic en span is.
Lator!

Rectificatie

2007-07-20T19:57:00.000+02:00

Die fysio, die is echt superaardig hoor. Dat ik em direct weer voor 'baby' uitmaakte, dat was een vooroordeel. Een groot vooroordeel. Hij is namelijk heel aardig en relaxed. Niks geen baby. Hij checkt een beetje hoe ik een vuist maak van mijn rechterhand en vraagt ondertussen of ik nog iets leuks ga doen dit weekend. Ik bedoel: dat kun je minder treffen. Sorry van het vooroordeel dus.
Maar zie, ik heb die vooroordelen gewoon heel hard nodig. Ze zijn mijn kompas op de woeste baren van het leven. Ze zijn mijn guiding light door deze wereld voor karakters, gezichten en types. Via vooroordelen maak ik mijn natuurlijke selectie tussen mensen die ik moet omarmen en mensen op wie ik mijn zwaarbesnotterde rochels moet richten.
Zou ik totaal niet bevooroordeeld zijn, dan zou ik waarschijnlijk iedereen altijd aardig vinden. Waardoor ik iedereen zou gaan knuffelen, of nog erger: ik zou overal rücksichtlos mijn tong in steken teneinde mijn passionele liefde jegens de wereld te uiten. En wat zou ik daarbij oplopen? Juist ja: een breed assortiment aan aften en koortslippen. Bovendien zou men 'slet' naar me roepen, of 'hippie'. Nou, liever niet.
Mijn vooroordelen verhinderen dit en daar ben ik ze retedankbaar voor.

Maar, de fysio: <3 hoor.

Enerzijds/ Anderzijds

2007-07-19T11:02:00.000+02:00

Binnenkort in uw boekhandel: Enerzijds/ Anderzijds, het literaire debuut van schrijversduo Kasper Soeters en Nynke de Jong.
Terwijl Nynke steeds verder wegzakt in de allesverzengende lethargie die 'relatie' heet, stort Kasper zich als single white male in het uitgaansleven en schudt hij zijn welgevormde billen op reggaeton.
Een boek over tegenstellingen, sleur, opwinding en dode hamsters.
Denk je dat dit boek over seks gaat, dan heb je pech gehad. Beide schrijvers kunnen namelijk niet over seks schrijven. Voor seks verwijzen we je door naar 'Ja/ Nee' van Renske de Greef en Jan Hoek.
Enerzijds/ Anderzijds gaat eigenlijk stiekem over wielrennen, met tal van leuke wielrenweetjes, zoals "Wim van Est viel vijftig meter diep. Zijn hart stond stil maar zijn Pontiac liep."
Dit boek is louter een schaamteloze poging van Soeters en De Jong om in de Avondetappe van Mart Smeets terecht te komen, zodat Mart kan zeggen: "Wij heffen het glas. Hoor ik daar al violen? En onder de klanken van Dalida heffen wij het glas en wens ik jullie, Kasper en Nynke, het aller, allerbeste."

Koop dat boek!!! Koooooop!!!

Laat ik dan nog maar even iets over mijn vinger vertellen

2007-07-18T11:31:00.000+02:00

Ha, mijn fysiotherapeut is dertien, ofzo.
Hij is in ieder geval echt héél jong. Ik denk dat hij ook nog een slaapbeugeltje heeft.
Hij houdt praktijk ergens achter in Zuilen, en die plek is echt beyond 'daar wil je nog niet dood gevonden worden', al is de kans daarop wel groot, omdat je gemakkelijk kunt sterven door uitputting, omdat het zo kenkever weg is.
Ik moest eerst vertellen hoe de vinger kapot was gegaan. En ik weet niet wat het is, maar zodra dat gevraagd wordt wil ik altijd het liefst antwoorden dat ik mijn vinger in iemands anus zat en dat diegene toen onverwacht opstond, omdat de pan met pasta overkookte.
Eén nanoseconde ligt dit antwoord dan op mijn lippen, maar dan steek ik toch maar weer het basketballverhaal af, ook omdat ik daarbij weer de zinsnede 'potige Zweedse' kan gebruiken, en dat is op zich ook mooi.
Toen ik van mijn baby-fysio voorzichtig mijn vinger moest bewegen viel ik alweer bijna flauw. Het is de laatste tijd wel heel erg: iemand hoeft maar naar de vinger te kijken en het klamme zweet breekt me al uit. Omdat ik weet dat er nu twee grote gaten inzitten, en ook omdat ik die vinger al zo lang niet gebruikt heb dat ik het nauwelijks nog een deel van mijn lichaam kan noemen. Mijn vinger is meer een soort van lange harde tampon geworden die zich aan mijn hand heeft gehecht, maar daar verder niet zoveel meer mee te maken heeft.
Maar nu moet ik dus een keer per week naar mijn kinderfysio, alwaar ik met mijn vinger wapper, waardoor ik bijna flauwval en met mijn ogen begin te draaien, wat dan de cue voor de kinderfysio is om een glaasje water te halen.
Het lijkt potverdimme echt een neverending story te worden.

Vanochtend, voor de Fitness Factory:

2007-07-16T12:48:00.000+02:00

Bouwvakker-met-lispelstem: "Hee, lekkere bips....ga je lekker trainen?"
Ik: "Oh, flikker op."
Bouwvakker: "Ghegheghe"

Wie zegt er nou 'bips'? Moeders zeggen 'bips', zo van: "Heb je een schone bips?" of "Zitten doe je op je bips! Toe, ga eens even op je bips zitten!"
Bouwvakkers zeggen geen bips. En zéker niet als ze het een soort van erotisch bedoelen.

Btw: ik ging dus wel 'lekker trainen'. Mocht u denken: waarom schreef Nynke nooit meer van die doldwaze fitnessavonturen? Dat kwam doordat ik er nooit meer kwam. Het hele begrip 'fitness' was uit mijn vocabulaire geschrapt. En als mensen over hun eigen fitnessactiviteiten vertelden draaide ik mijn blozende hoofd weg en floot een deuntje dat klonk als 'pompidom'. Kortom: binnen de kortste keren zag ik er weer uit als het afgetrainde zusje van Karin Bloemen. Wel afgetraind, maar wel dus van Karin Bloemen.
Dus nu ga ik weer. Echt.
Het komt weer goed met mij. Met mij èn met mijn lekkere bips.

Rik uit 'Opppassen' zit in de nieuwe Rabobank- reclame.

2007-07-15T23:50:00.000+02:00

U kunt zich onmogelijk de vreugde voorstellen die zich in mij losmaakte toen ik dát zag. Het was vreugde van het kaliber 'toch nog een zak oude borrelnoten vinden, terwijl het zondagavond is en je dacht niets meer in huis te hebben'
Na 'Twaalf Steden, Dertien Ongelukken', de wortelbroek, De Spice Girls en ~~Leonie Sazias~~ Henny Huisman is er weer een nineties- kopstuk met een come-back.
Ik juich het van harte toe.

Heeft iemand misschien stills van de reclame? Die ik uit kan printen en boven mijn bed kan hangen?

Liefde in tijden van kapotte vinger, part HEUL VEUL inmiddels al.

2007-07-13T17:53:00.000+02:00

Oh djiez, dit is echt een neverending story. Maar om u helemaal op de hoogte te houden aangaande de bloedstollend spannende ontwikkelingen in de zaak 'The Finger vs. Nynke de Jong', hier maar weer een update.
De pinnetjes zijn met succes uit de vinger gehaald door McDiak, die nog altijd zijn eigen jonge, knappe, gladde zelf is. Ik verklaarde met duidelijk hoorbare zelfmeelij in mijn stem dat ik na de operatie toch een behoorlijk pijnlijke dag had gehad. "Ik heb mijn kussen stukgebeten van de pijn", zei ik. Ik weet hoe je drama moet brengen. Ik trok er zelfs een beetje wit bij weg. Heel geloofwaardig. "We zijn hier in een ziekenhuis, dus je moet wel pijn lijden hoor. Pijn is fijn.", zei McDiak, waarna hij een verdovingsspuit in mijn hand jastte.
Enfin.
Toen hij de pinnetjes eruit haalde voelde het een beetje alsof je met een klauwhamer een spijker uit de muur trekt. Vervang de muur door mijn vinger, et voilà. McDiak trok nog een paar keer heel croonerig zijn wenkbrauwen op, hing nog een beetje de vlotte dokter uit en regelde een afspraak voor me. Niet met hem, maar met de gipsmevrouw.
Maar het mooiste komt nog: ik moet nu zes weken een spalkje om en moet naar de fysiotherapeut om mijn vinger weer te leren bewegen.
Naar de fysiotherapeut.
Voor één vinger.
Eén.
Het is wel de vinger waar ooit nog een trouwring omheen moet, maar toch.
Fysiotherapie?
Ik eindig straks, denk ik, met negen gewone vingers en een hele dikke, gespierde vinger die ik ga gebruiken om zware objecten te tillen of vrachtwagens te trekken bij bijvoorbeeld Highland Games. En dan mag ik bij het circus als 'De Vingervrouw' en deel ik mijn camper met 'De Vrouw met de Baard'.
Denk ik.

Korenslag, een bloedstollend spannende apotheose.

2007-07-13T09:46:00.000+02:00

Even een opbiechtdingetje: ik heb verzaakt als razende reporter. Ik zou voor u Korenslag kijken en er hier enthousiast verslag van doen. Helaas zat ik met B. bij de Italiaan, waar ze jammergenoeg geen beamer en zo'n groot wit scherm hadden om live de finale van Korenslag te kijken. Minpuntje voor de Italiaan.
Gelukkig was ik nog net op tijd voor de grande finale: Lee Towers. Ja: Lee. Leen Toren ging 'You never walk alone' zingen, met de koren. En serieus: het klonk nergens naar. Misschien stoot ik nu de verstokte Lee- fans voor het hoofd door dit met veel aplomb te beweren, maar echt. Lee maakte weinig indruk met zijn croonerige gehijg in zijn gouden microfoon. En toen deed hij ook nog 'Mister Bojangles'. Nou, dat was helemaals spreekwoordelijk huilen met de dito pet op. Hij kan gewoon geen noot meer aanhouden. Het klonk, sorry, nogal astmatisch. Maar nu is Lee ook niet meer de jongste, dus soit. Geeft niets Leen.
Maar waar het om ging: Dekoor uit Utrecht won Korenslag, en op de eerste rij in het koor zag ik het meisje dat onlangs nog bij ons hospiteerde haar koorvriendinnen hysterisch in de armen vliegen. Mooi hoor.

Korenslag, een vreugdevol samenkomen.

2007-07-11T11:43:00.000+02:00

Donderdag is alweer de finale, en ik snap dus dat ik sukkelig laat ben met deze kijktip, maar omg. Korenslag. Dat is me toch een potje Oud-Hollandsch kijkvertier van de bovenste plank! Ik dacht eerst: mweh. Henny Huisman, de EO, koren; ik zag het gewoon niet heel soepeltjes van een showtrap afdalen. Maar het is nu al een paar keer gebeurd dat ik mezelf vrijdagochtend apatisch op de bank zag zitten. Om mij heen stapels was en afwas. Talloze onbeantwoorde mails in mijn inbox en een groots en meeslepend leven binnen handbereik, klaar om door mij geleefd te worden. En wat deed ik? Ik zat in mijn chillbroek op de bank. In mijn ene hand een koude kop senseo en in de andere een halfopgegeten krentenbol. En al mijn aandacht en liefde gericht op de herhaling van Korenslag.
Ik vind alles leuk aan Korenslag: de strakgetrokken en daardoor totaal onnatuurlijk ogende Henny Huisman met zijn grappen die je als dunne poep door de broek lopen, zo flauw. Koren die 'doewaah' en 'padaaah' zingen, waarbij ze hun handen bij hun hoofd houden of elkaar heel vrolijk aankijken. Grote mannenkoren die 'Uptown Girl' zingen. Met vlinderstrikjes om. Janke Dekker. En vooral: dat iedereen het chronisch zo gezellig met elkaar heeft. Dat is het allermooiste aan Korenslag: iedereen is blij, de wereld is mooi en we zingen van 'doewaaah' en niemand schaamt zich voor de belachelijk kop die men bij 'doewaaah' wel moet trekken.
Morgen de finale. Vriend B. moet zijn tas inpakken omdat hij de volgende dag op vakantie gaat. "Ga jij je tas inpakken, dan kijk intussen op jouw bank de finale van Korenslag", zei ik tegen hem. Hij moest lachen. Hij dacht dat ik een grapje maakte. Nou, niet dus. Ik ga lekker met een koude kop senseo in de hand de finale kijken en mocht tijdens de finale de apocalyps plaatsvinden, dan: boeie. Ik zal het niet merken. Hrmmmmmm.

En zo begon het allemaal:

2007-07-08T21:47:00.000+02:00

Toen hij voor me zong, in een vol Paradiso. Toen. Ik zei toen al dat ik mensen zoals hij koester, en dat doe ik nu al een tijdje. Het leven is een stuk leuker als je verliefd bent, kan ik u vertellen. Zelfs met snertweer; ik stamp van pure euforie door plassen en hang in lantaarnpalen. En dat komt allemaal door hem. En hoe hij toen Milli Vanilli voor me zong.