Nynke lapt het aan haar nieuwe laarzen

Enorme nalatigheid

2008-09-16T15:11:00.000+02:00

Want heeeee! Ik heb de webstrijd gewonnen! Veel dank voor alle mensen die op me gestemd hebben, of mij geprostitueerd hebben (zoals Ralph). Smileyfaces voor jullie!

Maar, ik log hier dus niet meer. Wel hier. Dus verander dat even bij jullie favorieten!

Deze site blijft wel gewoon in de lucht, vanwege het rijke archief alhier. Maar het komende jaar zie ik jullie op viva.nl, hoop ik.

Veel kussen etc.
Nynke

Tijdelijke 'doei'

2008-07-05T13:31:00.000+02:00

Lieve lezers,

Zoals jullie misschien al hadden gezien ben ik -samen met vijf anderen- uit 300 loggers gekozen om mogelijk de nieuwe weblogster voor Viva.nl te worden. Vandaar dat ik vanaf nu een maand lang zal loggen op Viva.nl, onder het kopje 'webstrijd'. Na 1 augustus kom ik hier weer terug, want dan mogen jullie een week lang op jullie favoriete logster stemmen. En wie weet ben ik dan vanaf 15 augustus een broodschrijfster. En anders ben ik gewoon weer hier te vinden.

Wens me succes; ik zal het nodig hebben.

Voor nu: dikke doei lieve lieverds, ik hoop jullie op viva.nl te zien. Want ik kan niet zonder jullie vakkundig commentaar hoor!

Kom me hier bekijken.

PS: In de Viva van deze week, met Mei Li Vos op de cover, staat ook een stuk over de webstrijd. Verder staat er een interessant interviewtje met Arriën van Room Eleven in, over hoe hij met vrouwen omgaat. Arriën ken ik nog van een aantal jaar geleden, toen wij regelmatig onder één dak sliepen omdat hij verkeerde met mijn huisgenote. Toen was hij nog niemand, nu staat hij in de Viva. Het kan verkeren...

Leuke en minder leuke dingen op de vrijdag:

2008-07-04T11:19:00.000+02:00

Leuke dingen:

Schoonzus A., van Broer 2, is jarig! Hoera!
Koop vandaag de Viva of houd Viva.nl in de gaten om te zien wat mijn goede nieuws is...
Ik heb nog altijd vakantie en vul mijn dagen met spideren op de computeren (ik hoop dat jullie allemaal denken dat ik een grap maak).

Minder leuke dingen:

Gister hebben B. en ik de laatste twee afleveringen van het derde seizoen van Lost gekeken, en onze Lost- leverancier kan ons niet meteen seizoen vier geven. En laat de cliffhanger van seizoen drie nou net bloedstollend en uit-de-slaap-houdend zijn. Wie helpt?
B. is net naar Italië vertrokken, om een week te gaan fietsen met zijn vrienden uit L. Ik slaap dus 8 nachtjes alleen in een groot bed. Als ik het zo opschrijf lijkt het een leuk iets, maar zo voel ik dat niet, hoor.

Binnenkort meer, véél meer!

Ik ben geen Jackie

2008-07-01T15:23:00.001+02:00

Bij de Jackie, de ultieme rijkemeidenglossy, staan altijd dingen die ik, als arme student, nooit kan betalen. Hermes- sjalen van honderden euro's. Weekendjes weg naar Saint Tropez om aldaar als veredeld animeermeisje op de boeg van een jacht te gaan liggen, bij voorkeur het jacht van een vroegrijke oliesjeikzoon uit Dubai. Kaftans van zeldzame spinrag waar de wind keihard doorheen waait, maar die toch duurder zijn dan een jaar kamerhuur. Jackie- meisjes hebben dat blijkbaar nodig, en ik dank God op mijn blote knibbeltsjes dat ik niet zo verwend Jackie- meisje ben. Maar ondanks is het heel vermakelijk om te lezen over zaken waar ik me geen zorgen over hoef te maken. Bijvoorbeeld hun jaarlijkse bachelorslijst: de vijftig knapste/ succesvolste jonge vrijgezelle mannen van Nederland; doorgaans van die natte winden met plakkerige matjes in hun nek en een of ander peperduur breil- horloge om hun gebruinde polsje waarop ze jouw menstruatiecyclus bij kunnen houden. Bij deze mannen staat nooit of ze eigenlijk wel aardig zijn. Want dáár gaat het natuurlijk ook niet om. Het gaat om je vermogen, en om het feit dat hij -gekke jongen dattie is- soms gewoon een dagje op en neer naar Milaan vliegt om lekker te shoppen. Dat vinden Jackie- vrouwen te prijzen in een man. Ik denk alleen maar: wat doet deze Jackie- man als hij verdrietig is? Snuit hij dan zijn neus in een Hermes- sjaal? Wat doet de Jackie- man als het verlies te groot is, door dood of iets anders ergs, wanneer de wanhoop hem dwingt om in foetushouding op de grond van zijn keuken te gaan liggen? Wat koopt hij dan? Waar vliegt hij dan naartoe? Hoe droogt hij zijn tranen dan? Wat koop je daar tegen?
De oppervlakkigheid spat van de pagina's van de Jackie. Maar echt.

En wat nog erger was: deze maand zit er een Jackie Junior bij de Jackie, met interessante zaken voor moeders. En dat, lieve mensen, is het ergste boekje wat ik ooit heb gelezen. Maar daar morgen meer over.

(Vrijdag trouwens een update over mijn leuke nieuws...)

De vrouwelijke Bert Maalderink

2008-06-11T11:46:00.001+02:00

Heel Nederland gelooft weer dat Oranje Europees Kampioen gaat worden. En dat na één gewonnen wedstrijd. En ik weet heus wel dat dat een imponerende overwinning was, want ik heb het zelf gezien, maar laten we niet teveel op de zaken vooruitlopen. Laten we koesteren wat we nu al hebben: Bert Maalderink.
Voor de niet- insiders, de outsiders: Bert Maalderink is die onwijze roddelkont van de NOS die ons bericht over de kalknagels van André Ooijer, de wijkende haarlijn van Arjen Robben en de rek & strekoefeningen tijdens de training. Ik bedoel: ik kan úren over niets praten, maar Bert verdient er zijn geld mee, en daarom heb ik er respect voor. En ben ik jaloers. Want ik wil ook wel naar de trainingen van Oranje, en dan met de camera inzoomen op het neuspeuteren van Van der Vaart. Ik zou best met licht cynische toon kunnen zeggen: "Lausanne, woensdagochtend. Het weer is goed, de zon schijnt. En één voor één komen de spelers van Oranje het trainingsveld opgelopen. Sneijder. Van der Vaart. Kuijt zwaait naar zijn vrouw. Nigel de Jong strikt zijn veters, en Robben en Van Nistelrooy hebben een binnenpretje. En daar is de trainer. Hij zegt iets tegen Van't Schip. Hoe hij daar op reageert kunnen we niet zien, want er staat een boom voor. Een doodnormale training van het Nederlands Elftal, zo lijkt het. Maar schijn bedriegt, want waar is Edwin van der Sar.....?"
En dat houd ik met gemak drie kwartier vol hoor. Met GEMAK!
Dus, lieve NOS, laat me ook een keertje. Want tot op heden oefen in op de mensen in mijn straat, maar daar zitten weinig mensen op te wachten: "Ledig Erf, Utrecht. De zon schijnt, een man op het terras leest een krant. Een vrouw rijdt op een bakfiets voorbij. Een zwerver in een rolstoel piest op straat. Een doodgewone dag in Utrecht. Maar schijn bedriegt..."

Het EK Strakke Speedo

2008-06-25T10:45:00.000+02:00

Dat EK Lingerie hè, dat snap ik dus niet. Ik vind het nogal krom dat mannen tijdens EK- wedstrijden al twee keer drie kwartier hun lievelingstevee te zien krijgen, en dan in de rust óók nog eens lievelingstevee krijgen! Mannen horen in de rust van een voetbalwedstrijd even een poepje te leggen, of een nieuw vaatje aan te sluiten op de beertender. De rust zou het terrein van de vrouwen moeten zijn, zodat we even kunnen checken of er nog Shownieuws wordt uitgezonden op SBS.
Daarom pleit ik voor iets nieuws, iets wat die domme wijven in hun rare lingerietjes en hun belabberde balgevoel van de buis kan jagen: het EK Strakke Speedo. Want normaal ben ik nóóit een female chauvinist pig, maar sorry: nu wel. Ik wil knappe mannen in strakke speedo's die penalty's nemen. Ik wil Wehkamp- ondergoedmodellen die het tegen elkaar opnemen in belachelijk kleine stukjes textiel. En beter dat ze dan allemaal op Sawyer uit Lost lijken o.i.d.
Maar ach, komt het er niet van? Geen nood. Over enkele weken beginnen de Olympische Spelen weer, en anders ga ik dan wel hele middagen mannenzwemmen kijken. Nog beter.

Nynke de Jong geeft Mastervoorlichting

2008-06-19T14:18:00.001+02:00

Nou, ik heb in het afgelopen jaar meer geleerd dan in drie jaar bachelor.
En meer tijd aan mijn studie besteed dan in drie jaar bachelor.
Meer uren in de bieb gezeten dan in drie jaar bachelor.
Ik ben in een jaar Master meer vrienden uit het oog verloren dan in drie jaar bachelor.
En meer gejankt om mijn studie dan in drie jaar bachelor.
En ik ben in één jaar meer kilo's aangekomen dan in drie jaar bachelor.
En ik heb in één jaar master vaker weifelend bij een spoorwegovergang gestaan dan in drie jaar bachelor.
Of op het dak van de IBB- flat.
Ik heb in dit ene masterjaar ook vaker met de voordeelverpakking paracetamol in mijn hand gestaan dan in drie jaar bachelor.
Ik ben in dit ene jaar ook vaker badend in het zweet, rollend in mijn eigen kots wakker geworden dan in drie jaar bachelor.
Kortom, het gaat significant slechter met me dan na die drie jaar bachelor.

Maar het is het waard hoor. Denk ik.

Monologue intérieur de l'homme

2008-06-18T22:10:00.000+02:00

- Sja liefje, ik zou echt niet meer zonder je kunnen. Maar serieus: wat zou ik nou in godsnaam zonder je moeten doen?!
(kijkt nadenkend)
- Nou ja, er is natuurlijk het EK voetbal…
(gezicht betrekt)
- Maar dat houdt op een gegeven moment op…
(gezicht klaart weer op)
- Maar dan kan ik natuurlijk lekker de Tour kijken!
(gezicht betrekt weer)
- Maar ook dat duurt niet voor altijd…
(gezicht klaart opnieuw op)
- De Olympische Spelen! Natuurlijk! En dan is intussen het nieuwe voetbalseizoen weer begonnen!
(lacht vrolijk tijdens fade out)

Hoilen

2008-06-18T14:16:00.000+02:00

Gister heb ik voor het eerst bijna gehuild in college. Ik voelde echt de tranen al opwellen, en de violen aanzwellen. En er zat ineens nogal veel snot in mijn neus, en mijn stem klonk iel en bibberig. Nu is huilen an sich geen nieuwe ervaring, maar ik doe dat het liefst onder mijn dekbed terwijl ik mijn moeder bel, of met mijn hoofd in de hals van B., terwijl ik mijn neus in zijn T- shirt snuit. Ik doe dat liever niet in college.
Gisteren was het dus bijna zo, wat iets zegt over mijn emotionele gesteldheid. Ik ben moe, ik wil zomer en zon en in het park liggen en de hele tijd fluttijdschriften lezen en foto's van prins Maurits uitknippen, ofzo. Mijn teennagels lakken. Uit het raam staren naar de zwervers die door mijn straat sjokken. En vooral: slapen. Slapen en tot diep in de ochtend in mijn rufterige bed blijven liggen en er alleen uitkomen om te plassen of om een klein dansje te maken vanwege het feit dat ik vakantie heb en niks hoef.

Tot dan huil ik, maar dat hoeft niet lang te duren.

(En oh ja, er is ook leuk nieuws, maar dat vertel ik u later!) (En nee, ik ben niet zwanger)

Marcel van Roosmalen is een koning

2008-06-13T13:39:00.000+02:00

Ik ben dus wél een voetbalfan hè, wat er ook beweerd wordt bij de comments. Ik weet ook best veel van het spelletje af. Maar echt.

Ralph noemde het al in de comments, maar leescht allen het stuk in de Vara- gids van deze week van Marcel van Roosmalen, over oranje- supporters. Marcel van Roosmalen is mijns inziens veel te onbekend, want van alle journalisten schrijft hij het allerleukste over voetbal en al haar bijzaken. De mensen die Je hebt het niet van mij, zijn verslag van een jaar Vitesse, nog niet hebben gelezen: doen. Ook als je niet van voetbal houdt. Van Roosmalen ziet het absurde in dingen die wij allang normaal vinden, maar doordat hij er de aandacht op vestigt zie je ineens in hoe belachelijk sommige dingen zijn. Volwassen mannen met uit piepschuin gehouwen stukken kaas op hun hoofd bijvoorbeeld.

Drie maal hoera voor Marcel van R.

Dan ga ik nu even mijn hoofd onder de kraan houden, want ik ben net de keuken te lijf gegaan met al het chemische dat ons keukenkastje in zich had, en ik ben, serieus, een beetje duizelig. Maar het ruikt weer lekker in de keuken.

Voetbal kijken met vrouwen en homo's

2008-06-10T10:08:00.002+02:00

"Welke kant spelen we op?"
"Heee.... ze zijn op onze helft!"
"Heee.... nu zijn ze weer op de andere helft!"
"Het lijkt wel alsof er meer blauwen op het veld staan!"
"Wie is dat?"
"Hee, de Nederlanders hebben óók strakke shirtjes!"
"Naah, ik dacht dat alleen de Italianen zo strak in het pak zaten..."

Na twee keer 45 minuten, bier, chips en gejuich:

"Hee pfft, er staat op dat bord achter Sneijder 'Austria- Switzerland'. Hebben ze zeker na een vorige wedstrijd laten staan "

"Nee, het EK is in Oostenrijk en Zwitserland."

"Ja, jezus, hoe moet ik dat nou weten?"

Echte problemen.

2008-06-09T10:52:00.001+02:00

Hee mensen, ik weet dat iedereen in Nederland tegenwoordig full- time met het EK bezig is, en geef ons allen eens ongelijk, maar ik zit met een probleem, en volgens mij ben ik de enige.
Want wat is er gebeurd met de bussen?
Ja, ik weet dat de buschauffeurs staken, maar dat duurt nu alweer een tijdje, en krijg een beetje de indruk dat ik potdikkeme de enige ben die zich daar nog enigzins druk over maakt. Want waar zijn de zweterige vakbondsmensen, die de hele dag opgesloten zitten in een kantoortje zonder airco en dan rond etenstijd aan de toegestroomde pers moeten vertellen "dat ze wel nader tot elkaar zijn gekomen, maar dat er van een nieuwe cao nog geen sprake is, maar dat... oh, daar is Rita met de broodjes kroket, dus ik ga weer naar binnen om even te eten en daarna gaan we weer een stevig robbertje onderhandelen, dus dikke doei en check je later, mensen van de pers."
Ik struin wanhopig de nieuwsuitzendingen af om te zien of er nog ergens van die mannetjes in een kantoor zitten te zwoegen, met van die half losgetrokken stropdassen, en van die zweetplekken in hun slechtzittende overhemden, maar het lijkt erop dat die mensen niet meer bestaan.
Die vakbondsmensen denken zeker dat er in tijden van EK geen bussen hoeven te rijden, omdat heel Nederland toch de hele dag in zijn brulshirt voor de TV zit. Nou, zo werkt dat dus niet. Want ik sjok nu al minstens anderhalve week door Leiden, met al mijn zware tassen, en van B. zijn huis naar Leiden Centraal is een flink eind. En daar heb ik het een beetje mee gehad. Want nu zit ik telkens met van die zweetplekken in de trein; zweetplekken die bedoeld zijn voor vakbondsleiders die een CAO in elkaar knutselen.
Ik denk dat we gewoon collectief moeten vergeten dat er ooit zoiets bestond als een 'bus'. Dat we onze kleinkinderen mee kunnen nemen naar een Arriva- museum, waar een vergeelde strippenkaart in een vitrinekast ligt, en waar een wassen beeld in Connexxion- uniform klaar zit om je strippen af te stempelen.
Ik denk serieus dat het zover gaat komen.
Dus, stomme buschauffeurs: ga weer eens wat doen. Jullie hoeven niet meteen in jullie bussen te kruipen, maar geef me in ieder geval hoopgevende beelden van vergaderende mensen. Want ik vrees voor het leven van de knorrige buschauffeur die vanuit zijn grote stadsbus gezellig zwaait naar alle collega's die hij tegekomt.

Biebhomez

2008-06-04T23:51:00.000+02:00

Dit zijn Cor en ik. We zitten nu al wéken in de bieb, samen met Marieke. Het is heel gezellig hoor, daar niet van, maar we zaten toch liever de hele dag aan het bier, dan aan de automatenkoffie. Dat roepen we ook de hele tijd naar elkaar. Dat we bier gaan drinken, of er nu wel eentje zouden lusten.
Maar dat mag niet, nog niet. Toen vriendin D. maandag een kater had was ik bijna een beetje jaloers. Ik wil ook weer een kater. Nou ja, ik wil kunnen zuipen alsof er geen morgen is, en staande op de dansvloer niet de hele tijd denken aan Kant en Schlegel en Sartre en de autonomie van de kunstenaar.
Het zit er nu nog niet in. Nu zitten we nog de hele dag in de bibliotheek. Maar gelukkig zijn Cor en Marieke er, want als je in de bieb zit moet je biebhomez hebben. En zij zijn ook nog eens mijn studiehomez, en daar ben ik ze nog veel dankbaarder voor. Want in dit jaar van steeds maar keihard leren, en dan nog niet alles halen, en huilen, en docenten die hun bedenkingen over je uispreken, en huilen, en helemaal nooit meer in jezelf geloven, heb je mensen nodig zoals Cor en Marieke. Die het herkennen en roepen dat we ze eens een poepie laten ruiken. En dat nu.nl/achterklap ook belangrijk is voor je opvoeding. Dat het heus niet raar is dat wij niet 24/7 met literatuur bezig zijn. En dat we uiteindelijk allemaal afstuderen. Heus. En dat we dan helemaal nooit meer iets over Kant hoeven lezen.
Daarom ben ik zo blij met ze, mijn biebhomez.

Hoe-hoi

2008-06-02T19:23:00.001+02:00

Ik lééf!
Maar ik moet donderdag een take- home tentamen inleveren, ik was afgelopen weekend in Brussel en ik houd ondertussen allerhande bordjes in de lucht.
En mijn blog-bordje was even gevallen.
Sorry.
Ik kom terug.

Tot die tijd: kussen etc.

Espresso voor gevorderden.

2008-05-18T11:04:00.000+02:00

Ik heb een espresso-apparaat. En de trouwe lezers van dit log weten dat het hebben van een espresso-apparaat je volwassen maakt. Althans, dat vind ik. Als je honderden euro's gespendeerd hebt aan een glimmend chromen Italiaans koffiemonster dat grommend kleine kopjes koffie ophoest, dan ben je volwassen. Ik steek dat geld liever in een kaartje voor Sziget.
Afijn, ik dacht dus ook dat ik definitief de oversteek van adolescent naar volwassene had gemaakt. Ook al was ik niet helemaal rechtmatig aan mijn volwassenheid gekomen; ik had het espresso-apparaat gekregen van Broer 2 (en dus niet gekocht, dus eigenlijk telt het niet) die ging samenwonen en derhalve een apparaat over had. Ik speelde mijn Senseo- apparaat door aan Broer 3, die op kamers ging, en ziehier: iedereen in de familie De Jong gelukkig & van cafeïne voorzien.
Volwassenheid, at last. Het werd tijd voor een imagoverandering, zo dacht ik. Ik mijmerde over weekendjes op waddeneilanden met bevriende stellen (want dat doen volwassenen), uitvaartpolissen, twee ons groenten en twee stuks fruit, labradors met boerenzakdoeken omgeknoopt en succesvol in elkaar gerolde sushi.
Ik had het mijmeren beter achterwege kunnen laten, want het botert niet erg tussen het espresso- apparaat en mijzelve. Sterker nog: ik denk dat het apparaat mij haat. Ik koop dure Illy- espresso voor hem, maak hem zo nu en dan schoon en aai hem elke dag wel even over de bol, en toch heb ik er tot op heden nog geen fatsoenlijk espressootje uit kunnen krijgen.
Als ik em aanzet begint ie gevaarlijk te sissen, stoom uit te blazen en alvast heel incontinent koffie te druppelen. Wat nog niet mag, want hij is alleen nog maar aan het opwarmen. Als ie dan eindelijk opgewarmd is en ik er vrolijk één van mijn nieuwe espressokopjes onder zet, spuwt ie met een agressie en kracht als ware het een IJslandse geiser de koffie uit, zo ver het oog reikt. De espresso zit daarna overal -op de waterkoker, op de stekkerdoos, op het kastje en de muur- maar nooit in mijn kopje.
Het lijkt wel alsof het espresso-apparaat mij iets wil vertellen. Dat ik mij niet zoveel moet inbeelden. Dat ik veins volwassen te zijn, maar dat bij lange na nog niet ben. "Ga jij maar weer terug naar dat koffiezetapparaat voor mongolen, die Senseo, want jij bent nog láng niet klaar voor mij.", sist het apparaat mij toe.
Ruilen? Iemand?

Berisping van God

2008-05-17T19:12:00.000+02:00

Hoi, ik ben aan het werk. Ik moest Jos aflossen, huisgenoot en collega. "Er is vanavond een concert in de Grote Zaal", zei Jos, "dus hoera voor jou." Ik zuchtte. Als er een concert is mag je de hele avond hetzelfde riedeltje afsteken: de af te leggen route naar de Grote Zaal. "Als u hier de trap of de lift neemt naar de eerste verdieping, loopt u eigenlijk meteen tegen de zaal aan."
En dat honderd keer. Niet overdreven.
"Oh hmpfr", zei ik tegen Jos. "Ik zwaai dan altijd met gebalde vuisten richting hemel en roep 'oh God, waarom nou toch? Waaaaaaaroooooom!!!!!"
"En weet je wat God dan tegen jou zegt, Nynke?", zei Jos, "dikke lul drie bier, Nynke de Jong, je red je er maar mee. Denk je dat het leven altijd een pretje hoort te zijn? Voor Jezus, mijn zoon, was het leven ook lang niet altijd een pretje! Die kwam ook genoeg zeikerige mensen tegen die de weg niet konden vinden. En die stond ze ook altijd allemaal vriendelijk te woord. Dus dikke lul voor jou, Nynke. Jammer de bammer. Hier kan Ik even niets aan doen. Jij staat die ouwe hippies in hun gebatikte jurken en met hun 'Wees Wijs met de Waddenzee'- tassen maar vriendelijk te woord. En nou niet meer zeuren, De Jong."
"Ja, meestal krijg ik die reactie dan, van God", beaamde ik.
Dus nu zet ik mijn vriendelijkste gezicht op voor alle hippies die naar het operaconcert komen luisteren.

Going to the chapel, gonna get etc. etc.

2008-05-16T10:20:00.000+02:00

Ik hoorde ooit van een bruiloft waarop de gasten een hartige taart mee moesten nemen naar de receptie. Een soort American Party- wedding. Er werd bij die bruiloft ook aan de gasten gevraagd of ze na afloop mee wilden helpen met opruimen. Gelukkig kreeg iedereen de drank in plastic bekertjes, dus dat ruimde lekker makkelijk op.
Het was waarschijnlijk de bruiloft van mensen die heel graag seks wilden, en daarom maar op een achternamiddag in het huwelijk traden, en daarna een glamoureusloos feest gaven met Euroshopper-borrelnoten, om daarna als de wiedeweerga de gasten de deur uit te jagen om tenslotte éindelijk seks te hebben in de bezemkast van de bar- dancing waar het feest gehouden werd.
En dan zie je maar weer waar té enthousiast geloven in de Here toe leidt: een sneue, cheap-ass, naar Finkenbrau-bier stinkende bruiloft, met een bruidsjurk gemaakt van oude vitrage.
Maar dan mag je wél seksen. En dan zal dat wel weer enorm tegenvallen hè.

Gelukkig was ik woensdag op een bruiloft zonder hartige taarten. Het was een bruiloft met een prachtige bruidegom en een zo mogelijk nog mooiere bruid. Het was een bruiloft met een Ambtenaar van de Burgerlijke Stand die grapjes van Herman Finkers vertelde, met bellenblaas, met ouders in prachtige pakjes, met een Bigband en een Band die godzijdank 'Blame it on the Boogie' speelde.

De bruiloft van Broer 1 en Schoonzus 1 was de leukste bruiloft ooit. Mede door het dansen van mijn oom H., die iedereen eruit danste. En door het liedje van mijn ooms en tantes.
Maar vooral doordat het bruidspaar zo'n leuk stel is.

Ik ben niet dood hoor.

2008-05-12T14:17:00.000+02:00

Nee, echt niet. Niet aangevroten door een herdershond in een parkje voor dood achtergelaten door drie dikke zwervers die hun plakkerige lusten op mijn hebben botgevierd.
Ik heb gewoon genoten van de zon, en dat doe ik nog steeds. En ondertussen lees ik dingen over Kant (de filosoof, niet de textielversiering, red.), en daar snap ik tot op heden maar bar weinig van.
Bovendien gaat woensdag mijn Broer 1 trouwen (OMFG TDK SA90, mijn Broer gaat trouwen!), en het denken aan de jurk van O., de tranen van mijn Mem en alle dansjes die we die avond gaan doen houd mij al dagen uit de slaap.
Dus ooit schrijf ik wel weer eens wat fatsoenlijks, maar nu heb ik jammergenoeg even andere dingen aan mijn hoofd.
Oh ja, en vannacht was ik om vier uur al van bed om Dirts en B. naar Bolsward te brengen, want die zijn de Elfstedentocht aan het fietsen. (En als u nu kritisch vraagt: "En waarom jij niet?", kan ik daar alleen maar een zuchtend "JAHAAAAAAAAAAAAAAA!" op antwoorden. Ooit fiets ik em. Ooit. Denk ik.)

So long, vrinden. Ik ga de zon weer in.

Iets wat ik me laatst zomaar afvroeg.

2008-05-01T14:48:00.004+02:00

Ooit was ze een baby, eentje die naar Zwitsal rook als je je neus in haar haartjes stak. Eentje die lachte op commando wanneer oudtantes met zweetsnorren gekke bekken trokken boven de wieg. Een baby die van hand tot hand ging op familiefeestjes. Leek ze nou op haar vader of op haar moeder? Als ze sliep draaide ze zich misschien wel om in haar kinderbedje. Ze kon spuugbellen blazen, en de hele boel onderpiesen wanneer haar moeder haar verschoonde. Haar moeder, die aan haar toekomst dacht, en daarbij visioenen kreeg van haar dochter als danseres. Of misschien als kleuterjuf. Kunstenares. Marathonschaatster. Wat dan ook.
Maar voor eerst was de baby gewoon een zacht, mollig ding dat rook naar Zwitsal en babypoep, en waar de toekomst nog niet voor uitgestippeld was.

En dan vraag ik me af: hoe kan zo'n lieve baby in maar een paar jaar tijd veranderen in een dik, volgevreten, zelfgenoegzaam, arrogant, ontevreden kijkend corpswijf?
HOE?

In de categorie: Oh, Heere, waarom toch altijd: Koninginnenacht en -dag.

2008-04-27T17:09:00.000+02:00

Van alle dagen in het doorgaans zo lange jaar haat ik koninginnenacht het meest. Wat OP AARDE heeft de mensch gedacht toen het besloot dat de avond voorafgaand aan de verjaardag van onze dode koningin óók een feestavond diende te zijn, en het liefst een feestavond met oude rotzooi, kleffe patat en de alomvertegenwoordigde welriekende geur van pies, kots en bier?
Wie heeft dat bedacht? Geef me zijn of haar naam en ik zal diegene een welverdiende draai om de oren geven, want PULIES! Wat een wálgelijke avond is het toch. In Utrecht althans, waar je sjokkend door de straten in je kruis gegrepen wordt door dronken mannen en waar iedereen een soort van krampachtige gezelligheid tracht op te wekken, wat vaak resulteert in tragisch kleine polonaises met louter lelijke, geschminkte mensen.
En om al die lelijkheid toch aan te kunnen, drink je meer bier dan wenselijk en begin je koninginnedag, die an sich nog best leuk kan zijn, met bonkende hoofdpijn en de geur van dode bever in je mond. Bovendien heeft men de kindervrijmarkt in mijn straat gesitueerd, waardoor ik altijd ruw uit mijn slaap wordt gewekt door een meisje met een altsaxofoon en een repertoire dat alleen nog 'Oh when the saints' behelst. En dat 'Oh when the saints' kan ze altijd lang volhouden hoor.
U hoort het: wat betreft koninginnenacht en -dag ben ik een zeikend oud wijf. Maar láát me. De overige feestdagen doe ik altijd enthousiast mee. En gelukkig heb ik lieve vrienden die ook niet van polonaises vol lelijke mensen houden, en derhalve met mij wel een filmavondje willen houden. Fieuw.

Bejaarden 2.0

2008-04-20T11:22:00.001+02:00

Als je zegt dat je in een bejaardentehuis werkt klinkt dat nooit erg seksie. Bij een bejaardentehuis denken de meeste mensen toch aan treurige lange gangen met daaraan kleine bedompte kamertjes waarin door alzheimer bevangen mensen zitten te wachten totdat ze eens de pijp aan Maarten kunnen overhandigen. Veel depressiviteit, de alomvertegenwoordigde geur van dunne poep en gemalen voedsel, het geringe verschil tussen de aanblik van dunne poep en die van gemalen voedsel, etc.
Niks geen shiny happy people, dus.
En voor een deel klopt die voorstelling van zaken ook. Er zijn mensen die potgrond eten, of die huilend om hun moeder vragen. Alleen in het bejaardentehuis kan ik nog geanimeerde gesprekken over prinses Juliana voeren, waarbij we gewoon doen alsof ze nog koningin is. En alleen hier word ik versierd door mannen van tachtig die in hun hoofd gewoon negentien zijn gebleven.
Maar er zijn ook andere bejaarden. Leuke, spontane bejaarden, die het nieuws kijken en boeken lezen en oprecht geïnteresseerd zijn in de wereld om hen heen, en in het liefdesleven van een parttime portier. Deze mensen maken het werken in een bejaardentehuis het allerleukst, omdat je zoveel kunt leren van deze oude, wijze mannen en vrouwen.
Twee van die oude, wijze mensen kunt u aanstaande maandag zien, op Nederland 1 om 22.50 uur. Frans Bromet maakte een fan-tas-tische documentaire over de liefde tussen Meneer Vermeulen en Mevrouw Battes, inmiddels allebei al overleden. Het eerste deel van de documentaire kunt u hier bekijken. Kijk en begrijp waarom Mevrouw Battes een van mijn lievelings was, en waarom zij met haar humor en zinvolle opmerkingen node gemist wordt door mij, en veel van mijn collegae.

Hoe Lost toch een goede serie voor mij bleek te zijn.

2008-04-19T12:02:00.000+02:00

B. en ik zijn net begonnen met het volgen van het eerste seizoen van de hitserie Lost. Ik dacht dat het niets voor mij was. Ik ben namelijk een meisje, en houd derhalve ook het meest van meisjesseries; series met veel knappe acteurs en actrices erin, en liefdesperikelen over en weer. En ik dacht dat Lost dat niet was. Dat leek me toch meer een soort Groundhog Day- achtige serie waarin men elke aflevering een vlot in elkaar knutselde, waardoor de kijker iets leerde over paalsteken, samenwerken, en het feit dat een vlot gemaakt van samsonitekoffers en flosdraad het niet goed doet op open water.
Zoiets.
Maar K., van wie wij de DVD's leenden, was enthousiast. En K. is ook een Grey's Anatomy- adept. En in Grey's Anatomy komen nooit vlotten voor, maar wel massa's liefdesintriges en bijbehorende cliffhangers.
We zijn nu bij aflevering zeven, en omg wat zat ik er naast. In alle zeven afleveringen is er nog geen één vlot langs komen drijven! En wat nog het mooiste is: het gaat dus eigenlijk helemaal niet over veertig hysterische mensen op een onbewoond eiland. Neen. Dat is maar een klein themaatje dat in de schaduw staat van dat ene grote thema des levens: Seks. Het gaat gewoon, net zoals bij alle TV- series, over wie het met wie gaat doen. Of eigenlijk: wie gaat het met de voortvluchtige crimineel Kate doen? Wordt het dokter Jack (vast) of toch de Irakees Sayid (hij kan wel zenders bouwen, dus een beetje aanpappen kan vast geen kwaad Kate!) of tóch die ene ruige gast die heel gemeen doet, maar eigenlijk helemaal niet zo gemeen is (zeg ik)/ en echt ook heel gemeen is (zegt B.). En ook belangrijk: wanneer springt de neger op de chinees? Want dat zien we allemaal ook al vier afleveringen lang aankomen.
Jullie weten dat natuurlijk allang, want jullie hebben die serie natuurlijk al helemaal gekeken, maar ik nog niet, dus verklap a.u.b. niets en laat mij nog een tijdje wentelen in het gekonkelevoos en de veelbetekende blikken.

Be-scha-mend, BE-SCHA-MEND!

2008-04-18T10:14:00.000+02:00

Hoi, daar ben ik weer. Hevig blozend en excuses stamelend. Want wat een be-scha-men-de mediastilte! Ik maakte jullie blij met een thans al in ontbindende fase verkerende mus.
Maar ik heb een verklaring. Nou ja, niet voor het weekend, want toen verzaakte ik als een gek en vulde ik de dagen met boodschappen doen met mijn moeder, en detectives kijken en franse kaasjes eten.
Maar nu heb ik thuis mijn laptop geformatteerd, maar nu doet het internet het niet goed. De verbinding is heel zwak. En ik weet niet waar het aan ligt. (Heeft iemand tips?) Ik zit dus even zonder internet, wat mij wel in de gelegenheid stelt om eens een stofzuiger door de kamer te halen en mijn tijdschriften in tijdschriftencassette's te proppen, maar mijn contact met u, lieve lezer, lijdt hier wel onder.
Ik hoop dus op beterschap.
Tot snel en voor ondertussen: ik denk veel aan jullie, hoor. En voel jullie hijgende adem in mijn nek.

Trouwens:

2008-04-10T20:09:00.000+02:00

Ik resideer het komende weekend bij mijn ouders te G., dus dan ga ik wel weer eens fatsoenlijk loggen. Want te G. kun je óf kijken hoe het gras in de achtertuin groeit óf op de begraafplaats nieuwe dode mensen checken. Maar dat laatste is dan ook wel weer het hoogtepunt van G. Dus kan ik net zo goed even een logje voor jullie in elkaar draaien.

Beste dag OOIT!

2008-04-10T19:36:00.000+02:00

Ik had een mondeling tentamen, en het was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Vandaar dat u even niets van mij hoorde; ik zat in de bieb honderd jaar ~~eenzaamheid~~ literatuur in mijn kop te stampen. Ik kan jullie nu alles vertellen over de alternatieve, postmodernistische leeswijze die je moet loslaten op de romans van Willem Brakman, of over Hyperspace en Cognitive Mapping. Mensen die iets willen weten het Socialismedebat, Raster I, Raster II of de biografie van Gerrit Achterberg, mogen ook bellen.
Maar, hoezee, ik heb godzijdank mijn mondeling gehaald.
!!!!!!!
Ik ben studiegewijs denk ik nog nooit zo blij geweest.
!!!!!!
En toen scheen de zon ook nog volop. Ik ben expres verdwaald in Lunetten (maar serieus: ik verdwaal daar altijd) om nog maar wat langer zonder jas (jeuj!) te fietsen.
En vanavond is het Rauw in Tivoli, en LeLe komt, en Tom moet ook draaien, dus u hoeft me morgenochtend niet te vroeg te bellen om dingen te weten te komen over Willem Brakman.